I pafani Skënderbej (II)

Për ta mbyllur këtë parantezë të gjatë lidhur me Schmitt-in dhe me veprën e tij “Skënderbeu”, padyshim, atij duhet t’i njihet guximi dhe merita e të shkruarit të një historie ndryshe të Skënderbeut, e mbështetur mbi njohjen e gjerë të fondit dokumentar të epokës, mbi përfytyrimin e plotë të kontekstit historik të epokës apo së fundi, mbi shqyrtimin e kujdesshëm të marrëdhënieve të ndërlikuara mes fuqive lokale, rajonale dhe kontinentale.

Ai i qëndron besnik arsyetimit të tij historik dhe filozofik që braktis shtigjet tashmë të rrahura historiografike - ato që privilegjojnë kronologjinë dhe sensin rrjedhës progresiv, ato që projektohen dhe paracaktohen nga vullneti apo nga idealet heroike, që orientohen pashmangësisht drejt horizontit kombëtar apo fetar. Në këtë mënyrë, ai na bën të ballafaqohemi me një Skënderbej tragjik por sidoqoftë njerëzor, të brejtur nga dyshimet por sidoqoftë besimtar, të rrënuar nga kundërshtitë por sidoqoftë ngadhënjyes, të zhgënjyer nga aleancat e interesit por sidoqoftë besnik i idesë së tij! Një Skënderbej të ndryshëm nga ai që ishim mësuar të admironim, por po aq fisnik dhe ndoshta më tepër heroik!

                                     * * *

2. E megjithatë, në një logjikë sintetike, Schmitt-i mbetet problematik pasi më shumë shtron çështje - të shkruara apo të pa shkruara, se sa zgjidh, më shumë ngre pyetje -të shqiptuara apo të heshtura, se sa sjell përgjigje.

Në këtë optikë, le të shqyrtojmë një prej elementëve thelbësorë të ngrehinës historike schmittiane. Atë më mediatiken - që përmendet vend-e-pa vend në të gjithë debatet rreth tij dhe që përbën njëherësh, argumentin kryesor të kontributit (për shmitizuesit e kalibrit Lubonja) apo të delirit historiografik (për historianët e traditës të sërës Xhufi).
Natyrisht fjala është për motivin e kryengritjes së Skënderbeut, motorin lëvizës të asaj mërie të papajtueshme dhe vrastare të tij ndaj Sulltanit të osmanëve
.
Sipas Schmitt-it, ajo çka kish “mbetur e paqartë përgjatë pesë shekuj e gjysëm” (1) shpjegohet qartë dhe në mënyrë përfundimtare nga një dokument që ai paskësh zbuluar në arshivat e Milanos (Archivio visconteo - sforzesco B.41) - një letër e dy diplomatëve milanezë drejtuar Dukës Francesco Sforza (1401 - 1466) në vitin 1454, që asistonin në një pritje të papës Nikolla V të një “bajlozi” të Skënderbeut.

Në vija të përgjithshme, mes të tjerash aty thuhet: “.… vjen një kalorës, ambasador i një Zotërie - dikush thotë nga Gërqia një tjetër nga Arbëria… - që thotë se Zoti Xandrebech është i pafe… për urrejtje personale ndaj Turkut, i cili Turk i ka vrarë babanë atij Zoti dhe ky Zot ka shtënë të vrasin një vëlla të Turkut…”
Ja pra edhe motivi i vërtetë i zbuluar nga Schmitt-i: urrejtja personale = hakmarrja proverbiale arbërore.

Çka më intrigon, personalisht, është një tjetër motiv: ai i ndërmarrjes së kësaj vepre nga vetë Schmitt-i, përkundrejt momentit të shfaqjes të këtij dokumenti kaq të vyer dhe monumental:

• Bëhet fjalë për zbulim të papritur që frymëzon dhe motivon shkrimin e “Skënderbeut” si një histori ndryshe, apo për një zbulim të parapritur që justifikon një shkrim ndryshe të historisë, nëpërmjet “Skënderbeut” ?

Këmbëngul jo pa qëllim në konceptin “dokument/monument” pasi krahas Schmitt-it të lartpërmendur dhe të singjashmëve të tij, ithtarë apo partizanë të paradigmës të lartpërmendur, egziston një sërë tjetër historianësh - dhe jo më të paktë, që mbajnë një qëndrim krejt tjetër ndaj burimeve dokumentare - sikundër dhe zhvillojnë një përqasje tjetër ndaj vetë historisë - e ashtuquajtura paradigmë “epistemologjike”.

Kështu, një nga përfaqsuesit e saj më të hershëm në historiografinë frënge - Michel de Certeau (2) - prift jezuit, historian dhe teolog, një nga specialistët më të shquar të antropologjisë fetare të besimeve dhe si i tillë fort i matur, thekson rolin e tjetërsimit kohor të pakthyeshëm të të kaluarës si përbërëse themelore e zhanrit historik dhe të identitetit të vetë historianit. Sipas tij, kjo gjë e fton atë të mos kënaqet thjesht nëpërmjet rimëkëmbjes të të kaluarës ashtu siç ajo ka qenë, por të kërkojë rindërtimin e saj sipas mënyrës së tij - në dialogjikë të shkoqitur mbi faktin e shmangies së papajtueshme mes të shkuarës dhe të sotmes.

E thënë ndryshe, operacioni historiografik nuk përbën aspak as projektimin mbi të kaluarën të vizioneve tona apo të gjuhës tonë shprehimore as edhe realizimi i vetëkënaqur i një shtresëzimi erudit të njohurive. Historiani gjendet vazhdimisht në çekuilibër nga ky paradoks i dyfishte kontradiktor; ai luhatet vazhdimisht mes asaj që i shpëton syrit të tij dhe asaj që është e humbur një herë e përgjithmonë, duke patur si objektiv ta bëjë atë të dukshme në të tashmen, të cilës ai i përket.
“Historia nuk është asnjëherë e sigurt” - ishte kredoja shkencore e kêtij historiani.

Në një gjuhë më të drejtpërdrejtë shprehet lidhur me këtë pikpamje kolegu i tij Paul Veyne - specialist i Romës antike, antar i Collége de France:

• … Duke qenë njohje përmes dokumentit, historia është ajo çka realizohet si e tillë përmes tipave të ndryshëm të gjurmëve që vijnë nga e kaluara…
  … është një gjë të shtrohet pyetja nëse dokumentet janë autentike, të sinqerta dhe të rimëkëmbura ashtu si duhet; është tjetër gjë – dhe mbetet shumë për të bërë – të kërkohet se çfarë lloj të vërtete kemi të drejtë të nxjerrim nga kjo apo ajo gjurmë. Në këtë mënyrë do të shfaqet që një numër i madh gabimesh historike vijnë nga mbiinterpretimi i dokumenteve, nga fakti se mbi ato dokumente janë ngritur pyetje, të cilave nuk mund t’u përgjigjen.
  Nuk është e mundur që nga një fjalë të nxirret një vlerë, nga një vlerë një institucion, nga një thirrje një fakt, nga një proverb një sjellje, nga një rit një besim, nga një teologjemë një besim personal dhe, së fundi, nga një idiotizëm gjuhësor, një psikologji e një populli. (3)

Besoj se ja vlen të merremi një fije më shumë me historianin Veyne - përfaqsuesin e spikatur dhe këmbëngulës të “mohimit”:

• jo, historia nuk është një shkencë;
• jo, ajo nuk zotëron ndonjë metodë të përsosur;
• jo, ajo nuk arrin të shpjegojë gjë prej gjëje në kuptimin strikt të fjalës.

Dhe nuk bëhet aspak fjalë për formula shock - të paracaktuara për të denoncuar njëherë e mirë një gjendje konkrete apo rrethanore që çon apo jo drejt përpunimit të një ideali shkencor. Është bindja e tij e thellë prej historiani të mirënjohur, thellësia e njohjes së tij erudite, përvoja e gjatë e mësimdhënies dhe lektorati përpara një institucioni të tillë si Kolegji i Francës që egziston qysh prej 5 shekujsh - thuaj po aq sa përvjetori ynë i tashëm, që e shtyn atë të pohojë me plot gojën:

• historia, sipas të gjitha gjasave, nuk është një shkencë dhe s’ka për të qenë kurrë, pasi në esencë të saj ajo është “një roman i vërtetë”, “një rrëfim ngjarjesh që kanë njeriun si aktor”. Është pikërisht koncepti themelor “ngjarje” që lejon të kuptohet natyra e vërtetë e historisë ashtu sikundër ajo shkruhet nga historianët - një histori që s’rrëfen gjë nuk paraqet asnjë interes. Pra, historia është një bashkësi historish të rrëfyera nga historianët.

Ja pra, nëse i besojmë historianit Veyne, për fat vijmë në atë pikë që çeli pjesën e parë të këtij shkrimi!

Sigurisht, dikush ka të drejtë të pranojë këtë paraqitje të mësipërme të historisë, sikundër dikush tjetër - dhe mendoj në rradhë të parë kolegët e tij të zanatit - është në të drejtën e tij ta kundërshtojë, bile edhe me gjithë zjarrin e tij të ushqyer nga bindjet që i krijon profesioni i nderuar i historianit.

Veçse ky i fundit duhet paraprakisht të bindë auditorin - sikundër edhe lexuesin e këtyre rreshtave, në ç’mënyrë, mbi ç’metodologji dhe mbi ç’argumenta të nxjerra nga shkenca e tij është ai në gjendje të ndajë politikën nga ideologjia, këtë të fundit nga historiografia ose të bëjë dallimin mes historisë dhe mitit? në emër të kujt objektivizmi që zakonisht përcaktohet nëpërmjet konceptit të asnjanësisë, është ai në gjendje të sigurojë se vepra e tij historiografike është e çliruar njëherësh nga pesha e formimit të tij politik, nga shkolla e mendimit brenda të cilës ai është përmasuar apo nga prejardhja e tij shoqërore dhe bindjet e tij fetare - nga ai i famshmi habitus, në sensin sociologjik të dhënë nga Pierre Bourdieu?

Po e them ndryshe: një pjesë prej nesh - si individ, si grup apo si opinion - ju kërkojmë herë pas here historianëve të japin mendimin e tyre për tema, për çështje dhe probleme të të kaluarës, sikundër kërkojmë interpretimin e aspekteve të të sotmes, nën dritën e perspektivës historike dhe logjikës së imponuar nga e shkuara - bile me saktësi dhe autoritet shkencor, pa vënë në dyshim apo pa u shqetësuar paraprakisht në se ata janë apo nuk janë në gjendje të sjellin përgjigje.
Dhe meqë shpesh, kërkesa evokon shpërblimin, angazhimin apo detyrimin, a nuk jemi ne dashamirët profanë apo kandidë të historisë që arrijmë sidoqoftë të pikasim se shumë prej tyre - për hir të lidhjeve, të përkatësisë, të interesit apo vetëkënaqsisë, e tejkalojnë kapacitetin e tyre, rolin e tyre prej njeriu të shkencës, sikundër vetëquhen dhe sajojnë përgjigje “pozitive” apo “konformiste” që të kënaqin një shumicë - që si rastësisht, justifikojnë dhe ligjërojnë zgjedhjet, synimet dhe projektet politike të pushtetit ?

Në të kundërt, a nuk janë pikërisht këto qëndrime të dyzuara, këto pohime të dyfaqshme, kjo rendje pas citimeve apo përmendjeve me vend-e pa vend të referencave historike tashmë të shenjtëruara nga vjetërsia - të hipotekuara dhe të garantuara nga autoriteti i palëkundur dhe i padiskutueshëm shkencor i kastës së brahmanêve historianë, të cilëve shkenca fisnike e Historisë (me H - të madhe) ju takon “me tagër” që ngjall dhe nxit rrebelimin shmitizues?
Që frymëzon dyshimin instiktiv të marangozëve dhe e hidraulikëve, ndoshta të pasionuar po gjithsesi të pagëdhëndur tê cilët, gjithësesi, në emër të “kulturës të të vërtetës” stigmatizojnë “farkëtuesit e gënjeshtrës” dhe bëhen copë për të përhapur diturinë e tyre shmitizuese për të bërë të lirë atë “popull infantil… adhurues të mashtrimit dhe manipulues të Heroit” ?

Fundja, a nuk mjafton përkushtimi i tij si njeri i shkencës, betimi ndaj të vërtetës rrezatuese, që historiani të përmbahet dhe ndoshta të heshtë - duke i lënë dëgjuesit të nxjerrë përfundimin natyral dhe spontan që ajo histori që atë e mban dhe e ushqen është e pafuqishme të sjellë përgjigje? dhe në këtë mënyrë, të paktën, ajo nuk është as bashkëfajtore as edhe e bashkëpërgjegjshme me politikën - me çfarëdolloj politike?

Besa, a nuk do të ishte më e racionale dhe më çliruese për të gjithë, besimtarët e historisë dhe mosbesimtarët shmitizues, të rradhiten në logjikën e parashkruar dhe paraqitur nga Veyne - atë të historisë “rrëfim ngjarjesh që kanë njeriun si aktor” ?

Në këtë mënyrë, i takon lexuesit të mençur që të vlerësojë përpjekjen intelektuale të rrëfyesit-historian, të gjykojë ndershmërinë e tij profesionale, të shijojë mjeshtërinë rrëfyese të studiuesit të pasionuar dhe, përfundimisht, të zgjedhë, pasi oferta është e shumëllojshme :
aty ku F. Noli sheh një hero popullor - dashnorin e lirisë dhe udhëheqësin e talentuar të luftës çlirimtare, K. Frashëri vëren heroin kombëtar - nismëtarin e shtetit kombëtar dhe organizatorin e lindur të masave; aty ku O. Schmitt zbulon një hero tragjik - shpagëmarrësin e paepur të atit të helmuar dhe varrmihësin e vendosur të Perandorisë Osmane, A. Plasari admiron heroin semantik - burrin e politikës së luftës dhe mbrojtësin e qytetërimit të krishterë perëndimor dhe, së fundi V. Kule lartëson heroin shqiptar, burrin e mençur, ideatorin dhe programatorin e pashoq të shek. XV (4).

(vijon)

=====================================

(1) Oliver Jens SCHMITT– Skënderbeu, K&B, Tiranë 2009.

(2) Michel de Certeau, - L’écriture de l’histoire, Gallimard, coll. « Folio », Paris 2002.

(3) Paul VEYNE – Comment on écrit l’histoire, Editions du Seuil, Paris 1998.

(4) Gjergj XEXO - Përjetësisht të Panjohur, Mbi Shqipërinë dhe shqiptarët V. I,- Essé historique, Toena, Tiranë 2015.

ku jane skenderbegasit, si shpjegohet qe nuk behet i gjalle asnje skenderbegas per te komentuar ne kete teme 2 dite e vjeter?

Ja komento ti, beji qoken shokut.

nuk komentoj per te bere qoka. Plus qe xixen vertet e konsideroj shok, por kjo nuk do te thote qe mendojme gjithnje njesoj, si psh per kete teme. Un mendoj qe historia ka qellim, gje qe organizon ndryshe perspektiven historike demokratike , dhe per pasoje marrin tjeter kuptim gjerat e thena ne shkrim.

Pra nisemi nga aksioma te ndryshme.

u bene 3 komente, shoqnia ktu duket, kur te tjeret te lene ne balte.

Inkuiz,

Nê këtë shkrim nuk bëhet fjalë në se historia ka apo jo qëllim, në se ështê apo jo e nevojshme për të përvijuar fillin e ngjarjeve - me qëllim krijimin e një përspektive, siç e quan ti.

Po ta lexosh me kujdes do të vesh re se debati që kërkoj të shkaktoj e tejkalon Skënderbeun si epifenomen dhe synon një reflektim ndaj vendit që pretendohet t’i jepet historisë si shkencë dhe historianit si bartës i të vërtetave “absolute” - sikundër mendohet se janë ligjet e shkencës në përgjithësi.
Mendimi im është se historia - në formên që ajo konkretizohet, një tekst apo libër, nuk e tejkalon askurrë funksionin e një rrëfimi, gjë që e vendos shkruesin e saj në rolin e një rrëfyesi-historian.
Prandaj edhe këmbëngul në atë që s’duhet folur për fakte por për premisa të natyrës historike, jo për ligje të historisë - si ai i zhvillimit të pandërprerë të shoqërisë njerëzore apo ai i progresit në një sens të vetëm, por për tendenca relative, jo për teorema të patundura që karakterizojnë një epokë - tê vjefshme për të tjera epoka, por thjesht për kqyrje përgjithësuese që s’mund të jenë tërësisht objektive, nga momenti që varen pashmangësisht nga habitusi i vrojtuesit.

pavarsisht se ne kete shkrim vertet nuk behet fjale qe historia ka apo jo qellim, por premisat dhe konkluzat e ketij shkrimi ose fryma qe e pershkon, si çdo tjeter shkrim per historine, domosdo ka lidhje me aksiomen qe historia ka apo jo qellim.

ky eshte nje pohim indirekt qe historia nuk ka qellim, ndryshe historiani nuk do ishte komplet rrefyes, por do ishte edhe fela tjeter e shkencetarit ose rrefyesit te ngjarjeve rrotull disa ligjeve objektive qe presupozojne qellimin, dhe anasjelltas, qe qellimi i presupozon ligjet.

Me konkretisht: jane shkruar vellime nga historiane, edhe te njohur, qe deshmojne paralele historike (analogji dhe ngjarje analoge) si psh midis historise se Perandorise Amerikane dhe Perandorise Romake. Pra ka ca fenomene qe nuk varen pashmangësisht nga habitusi i vrojtuesit, e tejkalojne habitusin dhe te habiturin vrojtues, qe do te thote se ekziston nje metafizike e historise, nje realitet qe e tejkalon ate, i rri siper historise.

Prandaj ka shume skenderbegas qe presin Ardhjen e Dyte te Skenderbeut si psh delta pa dhembe, megjithse eshte demokrat qe konsideron historine pa qellim.

Nje demokrat i modh skenderbegas ka qene edhe Konica qe e quajti Zogun Ardhja e Dyte e Skenderbeut.

Ajo çka ti me aq bujari e quan “metafizikë e historisë” është dhënë në mênyrë transparente në këtë shkrim dhe lidhet me atë që Veyne e përcakton si koncept themelor “ngjarje”.
Bile më intrigon fakti qê s’po i sulesh këtij koncepti me gëzim - dyke patur parasysh Berklin tënd të dashur.

Për ta thënë troç, ngjarja duke rënë si ajo pema bën “zhurmë” vetëm në prani të njerëzve - pra historia është çështje ekskluzive njerëzish - pra duket kqyrur si ajo thela tjetër bashkëplotësuese e shkencës (natyra filozofike e saj) - pra s’mund të jetë shkencë - pikërisht pasi trajton njeriun dhe perceptohet vetëm nga njeriu.

… dhe nga momenti që s’qënkish shkencë, a di ndonjë mënyre tjetër për ta trajtuar përveç asaj "“rrëfimtare”? - pa nënvleftësuar recetën metodologjike të gatimit të saj që ajo është gjë tjetër, pasi përdor kandarin shkencor për të dozuar përbërësit !

Sa për qëllimin e gatimit të një recete të tillë ajo gjë dihet: bëhet pêr t’u ngrënë nga njerëzit.

Mua po më habit pse nuk po vjen Pjeri në këtë mejdan me komentin

Shkrimin nuk e marr vesh!

meqe vazhdon tema e Iskandar-beut. po ve tablone time te preferuar , titullohet ; ‘‘Dorezimi i stafetes’’ .

tablo madheshtore kjo e permasave klasike qe te kujton p,sh ‘‘Nachtwacht’’ te Rembrandit etj… veme re ne qender kalin e heroit me nje veshtrimi te cuditur , ala Rosinante. por sidomos bie ne sy nje Skenderbe ne forme, i zhdervjellet, elegant… qe sic do thosh nje miku im, do ta kishte zili edhe nje instruktor tangoje…

21557842_1741284969506264_4877416205252845473_n.jpg960×719 109 KB

Pun intended?

Per kete punen e hakmarrjes personale foli dhe vete Oliveri ne nje interviste te ketyre diteve. Ai sqaroi se nuk donte te thoshte qe ishte uber-arsyeja e rrebelimit te Skenderbeut por vec nje nder disa arsye (per te tjerat bien gati dakord me Xhufianet).
Pra me duket se kot i biem ne qafe Oliverit, eshte krijuar nje tym i panevojshem dhe me se shumti sensacional (pershtypje-lenes per deltat) nga mediat qe kerkojne klikime.
Presim me endje dhe pjeset e ardhshme.

i nderuar Xixa, artikullin sapo e lexova, me morri 1 ore kohe, pasi per disa pasazhe i kthehesha dy here, pasi ishte artileri e rende (artikull per akademiket), dhe te jem i sinqerte ketu nuk kam se ç’te them, per mua do ishte interesante ana ekonomike e asaj kohe, ç’monedhe fuksiononte, ç’monedhe Ai nxorri, si e realizoi sistemin e taksave, etj. Disa gjera ne i kemi mesuar ne shkolle per kohen e Tij, por une si i pavemendshem ne mesim per çeshtje kombetare, as mbaj mend se si ka fuksionuar sistemi financiar ne ate kohe.
Keshtu qe do te me falesh i dashur qe nuk kam seç them per kete artikull tendin, ketu do ishte mire te vinte ndonje historian kalibri.

Skenderbeu kishte llogari bankare ne Raguze (Dubrovniku moderrn). Ndersa per sa i perket monedhave besoj se perdorte ca i dilte para, po me se shumti ato te shteteve italike. Eksportet kryesore ishin druri dhe krypa ne mos gaboj dhe pjesa kryesore e GDP-se pa dyshim shkonte ne investime te karakterit ushtarak. Turizmi ne ate kohe nuk sillte shume te ardhura si sot.

Berkli eshtei i imi dhe i dashur vetem per faktin se i eshte kundervene si fele feles se materializmit. Mos u lodh kot se nuk gjen verdalle mbifelen time te dashur pa ta thene une. Berkli ne fund te fundit eshte vetem nje filozof, dmth nje zanatali, dhe mund te admiroj nje filozof per intuita dhe gjetje te tij, por nuk eshte se bi vdekur per ndonje filozof. Çdo filozof i mire krahas intuitave dhe gjetjeve ka po aq gomarlleqe skandaloze qe i kane kushtuar rende njerzimit qe ndjek filozofe.

Me fjalen “meta-fizike” kuptojme gjera te ndryshme, un kuptoj çfare qendron pertej fizikes ose me sakte mbi fiziken (dmth krejt kunder Berklit dhe Marksit), dmth qe ekzistojne metaLigje mbi ligjet e realitetit fizike. Pra qe krahas historise ekziston meta-historia.

Por qe te mos merremi me lodra fjalesh, interpretime etimologjike, ky ka than e ai ka than, e shtroj problemin thjesht: nese eshte i vertete besimi i Protagores qe “njeriu eshte njesia matjes se botes” dhe qe rrezimin e pemes e degjon vetem njeriu:

atehere nuk ka ka histori e as ngjarje, ka vetem rrefime njerzish rreth ngjarjes se rrezimit te pemes. Ne plan te fundit kjo do te thote qe bota eshte absurde si Peshku kur diskuton ACDC me zhardinen per ngjarjen e ishullit te Lesbos.

Perfundime te tilla interesante mund te nxirren nga leximi ne kohe te lire i Peshkut, ose leximi i ekzistencialisteve t’mdhej Kamy, Kirkegard etj, qe thone se bota eshte absurde dhe pa qellim perveç te njeriut qe ben çmos te kaloje kohen e lire ne menyre zbavitese, por nuk ma ha menja se e pranon boten te tille ne praktiken e perditeshme te udhehequr nga buon sensi.

Nese te vjedhin shtepine ose te bejne nje padrejtesi ma ha menja qe ti natyrshem kerkon logjiken e ngjarjes (historise), arsyet perse, gjetjen e fajtorit, venien e drejtesise, demshperblimin etj, nuk ma ha menja se pranon te thote polici qe lexon Kamyne “ç’te besh, bota eshte absurde, ti thu kshu, hajduti thote ndryshe, jemi ne demokraci apo jo? apo se ke lexu Protagoren nga Abdera? shko lexoje, pastaj hajde bej kallzimin!”.

Bien,
tani që na servire kontornon, kalo tek pjata

meqe do pjaten atehere do ta boj tamom hyzmetin me nje gjelle analize te nje romani policor qe trejton te njejten ide. Durim deri nga e djela, ose edhe me gjate se do jete shkrim i veshtire dhe ndoshta duhet me rilexu romanin.

Mesa shof, edhe kjo temë do të përfundojë si tek gjermoni Grass:

• nji dor’ dyshe muhabet, me tu knoq’ shpirti!

po dihet qe vetem ne te dy jemi ne blog, me poetin (qe s’po vjen) behemi tre!

… harrove Godoin.

Teorikisht me të bëhemi katër!

pavarsisht humorit tone dhe sarkazmes parodi te Beketit, eshte shume tregues qe edhe sot, mbas gjithe ketyre gjerave qe kane ndodh ne vend tone dhe analoge ne bote, prap ka njerez qe presin Skenderbeun dhe fyhen po t’ju prekesh kete ndjenje. Mund t’i skartosh kollaj si “dava gamoresh!”, por ndjenjen pritese gomoreske ne shekuj nuk e skarton dot, ajo e gjen menyren te dale perseri me veshje tjeter.

Historia ka qellim, ndryshe te gjithe jane “dava gamoresh!”.

xixa, a e lexove kete artikullin e ballkanweb;
http://www.balkanweb.com/site/oliver-jens-schmitt-kurre-nuk-shkrova-se-skenderbeu-eshte-me-origjine-te-paster-serbe/

Me pelqeu me shume pjesa e pare ! Disi me e lodhshme kjo e dyta! Me shume me jep pershtypjen e nje sqarimi per ate qe do te vi me pas! Faleminderit ! Pershendetje kapitaliste !

E lexova sigurisht, dhe me që po më pyet po të përgjigjem me tre pika:

1. distancimi i Schmitt-it nga çështja delikate e prejardhjes “etnike” të Skënderbeut nuk është i ri. Edhe herë të tjera ai është munduar të përgënjeshtrojë pak a shumë idenë e origjinës “serbe” të tij. Kësaj rradhe ai e përmend me shumë stil (e vënë në italik) :

kurrë nuk kam shkruar se Skënderbeu është me origjinë të pastër serbe

Përfundim: gjithkush mund të mendojë se në mos e pastër, kjo origjinë është gjithsesi e papastër por sidoqoftë serbe.

2. Kësaj rradhe, maturia e Schmitt-it fiton edhe një përmasë tjetër, lidhur me tezën e dytë themelore të librit të tij - motivi i hakmarrjes personale. Ja se si ai shprehet (shih pjesën e vënë në italik):

“… kryengritja kishte disa motive që janë kryesisht strukturore: rezistenca kundër sistemit fiskal dhe të drejtësisë osmane, kundër sundimit të drejtpërdrejtë osman; në fakt, motive që ne mund t’i zbulojmë edhe në shumicën e kryengritjeve kundër sundimit osman deri në vitin 1912. Vetëqeverisja, mos dhënia e taksave, ruajtja e traditave ligjore rajonale janë kërkesat e zakonshme klasike të shqiptarëve nën sundimin perandorak osman. Në vitin 1443, udhëheqësi i kryengritjes kishte gjithashtu një motiv personal të hakmarrjes. Por ky motiv nuk shpjegon të gjithë kryengritjen, megjithëse shumë njerëz që nuk e kanë lexuar librin ende vazhdojnë dhe e pretendojnë këtë. Pra, ekzistonte një kombinim i ndërlikuar i motiveve…”

Përfundim: me një farë elegance, ai është munduar ta mçefi “peshkun e tij të artë” të hakmarrjes skënderbejane në tufën e peshqve të tjerë të detit osman. Por me këtë rast, ai bën një “gafë” - për mendjen time. Ato arsye që përmend ai (rezistenca kundër sistemit fiskal dhe të drejtësisë osmane, kundër sundimit të drejtpërdrejtë osman), bën vaki egzistonin në gjysmën e parë të shek. XV në sanxhakun Arvanit-ili, me kryeqendër Gjirokastrën - pra Arbêria e jugut, ku kishin filluar sapo të aplikoheshin, por gjithësesi ato nuk janë ende parësore në trevat e Kastriotëve - sikundër dhe në territoret e tjera gjysëm të lira të Arbërisë së veriut që njihnin veç “në letër” sistemin e timarit.

Lexo një shkrim të Halil Inalcik - Ottoman Methods of Conquest, dhe mund të bindesh për këtë gjë (oups - harrova që ti e lexon anglishten vetëm kur je dehur je bërë tapë!)

3. Ajo çka më bëri mê shumë përshtypje është nguti dhe me të cilën ai i përgjigjet pyetjes lidhur me një nga pikat më delikate të analizës së egzistencës së “Shtetit” të Skënderbeut - mekanizmi ekonomik që e mbante këtë strukturë.

Po e sjell të plotë përgjigjen:

“Sistemi i pushtetit të Skënderbeut u financua nga tregti, nga eksporti kryesisht i grurit dhe i drurit, nga subvencionet prej fuqive italiane, nga plaçkitja e bastisjet në territoret osmane; Skënderbeu kishte një depozitë bankare në Dubrovnik dhe kështu kishte qasje në sistemin bankar mesdhetar”.

A ka zot nëne (historian) që mund të kënaqet nga kjo përgjigje kaq e detajuar? unë personalisht, jo!
(po qe se e ke kurreshtjen mund të të sjell atë çka unë kam shkruar në librin tim lidhur me këtë temë)

Si fund: gjynah që Ben Andoni s’priti daljen e pjesës së dytë të “I pafani…” se ja vlente që t’i bënte një pyetje tjetër Schmitt-it lidhur me tezën e tij të hakmarrjes:

besa do të ishte shumë zbavitëse të dëgjonim përgjigjen e tij!
Por gjithsesi, shpresojmë se Andoni apo vetë Schmitti të vijnë të bëjnë njê vizitë këndej nga PPU…

xixe, ti dashke qe bashke me Ben Andonin dhe Shmitin te behemi gjashte?

shkrimi jot nuk eshte per Peshk, ne kuptimin qe nuk gjen bashkebisedues ne kete nivel. As une nuk mund te them gje, nuk e njoh historine ne menyre kaq te detajuar.

Inkuiz,

Kaq gjë besoj se kuptohet - në mos, të paktën do të lexohet. S’flitet për historinë por për filozofinë e historisë.

Ti mendon se ai shkrimi tënd berkelian ështê më i thjeshtë?
Nê se ka njeri që nuk do ta kuptojë këtê lloj gjuhe, ai është historiani i mirëfilltë - nga ata të Akademisë të Studimeve Albanologjike.

shkrimi im berkelian ndoshta eshte me i veshtire si koncept, por tenikisht jo, sepse nuk eshte njesoj dituria teknike per sistemin e timarit (pak gje di) dhe per rrezimin e nje peme dhe si degjon zhurmen veshi qe eshte nje dituri banale.

pastaj e kisha fjalen per te bo i dor muhabet bashke, ishte nje justifikim pse nuk them gje, e jo qe nuk lexohet si shkrim.

Tamon me nji menie jina.

Gjynof qi edhe poplli tjeter s’osht me nji menie me neve…

I nderuar, per here te pare po e ndigjoj kete, a mund te me sqarosh pakez me gjere. Kush eshte burimi, ç’monedhe ekzistonte athere, kush principate i shtypte ato, dhe Dubrovniku ne mos gaboj, a mos quhej Raguza ne ate kohe. Me ndihmo pak te lutem.

s’e them unë këtë mor bir, por Schmitti.
Duhet t’i bëjmë pyetje atij.

Sidoqoftë po të jap unë një përgjigje lidhur me sistemin monetar të epokës.

qysh në shek. XIII (1250), qyteti i Firences nxjerr monedhën e tij prej ari që u quajt florin. Ishte një monedhë me peshë 3,45 g, me diametër 23 mm dhe me pastërti 24 karat.
Thuaj paralelisht me të venedikasit shëndrrojnë monedhën e tyre dukatin që në origjinal ishte prej argjendi në dukat-ar. Me të njejtat përmasa dhe peshë. Asokohe ishin vlerat monetare ndërkombëtare më të përhapura në Evropë dhe mê tej, pa harruar edhe genovino - monedha e Republikës së Xhenovës.

Në fillim të shek. XVI edhe mbretërit katolikë të Spanjës nxjerrin momendhën e tyre të artë - ducato. Po ashtu, dukati bëhet monedhë zyrtare i Mbretërisë së Shenjtë Romake/Gjermanike, i Austrisê deri edhe i Hollandës.
Rreth 1550, dukati venedikas ndrron emrin - quhet zecchino dhe bëhet monedhë universale e shkëmbimit - si puna e dollarit sot.

Republika e Raguzës (Dubrovniku i sotëm) përdorte po ato monedha - nuk kish të tijat.
Nê shek XVI shfaqet një monedhë tjetër prej argjendi - thaler, në përdorim në Evropën qëndrore dhe Gjermani , që peshonte nga 28 - 32 gr. me përmasa të ndryshme (40 mm diametri) e cila u adoptua edhe nga Raguza rreth vitit 1750.

Xixa po kthehem te bej nje koment ketu meqe m’u duk se kishe bere nje kerkese xhentelmeni per t’i hedhur nje sy e komentuar artikullit qe kish sjelle ketu. Separi desha te te them qe artikulli m’u duk interesant ne menyren e tij dhe informativ. Te them te drejten une sado qe e pelqej historine, nuk mund te shtoj gje nga ana faktuale e shkrimit pasi ti e njeh me mire se une kete epoke historike dhe mbase edhe tere historine e Shqiperise qe mua personalisht nuk me ka ngjallur ndonje interes te vecante pervec atij identitar. Gjithashtu per vete faktin se ti ke sjelle vetem dy pjese dhe artikulli eshte i pambaruar desha te rezervohesha derisa ta kishe sjelle te gjithe, por pastaj ndersa po lexoja kometet e tua per te te kuptuar me mire, pashe se sic thoje dhe ti vete, qellimi i sjelljes se saj ketu nuk ishte kendveshtrimi historik, po kendveshtrimi i historise dhe historianit

atehere mendova se mund te them edhe une dy fjale.
E para qe desha te them eshte se ky lloj mentaliteti eshte gjeja me normale qe mund te gjesh ne diskutime te kesaj natyre neper artikujt e blogjeve, ku autori ngrihet dhe rrezon (tenton te themi) gjithe shkencen para tij dhe ne menyre silogjistike deklaron se profeti i ri i shkences, historise apo dijes ne pergjithesi sapo mberriti para jush. Megjithate qe te jemi te ndershem ky nuk eshte nje akt i padegjuar egoizmi apo budallalleku pasi kjo teori e postmodernizmit historik ku me ngjan se fut vehten edhe ti ka gati nje shekull qe vjen verdalle bashke me fantazmen e Marksit. Postmodernizmi radikal perpiqet te mjegulloje diferencen mes realitetit dhe fiction dhe perpiqet te rrezoje ne menyre perfundimtare legjitimitetin e shkolles perendimore te besimit ne aresyen, duke e zevendesuar ate me diskutime te pafund dhe te pabuke diletantesh e mendimtaresh, duke bere lojera gjuhesore e kapercime logjikedhe, duke vene ne pikepyetje vete natyren e dijes, te se vertetes dhe legjitimitetit. Une nuk e di se kush eshte Veyne qe ti permend, po perfaqesuesi me i madh francez i kesaj teorie eshte vete i Madhi Fuco qe thote pak a shume se ne e ndertojme vete realitetin tone i cili nuk eshte se duhet ti korrespondoje patjeter realitetit objektiv, por qe sidoqofte na ndihmon ne qe te fitojme pushtet mbi te tjeret. Ky muhabet pastaj u ngrit ne art nga Jenkins dhe sot po perpiqet te aplikohet dhunshem ne realitetin e shoqerise amerikane (te pekten ketu e di une) ku postmodernistet identifikohen ne mbeshtetjen e tyre per strukturalizmin, postkolonializmin, feminizmin radikal. queer theory etj etj qe tani po perpiqen ti fshehin gjithnje e me shume me termin e Studimeve Kulturale. Personalisht jam i shkolles objektiviste, jo tamam Rankeane, po sidoqofte i orientimit pozitivist te Popperit.
Pra per te dale prape tek tema mua keto faktet dhe interpretimet e Shmit apo Lubonjes me lene fare te ftohte pasi keto jane thjesht pordhe propagandistike ne rastin me te keq ose zhurme mediatike ne rastin me te mire. Per mua Skenderbeu vazhdon te mbetet ai qe ka qene dhe eshte, nje Kalores i Pathyer i Krishterimit qe luftoi tere jeten e tij kunder pushtimit Otoman, dhe qe ne kete lufte hodhi themelet e Kombit shqiptar. Kaq me del e me tepron qe ta nderoj e respektoj per jete. Ne driten e fakteve qe kemi deri me sot cdo diskutim tjeter me i sterholluar akademik mund te jete gjithcka, qe nga studim ekologjik nese Skenderbeut i qelbeshin corapet apo psikanalitik i frymezuar nga levizja #metoo, por jo rishikim i figures se tij historike qe per mua eshte e vetmja pike interesi per momentin. Kaq kisha per te thene, pa ndonje deshire per te te ofenduar megjithe pikepamjet politike te kunderta ne kete drejtim. Tung.

Katror,

Së pari të falemnderoj që begenise të vish dhe të japësh mendje lidhur me shkrimet (dhe me autorin e tyre).
Paçka opinioneve tê tua (apo pikpamjeve të kundërta që ti i cilêson si politike), ky lloj shkëmbimi veçse zgjeron debatin dhe e nxjerr nga ai dialog i mëparshëm disi monoton mes meje dhe Inkuizitorit. Pra - dashur-pa-dashur, i jep një fryme tjetër rrjedhës së komenteve.

Kjo gjë përgênjeshtron gjithashtu edhe mendimin që këto farë shkrimesh nuk janë “për Peshk”, të shfaqur diku më sipër. Ja pra, jo vetëm për Peshk ato qenkan - nga që peshqit vijnë edhe i ndukin, por edhe për Mish - për t’u kafshuar nga çakalli.
Por le t’i lemë sarkazmat reciproke dhe t’i kthehemi temës:

Që idetë e këtij shkrimi nuk të ngrohin - për të mos thënë që të lenê të ftohtë, kjo gjë merret vesh mejëherë, nga momenti që ti e klasifikon vehten si i

Me një fjalë, ti qëndron i patundur në bunkerin e historiografisë tradicionale shqiptare që këmbëngul dhe thotë sikundër thua se “… Skenderbeu vazhdon te mbetet ai qe ka qene dhe eshte…”.

Absolutisht, një pikpamje krejt e lavdërueshme, aq më tepër e justifikuar nga një jehonë e gjerë popullore që nuk sheh ende ndonjë arsye të verë në dyshim atë çka unë quaj “autoritet i palëkundur dhe i padiskutueshëm shkencor i kastës së brahmanêve historianë”
Më beso, kur them këtë gjë, jam thjesht i frymëzuar nga zilia e papërmbajtur e neofitit - sikundër dhe e ke vënë re ti me aq talent (duke e stolisur me plotësat egoizëm dhe budallallëk).

Veçse në këtë pikë detyrohem të të zhgënjej dyfish:

• së pari, ato që ti i quan “artikuj blogjesh” në të vërtetë nuk janë të tilla. Po të bëj të ditur se ky “mentalitet”, nuk ka pritur aspak PPU as për t’u shfaqur as edhe për t’u lexuar - dhe aq më pak komentuesit e këtyre mejdaneve apo mejhaneve për t’u marë në konsideratë apo për t’u nëpërkëmbur. Ato janë publike, i dashur Katror, të botuara prej dy vitesh e tëhu dhe në qarkullim - pra në shitje, në libraritë e Tiranës apo të qyteteve të tjera. Në ndryshim me ty që fshihesh pas këtij pseudonimi kaq domethënës, ai i imi është krejt transparent - pasi emri dhe mbiemri im janë krejt të njohur, në mos e ke mësuar shko dhe pyet Shkabën. Nuk po tê ftoj aspak të shkosh ta blesh atë libër - paçka se si i interesuar që je ndaj identitetit (shqiptar - besoj) m’a merr mendja se mund të gjesh boll përgjigje ndaj atyre pyetjeve që mund të të vërtiten në krye - nëse me të vërtetë diçka vërtitet!

• së dyti, për çudi, nuk e ndjej vehten aspak të prekur apo të fyer, i rreshtuar sikundër e shoh vehten në atë rradhën aq snobe, manipulatore apo perverse të postmodernistëve, të poststrukturalistëve e më the të thashë… n¨mes të gjithë atij mileti që ti e mshef pas Foucault (i Madhi Fukó).
  M’a merr mendja që edhe ti nuk duhet t’a ndjesh vehten aspak të fyer si i djathtë i deklaruar që je të gjendesh në të njejtën llogore mendimi dhe idesh pozitiviste me të tillë historianë si Aleks Buda, Kristo Frashëri apo edhe Pëllumb Xhufi - të cilët ndonjë gojë e ligë mund t’i quajë ende komunistë (kripto apo neo) bile edhe nacional-komunistë.
  Zaten, pêr të ta lehtësuar ndërgjegjen, kam vërejtur se kur vjen fjala për historinë e Skënderbeut, dy historianë që, përveç titullit, asgjë s’i bashkon në këtë botë dhe në atë tjetrën e përtejme : Kristo Frashëri dhe Abas Ermenji - i pari me "Gjergj Kastrioti Skënderbeu. Jeta dhe vepra” dhe i dyti me “Vendi që zë Skënderbeu në Historinë e Shqipërisë”, shkruajnë sikur të jenë binjakë siamezë, të dalë nga një bark.
  Ti që vjen me etiketa plot në xhep, a ke ndonjë të gatshme t’ja ngjitësh sipër kësaj dukurie?

Për ta mbyllur këtë përgjigje, po të zhgënjej edhe një herë të fundit:

• Skënderbeu nuk ka luftuar tërë jetën e tij kundër pushtimit Otoman - sikundër thua. Ai luftoi kundër tyre, të themi vetëm 25 vjet (nga 1443 - deri 1468) - ndërkohë që 25 vjetët e mëparshme të tij kish luftuar në rradhët e Otomanëve, kryesisht kundër të Krishterëve.

• Zaten edhe ato 25 vjetët e fundit “të mira” ai s’ka luftuar vetëm kundër Otomanëve të pafé, por edhe kundër Venedikasve, kundër Anzhuinëve dhe të tjerëve Arbër, po aq të krishterë sa edhe ai!
  Bile-bile, edhe ai epiteti “i Pathyer” qëndron disi me zor në këmbë - vetëm në se arrijmë të harrojmë zbythjen para Shkodrës (1448), humbjen e Sfetigradit (1448) dhe disfatën e Beratit (1455) (për të mos vijuar më tej).

Por nejse, fundja-fundit këto janë disa detaje tê historisë që, siç thua, nuk të ka ngjallur ndonjë interes të veçantë!

Pa problem Xixa, kenaqesia eshte e imja qe ne keto kohe betejash te ashpra klasore te gjesh dike me te cilin te mos ndash mendimet, pa u zene.
Sa per sqarim kur fola per shkrimet neper blogjet shqiptare nuk e kisha tamam per kete shkrim, megjithese ne fakt nga menyra si e kisha shkruar edhe mund te ngaterrohej. E kisha thjesht per nje tendence te lodhshme tashma per te bere emer duke sulmuar superfigura nga njerez fare pa emer vetem per ta futur emrin me listat e kerkimit ne Google e me tej. Me vjen mire qe ti e paske botuar kete dhe uroj qe vertet te kesh sjell dicka te re ne historiografine shqiptare.
Nga ana tjeter nuk shqetesohem fare qe ne rrugen time te preferuar metodologjike rrika ulur Alex Buda, Stefanaq Pollo, Arben Puto apo Sabri Godo. Mua me intereson hard facts qe ato sjellin:datat, hartat, objektet arkeologjike dhe dokumentet ,ndersa interpretimet mund ti bej edhe vete dhe zakonisht vete i bej. Sepse edhe i sherbejne vetevetes dhe nje rrethi te ngushte njerezish me te cilet mund ti diskutoj. Gjithashtu historiografia komuniste eshte vertet nje plehre ideologjike Pavaresi e ketej, por albanologjia e periudhes iliriko-mesjetare me duket pak a shume e zhveshur nga ideologjizimet ne vija te trasha te pakten, dhe eshte bere nje pune dokumetare gjigande per ate periudhe, gje qe zor se do behet me atje ne 100 vjetet e ardhshem. Pra ajo qe me intereson mua eshte zgjedhja e nje metodologjie te mire dhe te vlefshme per vleresimin e historise, dhe c’eshte me e rendesishme per te kuptuar te ardhmen mbeshtetur ne te kaluaren, qe mendoj se eshte qellimi final jo vetem i historise, por edhe i cdo dijeje tjeter njerezore. Pra sipas sipas shkolles pozitiviste une besoj se te njejtat shkaqe sjellin vazhdimisht te njetat efekte, besoj qe dokumentet, tapite, varret dhe monumentet kane nje vlere, dhe se studimi i ligjshmerive dhe ngjarjeve uniforme eshte me i rendesishem dhe i dobishem se ai i dukurive individuale dhe unike. Ndaj dhe fakti qe Skenderbeu luftoi edhe kunder Anzhuineve apo luftoi per sulltanin ne vitet e rinise nuk ka peshe ne figuren totale te Skenderbeut, por jane vetem dritehije ne statusin e tij te Kaloresit te Krishtere ndaj hordhive osmane. Ndaj mendoj qe historianet si edhe shume intelektuale te fushave te tjera te studimeve liberale do hane buke duke nxjerre nga nje teori te re cdo dekade, por sic ka thene edhe i madhi Qamil Buxheli, jo te gjitha mizat bejne mjalte.

Info shtese: Thaleri eshte “namesake” i dollarit te soçem. Eshte pjese krenarie e Frizeve te Gjermanise.

ke harru te shtosh se ky lloj mileti, si me thone mileti modh fuko, ka nje karakteristike shume me treguese dhe intriguese: 90% jane literalisht ngambrapa, dhe 10% nuk kuptohet pse nuk jane edhe kta si shoket, pare qe gjithe motivacioni i teorive te tyre eshte per te mbrojtur aktivitetin e sumes se tyre.

Tani meqe ra rasti, me hiq nje kuriozitet qe akoma nuk kam arritur ta marr vesh prej teje deri me sot: ti vertet e fut veten ne kete lloj mileti, apo eshte nje menyre konfuzioniste blogiste superficialiste per te bo i dor muhabet me loqen ne forme katrore qe eshte kunder historigrafise komuniste dhe ideologjizmave historike njesoj si Fuko ngambrapa, dhe njekohesisht eshte kunder Fuko duke bere levizje politike dhe ideologjike sa ngapara ngambrapa?

Varet për çka ky kuriozitet:

ti don me dit ku gjendem unë - tek 90% apo tek 10% apo çka më shtyn të përqafoj mendimet e këtij grupi?

Por m’a merr mendja që pyetjet më interesante lidhur me këtë lëmi “post-” do të ishin:

• a është prirja sumeksuale që, përveç thelës, i hap edhe mendjen njeriut dhe e çon në ato sfera nirvanike post ideologjike, të mbyllura për shpirtrat tradicionalë konservatorë?
• apo është instikti vetëmbrojtës i pakicës pariah dhe vetmia e individit të pakuptuar nga masa që i rrafinon atij jo vetêm sjelljet por edhe mendimet?

Ja edhe një subjet për një shkrim metafizik!

po, sakte, prirja sum seksuale prejardhet nga bota angjelike (engjellore). Diskutimi mesjetar, akoma i pambyllur, per seksin e engjejve.

kjo ka lidhje me te paren, ne kuptimin qe “vetmia e individit te pakuptuar nga masa” implikon te pakten te ramen me dore (ose me themer) qe ne nje fare kuptimi eshte seks angjelik ose seks me engjejt. Te shumten implikon shume te tjera te ketij kallepi, që “i rrafinon atij jo vetêm sjelljet por edhe mendimet”, por kryesisht i rafinon atij seksualitetin, dhe per pasoje sjelljet, mendimet, ndjenjat.

Pse çer kujton ti se Rembo dhe Marloni ishin budallej qe i binin sumes, dhe lejonin t’ju bihej sumes se tyre buçko? Bjeri sumes dapër dup per ta ishte metode per rafinim shpirteror, programim per rafinim.

Hahaha Xixe. Me duket se po ngaterron gjarperin fisnik te dijes qe prehet i qete ne deget e Molles se Ndaluar me Kundalinin misterioz e te lagesht te Orientit. Ja me ne fund ku arrite dhe ti ne udhekryqin vetzbulues postmodernist ku duhet t’i japesh drejtim dilemes: Do ta le gjarperin te me kafshoje, apo do ta kullufis une te terin megjithe lecka? Me vjen mire qe komenti im te ndihmoi te zbulosh me mire vetveten, vetem te lutem kursema pergjigjen se nuk dua ta di. Good luck!

lidhur me temën që diskutojmë (dhe duke lënë Katrorin të qeshë përballë shëmbëllimit të tij objektivist që reflekton pasqyra historike) i bie që:

• si pasojë e meditimit të tij të gjatë mistik (i iniciuar prej dervishëve bektashi), mes tufësh së ëngjëjve të luftës jeniçerë, Skënderbeu ynë arriti të gjejë forcat të ngrihet mbi mediokritetin kaotik dhe materialist të realitetit pushtues otoman dhe t’i përkushtohet me shpirt por edhe me mish, i vetëm kundër botës ballkanike, realizimit të parajsës arbërore, sipas modelit të tij katoliko-transcendental.

Xixa, mbase e mora me shaka ate qe te thashe me lart, po une e kisha shume seriozisht. Pra Te ipsum perpara se te pretendosh te njohesh boten, sepse shpesh njerezit nga mosnjohja arrijne atje ku duan te arrijne dhe jo atje ku duhet te arrijne . Ne fakt historia e Skenderbeut ka nje shpjegim shume me te thjeshte, me te pranueshem, me njerezor dhe me fisnik e ballkaniko-shqiptar.
Skenderbeut i erdhen osmanet ne shtepi, i vrane te jatin dhe i helmuan apo zhduken te vellezerit si dhe i rrembyen pronat. Skenderbeu u rrembye me dhune dhe u stervit me zor ne ushtrine osmane per t’i sherbyer atij qe i shkaterroi familjen dhe femijerine. Nderkohe ai mendon vetem hak,marrje, qe eshte gjeja me normale qe nje burre mendon ne te tilla rrethana. Arratiset ne rastin me te pare, kthehet dhe vret cdo mysliman turk apo shqiptar qe gjen ne shtepine e tij bazuar ne traditen ballkanike njesoj si Odisea me mtonjesit dhe qe nga ky moment, me dashje apo pa dashje kursi historik i tij eshte i percaktuar. Rikrijon Principaten e Kastrioteve, martohet e lind trashgimtare. Po madheshtia e tij ndryshe nga ajo e Odisese eshte qe ai perpiqet te organizoje nje levizje te themi kombetare me Kuvendin e Lezhes, krijon alenca me Venedikun dhe Kaloresin tjeter te Krishterimi Janosh Huniadin dhe se fundmi vdes i pamposhtur nga armiqte e tij, por sidoqofte i paafte te ndaloje perparimin e hordhise osmane qe trokiti deri ne dyert e Vjenes. Pra nje jete dhe veper boll heroike per dike qe do te mesoje nga historia dhe nuk do te hallavitet kulisave postmoderniste ne kerkim te Kundalinit te diturise. Besoj se nuk kam c’te them tjeter per kete teme i/e dashur Xixe, ndaj po e mbyll me kaq duke te uruar gjithe te mirat ne rrugen tende te njohjes.

edhe kete e ke sakte, çdo kristian (dhe çdo tjeter i sferes kristiane) ne plan te fundit eshte nje individ i vetmuar, e s’mund te jete ndryshe dhe me teper se themeluesi i krishterimit.

Niveli i krishterimit nuk shkon dot pertej nivelit angjelik, prandaj premtimi per Ardhjen e Dyte (te Skënerbeut).

Pikërisht i dashur, pikërisht, sikundër thonë romakët:

Nosce te ipsum…

A e sheh? gjithë ajo masë dokumentare gjigande e qëmtuar nga historianët shqiptare, gjithë ligjshmëritë e përcaktuara nga shkolla pozitiviste të ndihën për të shkruar tekstin e mësipërm sintetik - një rrëfim (historia e Skënderbeut) që përshkohet si fill i kuq nga intriga (hakmarrja) në bazë të cilit është ngjarja (vrasja e tet, rrëmbimi…)
.
Ku është këtu postmodernizmi, bashkë me boshtin e vet energjetik-kundalinik?

shif kur t’vije prap Katrori, m’çifu mas skene hika-erdha per her t’funit, hyre ne skene, m’çifu mas skene hika-erdha per her t’funit, hyre ne skene, vazhdimisht prezent.

ahahaha m’kapi e qeshmja me kte shprehje qe e kapa rastesisht duke rilexuar kalimthi komente me deshire per te bere ndonje koment qe t’i bej qefin xixes.

ka dhe nje historian zviceran qe e ben Napoleonin me origjine shqiptare. interesohu dhe per kete person, se dhe ky kerkon te revizionoje historine mesa duket. pra mund te te interesoje t’i perkushtosh nje hartim te rradhes.

Capture d'écran 2018-02-10 13.28.33.jpg1240×2150 366 KB