Sea, sex & sun (“Mektoub, my love: Canto Uno” – film francez me regji te

Erdhi vera (me temperaturat ne 30°C) dhe duke kaluar rreshtat e review-se duke sjelle ndermend per koincidence…ke?.. eric rochmer me Le rayon vert.

Nga Visconti sec ra muhabeti ketu se fundmi dhe u pa Il Gattopardo, madheshtor, i shkelqyer, film epope, mjaft relevant edhe per te sotmen. Siti kish mjaft tituj te tjere te tij.

Mbyllja me konkluzionin e problematikes vizatohet aq qarte. Eshte mjaft e drejte kjo qe thua (si zakonisht) nderkohe qe e lexojme.

ose me veren dhe rritjen e temperaturave rritet eroticizmi dhe keto lloj filmash natyralist shifen me lehtesi.

po po, rritet edhe aktiviteti i Marlonit ne dysheme, rritet vazhdimisht. Duket nga lloji i filmave.

Në fakt, filmi nuk eshte hiç i lehte për tu parë dhe sigurisht qe s’ka asgje të perbashket me traiterin (por ty ta pret mendja për kete). Shto qe zgjat plot 3 ore.
Në kinema, deshtoi goxha komercialisht (“film pa skenar” eshte ajo qe lexohet me se shumti në komentet e atyre qe e kanë parë). Shto qe skenat janë të gjata (nuk ka shume skena në film, por ato janë të ‘terhequra’ deri aty ku nuk mbajne më: pak a shume is ato të Michael Cimino, për të krijuar nje idé (edhe pse, lenda, materja kinematografike eshte krejt tjeter gje: Cimino ka bere kinema anti-natyraliste).
Kur të kalojne vite, kam pershtypjen se ky film i Kechiche do konsiderohet si më i miri i tij (avantazhi i “Mektub” eshte se ka nota të forta autobiografike keshtu qe ndofta ky eshte filmi i tij në të cilin më mirë se në cilindo tjeter, ai di se për ç’flet)
Nuk më kujtohet nese ke parë ndonje film të tij por në France Kechiche ka jo pak reputacionin e nje autori (signature), gje e rralle në nje bote si kjo é sotmja ku é vetmja reference kur flitet për filmat janë aktoret

Duhet të shohesh “L’innocente” nga Visconti (por tani qe e permend, dicka më thote se é ke parë déjà !!).
Edhe “Ossessione” eshte i shkelqyer (filmi i tij i parë fare !!).

E marr me mend se dallohej nje nuance kinemaje autoriale edhe te blue is the warmest…
ashtu doja te ngacmoja pak korrikun, po pertej shakase jam kurioz ta shoh, filma te tille jane mjaft mbreselenes vizualisht. Problemi fillon kur natyralizmi behet qellim ne vetvete.
e formova nje ide cfarw te pres gjithsesi, thanx to the review.

nga pershkrimi duket si nje film mbi deshiren dhe pervuajtjen. mua me ka pelqyer blue is … dhe pres ta shoh dhe kete se shpejti. nje pyetje keshtu pa e pare, cfare vlere i shton gjatesia prej 3 ore filmit?

flm, nese jane ne net po i ve ne liste se jo, s’kam pare asnjerin.
(U perpoqa per Morte a Venezia por e lashe ne mes)
Nga Kechiche s’kam pare asgje.

Po t’ja beje kete pyetje Kechiche, ai besoj se do të thoshte: filmi zgjat 3 ore sepse kaq duhet të zgjase, pra, kohezgjatja nuk ka lidhje me vlerat (as ja shton, as ja heq filmit). Dhe besoj do shtonte: unë aq sa nuk kam ç’ti shtoj, aq edhe NUK kam çi heq filmit.
Për spektatorin pastaj eshte tjeter gje: pergjithesisht, filmat qe zgjasin mbi 2 ore, e tutin ate të shkoje në kinema.
Për mua si spaktator pastaj, filmi nuk ka probleme kohezgjatjeje: koha e tij (koha e vete filmit, se filmat kanë dhe ata kohen é tyre), për mua nuk krijon asnje problem.

Dhe: po, eshte film mbi deshiren, por mbi të gjitha eshte për destiny (mektoub - në arabisht). Eshte qe në titull

ne fakt puna e perplasjes se natyralizmit me Rohmer, nuk kuptohet. Gje e kuptueshme perderisa s’ia kam idene e filmit.
Por konkluzioni i review-se ish i gjate, dhe fjalen e pata per filmat e Malick dhe GVS, raportet makro & micro realizuar permes montazhit. Kete e kuptova besoj dhe te dhashe te drejte lidhur me te.
Flm. qe po e mban fjalen per listen.

kjo tregon se ke akoma pune per te bere ne drejtim te perversionit artistik pedofil. Duhet te gelltitesh ca me teper coca cola dhe kokoshka sinemaje.

@STALKER, na fal qe disktutojme Te hengert mortja ne Venecie pa pare filmin.

Ti ke te drejte (qofte dhe pa parê “Mektoub”), per me teper qe ke pare (nese me kujtohet mire) filmin e fundit te Terrence Malick “Song to song” (e qe eshte dhe më problematiku i tij); ndersa kur evokova GVS, e kisha kryesisht fjalen per dy te fundit e tij, “The sea of trees” dhe “Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot”.

Nuhatja ime e pare lidhej me fundit e “Mektoub” i cili eshte “me zor” Rohmerian (ose thene shkoqur: në skenen e fundit, krejt si papritur, regjizori hap shteg rohmerian, pra ngre pyetje te tilla si hezitimi (filozofik), dyshimi (gjithmone ne sensin filozofik te fjales) etj, gje qe nuk ndjehet shume gjate pjeses me te madhe te filmit (i cili eshte me se tepermi ‘realist’, dmth natyralist, dmth i mishtë dhe vokal, dmth trupa fizikë dhe biseda - krjet ndryshe nga skena e fundit).

Nje kontradikte e tille më beri te reflektoj se “ku çalon gomari” (pra pse filmi nuk me mrekulloi, më impresionoi teresisht, por me la nje shije pak çalamane, per ta thene keshtu) dhe, dola ne perfundimin se kjo vjen per arsye te asaj qe ti me te drejte e ke quajtur ‘raporte makro & mikro’ te realizuara permes montazhit, problem qe vihet ré edhe ne filmat e fundit te Malick dhe GVS.
Vazhdimin ti e ke te qarte (perdorimi i montazhit gjate filmit si “hilé” per te fshehur mungesen e nje vizioni më te gjere, perdorimi i montazhit per te fshehur saktesine dhe precizionin e raporteve mes personazheve etj etj)

Ashtu eshte, Song to song, dhe Sea of trees pata parasysh dhe permes tyre munda te kuptoj kur ben fjale per Mektoub, my love dhe raporteve realizuar permes montazhit. Ky sqarim i dyte vjen edhe me shume ne ndihme…
Eh do mjeshteri te presesh (cut) aty ku duhet kur tregon dicka. Edhe te narracioni me fjale (qe duhet te jete me i lehte) i nje ose disa historive, njeriu ndonjehere le jashte ose shton detaje qe e difuzojne idene qendrore. Po me imazh a kinema…

ashtu sikurse «Mektub», behet fjale per filma te gerryer së brendshmi nga shkaperdredhje te pafundme lidhjesh-montazhi, por qe fshehin keq mungesen e nje vizioni global, te pergjithshem (a thua se montazhi, per nga natyra plot me detaje ‘eksituese’, nuk ka ndonje rendesi te madhe per të tërën, per teresine e filmit

Kjo eshte tabela e vleresimeve, per momentin, e 15 filmave (ne konkurim per Palmen e Arte) tashme te shfaqur ne Kanë. Ne secilen kolone figuron vleresimi i secilit prej (krye)redaktoreve te mediave franceze te specializuara per kinemane (dhe jo vetem: psh “Le Monde”, e perditshmja me e madhe franceze, ka te drejten e nje kolone). Notat shkojne nga në 3 yje, dhe pastaj, simboli i palmes se arte (per mungese vendi, gjysma e emrave te medieve jane shenuar poshte kolonave).

Nisur nga mediet qe ua kam besen (cahiers, Inrockuptibles), pervec filmit te Godard, duket se “L’été” (Summer) filmi i rusit Kirill Serebrenikov, eshte pelqyer shume.

Nese ke nje link do shifej me mire kjo tabele e vogel.
Ppu aplication, nuk ka opsion per zoom in, te pakten nga celli im.
Sh. Flm.
Eshte rregulli aty ke ty per mediat/kritikat, te paraqesin vleresimin vecante nga publiku, ne ndryshim nga ketu. E kam pare me duket tek Allocine.

http://www.lefilmfrancais.com/cinema/137145/cannes-2018-les-etoiles-de-la-critique-8

Much better
I pashe Cahiers dhe Inrockuptibles

Ky film i Kechiche nuk paska konkuruar ne Kane vjet (se film i 2017) por ne Venezia…

Edhe nga 15 media e kritike vetem 2 arrijne te shquajne Le Livre d’Image. Imagjino votuesit e tjere. Po te perdoret demokracia (sic ka te ngjare) nuk fiton kurre merita.

E kemi thene disa here tashme: në Kanë, e jo vetem atje, nuk eshte pothuaj kurre punë merite, por konsensusi. Cmime realisht radikale dhe pa konçesione per here te fundit jane dhene në vitin e larget… 1999 ! (juria e drejtuar nga Cronenberg)

Kane qene goxha te mire festivalet e Venecias keto 5-6 vitet e fundit

Cmime radikale

Po qe s’ka pse te quhen radikale…
perderisa vleresojne meriten cmime te tilla i takon te jene normale.
Cmimet e konsensusit jane cmime shumice po ta mendosh, jo cmime vlere.
Dakordi i shumices dalengadale po konfirmohet se s’ka te beje me vleresimin, por me pajtimin.
Ndersa Vlera te ndan se eshte totalitare.

Shtypi nderkombetar:

1282992_jury.jpg780×1339 199 KB

Asnje 5 ☆ ndersa note mesatare mbi 3, vetem 3 prej tyre

Po ta shikosh mirë, nota maksimale eshte 4. Pra, si të thuash, s’ka 5.

Nga ç’shoh, nese do ishte pune mediash (dmth gazetaresh e kritikesh të kinemase), duke parë të dyja tabelat, nese do linim menjane filmin e Godard (qe sigurisht eshte ‘tjeter muhabet’, qofte edhe në sensin “se eshte veterani i konkurimit” dhe s’ka nevoje për cmim), Palma e Arte apo Grand Prix i bien të shkojne në Azi: ose për japonezin Hirokazu Kore-Eda me “Shoplifters”, ose për koreanin Lee Chang-dong me “Burning”.
Problemi pastaj eshte se, jurite é Kanës, shpesh, nuk janë as në nivelin é gazetareve: po më kujtohet se si para dy vjeteve festivali nuk ishte hiç i keq (sepse kishte në konkurim filma te tille si Aquarius, Paterson, Toni Erdmann, Elle, Ma loute, Rester vertical…), ndersa çmimet qe shperndau juria ishin literalisht për të vjellë !! (asnje nga filmat é lartpermendur nuk mori qofte dhe cmimin më të vogel).

Kshu qe puna é çmimeve… a ha, hallve é ftohte. Rrofshin filmat é mirë !!!

po, 3 me te miret e kritikes (mesatare >=3) jane dy nga Azia dhe Godard.

Viti 2015 ka qene vit i mire (psh. Eurovizioni 2015 ish me i mire se ai i ketyre viteve).

Kana sikur gjithe e me shume pushtohet nga amerika. Kliko nje lajm te thjeshte interneti per Kanen te shfaqen vec emra amerikane aktoresh, vip-ash.

ah, lidhur me kete te fundit, lexova dicka per Von Trier, pritje jo e mire e filmit te tij me serial killer

Kana ‘pushtohet’ nga Amerika sepse paralelisht me konkurimin e filmave, zhvillohet edhe Tregu i festivalit (qe eshte tregu më i madh në bote i filmit, sot për sot). Dhe aty, pra tek tregu, 70% e mallit eshte amerikan, kaq e thjeshte eshte

Pashe “l’innocente” nga Visconti, i paharrueshem. Me duket e ke pas vecuar me pare per nje nga mbylljwt me te bukura. Fjalet me te mira per Viscontin .
Filmin e Kechiche nuk e gjej ta shoh, te pakten tani per tani.

Tregu i filmit
amerika blen cdo gje qe ka vlere per t’u shitur dhe meqe Kana eshte akoma Trademark e forte filmi ne pazar (pavaresisht se prej inercise), mallrat e saj jane te shitshem.
Por ta thuash troc mendoj se eshte Kana vete qe edhe ia ka qejfi gjithashtu.

Mbase do shpikur nje festival tjeter lloji per kinemane

filmin e Kechiche as une nuk e gjeta megjithse ka dale ne 2017, po me ne fund gjeta me torrent western te valeska griesbach, pas nje kohe kaq te gjate. sa vijne e me vone i nxjerrin

Pak minuta më parë:

-Palme e Arte Speciale: “The Image Book” - Godard

-Palma e Arte: “Shoplifters” - Hirokazu Kore-Eda

e kam pas ne mend te te pyes per Western se as ky s’gjendet

sapo lexova ne net.
Mund te ishin akorduar dy Palme d’Orsepse sic ke vene ne dukje e kane bere ne te shkuaren.
Special Palme d’Or shpresoj te kete vlere te njejte, e nese po, Kate Blanchet nderon vetveten se Godard eshte tashme permbi cdo juri festivali te tille.

Jury president Cate Blanchett announced an exceptional Special Palme d’Or to Jean-Luc Godard, who has not attended Cannes since 2004 and was therefore not present (“The Image Book” producers Mitra Farahani and Fabrice Aragno accepted on his behalf). On-stage, Blanchett described Godard as “a cinematic artist who is continually striving to define and re-define what cinema can be,” later elaborating that his film “lingered with us, confused, confounded, provoked, angered, excited us [and ultimately] influenced our perspective on the rest of the festival.”

po filluam të mendojme nese ai cmim ka ose jo 'të njejten vlere" é më the të thashe, kemi rene në batakun é cmimeve. Pra nuk duhet me u marre me vleren é Çmimit por me kuptimin qe ka dhenia e nje cmimi te tille.

Unë é mendoj keshtu:
se pari, duhet thene se “Palme te arte Speciale” në Kanë nuk ka patur kurre në 70 vite festival. Kjo eshte hera e parë.
Cmime të vecanta pervec atyre normale, po, ka patur (për shembull, Alain Resnais-ë qe ishte me nje film të tijin në konkurim në vitin 2009, ju dha nje “Lifetime Achievement Award for his work”, pra nje çmim ‘të sajuar’ enkas për të. Po ashtu, James Ivory ka marrë nje Cmim të Vecante në 1992, po ashtu John Huston (për ansamblin é vepres se tij) në 86 në mos gaboj, Etj etj.

Tani : duhet pranuar se Godard gjithmone ka qene tip shume fair me festivalet é filmave. Ose siç thote frengu, “il a joué le jeu” (ka marrë pjese në loje, në ndeshje, pra nuk e ka anashkaluar ate: to play the game). Drejtori artistik i tha “do é fusim filmin tënd në listen për konkurim për Palmen é Arte”, Godard ju pergjigj : “Si të doni!”. Kete detaj vete drejtori në fjale e tha gjate konferences për shtyp kur propozoi listen é filmave në konkurim.
Perderisa Godard pranon ta luaje lojen, duhet qe edhe juria ta luaje lojen é saj.

Nje mendje me thote qe pak a shume ka ndodhur keshtu: anetarët é jurise, frengu Robert Guédiguian (të pakten!!) por dhe rusi Zviaguintsev (ka shume mundesi!) kanë propozuar ti japin Palmen e Arte filmit të Godard. Mendoj se pjesa tjeter nuk ka dashur (kur nje çmim jepet me unanimitet nga é gjithe juria, kjo thuhet dhe nenvizohet gjate ceremonise). Meqe nuk ka patur unanimitet, juria ka pyetur Drejtorin é festivalit nese mund të krijoje nje cmim të veçante. Edhe pse i plotfuqishmi Thierry Frémaux (prej dekadash Drejtor DHE seleksionuesi Nr1 i Kanës) do kete dashur me gjithe shpirt qe Palma ti shkonte filmit të Godard, nuk e kà tagrin të nderhyje në vendimin é Jurise! Dhe, duke qene se Juria i ka kerkuar nese mund të krijoje nje cmim të vecante për Godard, ai ka propozuar krijimin e nje “Palme te Arte të vecante”. Eshte maksimalja qe mund të bente (nga cmimet speciale, sepse cmimet é tjera janë të rregulluara me rregullore).

Mendoj se pak à shume ka ndodhur sa me lart (dhe kete e arsyetoj me faktin se Palme te arte mund të kete patur edhe 2, por jo ‘Palme te Arte Speciale’.
É gjitha kjo tregon nivelin langaraq të jurive të sotme (të cilat i zgjedh po ai Drejtor i Pergjithshem!!), por qe eshte i detyruar të beje perzgjedhje të tilla konsensuale, për hater të atij të famshmit… treg!! (ekonomi tregu pra mo, duam s’duam)

Eh…

une ate koment desha ta beja pyetje: c’kuptim ka Palme e Arte Speciale? Sespe tingellonte si kompromis me shume se vleresim per Godardin kjo gje. A thua Godardi u hapi pune jurise… Por e thashe ne deshirore…
Ke shpjeguar teknikalitetin e procedures, sesi procedohet me burokraci ne nje rast te tille krejt jashte parashikimit si Godard. Them jashte parashikimit, sepse edhe pse Godard i eshte ‘pergjigjur lojes’ is ushtar i thjeshte barabar me kineastet e tjere te cdo niveli, realiteti qendron qe Godard qendron permbi ata, madje mbi jurine e Kanes vete.
Mund te kishin dhene 2 palma, por sic thua Palme e Arte Speciale eshte speciale. Jam ok tani me kete sepse pa shtjellimin qe i bere (e qe mund ta jape vetem dikush qe njeh fort mire fushen dhe burokracite e vleresimeve) tingellonte si nje lloj konsensusi bajat ky cmim per Godard.
Por te besoj, sepse ne rastin e pjesemarrjes se Godard ne ate festival, per vete nivelin qe ka ai eshte imperative perjashtimi nga rregulli. rrofsh
…

Po ashtu, Amini te kujton Rocco-n e Viscontit (tek kryevepra e tij neo-realiste «Rocco e i suoi fratelli»)

Ishte vertet nje capolavoro “Rocco e i suoi fratelli” por me c’shoh filmat epope’ jane tendence e Viscontit.
film neorealist 3 oresh, kohe e cila nuk u ndje si kaloi perkundrazi me interesin dhe perfshirjen me te madhe. I adore Visconti.

Cadeau:

Merci, edhe Dumont pak a shume si Sang-soo ne prodhimtari, e nese edhe ky eshte nje frymezim po aq i mire si punet paraardhese, cilat do jene motivimet e tij, eshte nje pyetje.
Naten.

Ke shume të drejte qe krahason Dumont me Hong Sang-soo, dhe nuk je e vetmja (nese nuk gabohem, nje gje të tille me duket e kishin shkruar dhe “Cahiers” tek permbledhja e tyre për 2017).
Motivimi mund të lidhet me talentin, deshiren për të krijuar, é sidomos për të nderruar gjiní, stile e forma të reja (seri TV kjo e fundit).
Lajm shume i mirë (le qe na beri me qesh, dmth na ngriti humorin)

Marshalla humori, me c’dukej nga trailer
Eshte evidente prodhimtaria, krijimtaria e tij, mendo kur i bie ne te’ edhe nje si une

Ah tani e pashe qe behet fjale per seri Tv… Dumon qe rreket te shprehet permes formave te larmishme te filmit

Ah, kam parë kete week-end nje kryeveper (dhe po i peshoj fjalet : kryeveper) : “Happy Hour”, film japonez (5h15), cuditerisht i 2015 (por dalë në kinema vecse kete vit ketu).
Edhe pse krejt i ndryshem nga “Toni Erdmann”, i të njejtes madheshti.
Nuk di a gjehet në web. Ta keshilloj nxehtesisht (qofte edhe duke e pare në dy a tri pjese).

Edhe nje here: kryeveper !!

wow… (per shume arsye habia)
mesiguri s’do mundem ta shoh te terin njeheresh, nese e gjej
falemnderit per gjithe keto habere te mira

I hodha nje sy; ka gjera interesante, por problemi i ketyre kritikeve eshte se, ne shumcen e rasteve, per ta, gjithshka eshte permbajtje (deri ketu jemi dakort), por harrojne qe, ajo qe mbetet, eshte… forma

(ps: vleresimi i kryedaktorit te "Cahiers", per mendimin tim, duket më i sakti, më i verteti)

ps 2: “At War” duhet te jete film i mire (sepse, i meparshmi i Stéphane Brizé, “The Measure of a Man” nën petkun e filmit te angazhuar politikisht, ishte krejt e kunderta - film disfatist)

jep nje permbledhje mbi permbajtjet, per pertacet si puna ime . por dhe per masat qe permbajtjen e kane karrem.
Forma ne shumicen e rasteve operon ne nivel subkonshi, rralle eshte e evidentueshme per shumicen e imazhngrenesve.

Pelqeu informacioni mbi luften/konkurrencen Hollywood- Cannes, dhe kuriozitet si do kish permbledhur Godard. Te tjerat, do duhet te parashihet filmi te pakten personalisht ashtu funksionon.

Do me thuash nese gjendet në web “Happy hour”, jam shume kurioz (sidomos per faktit qe eshte film i 2015)

Patjeter qe po.
ose une ose albano se secili ka burimet e veta qe kerkon

Me ka bere jashtezakonsht pershypje ai film (pertej pelqimit). Më beri pershtypje po ashtu fakti se filmi i tij i ri (“Asako”) ishte ne Listen per Palmen e Arte kete vit (dhe nuk besoj se ishte, sepse “duhej edhe nje film japonez”, sepse ne liste ishte edhe nje tjeter film i tille, pra japonez, ai qe fitoi Palmen). Thene ndryshe, jam shume shume kurioz te shoh edhe kete te riun.
Ne nje fare menyre, kam pershtypjen se regjizori ne fjale (Ryusuke Hamaguchi) eshte ardhmeria e kinemase japoneze (doemos, asaj te mires, asaj qe duam… etj etj), ne te njejtin nivel siç mund te flisnim per gjermanen Maren Ade apo kinezin Bi Gan (ky kishte nje film te ri në Kanë dhe kam lexuar komente te shkelqyera per te!!) apo vellezerit Safdie ne USA, te gjithe regjizorë te lindur ne fund te vitete '70, fillim te viteve 80 (e njejta gjenerate, dua te them)

Edhe une qe nuk pyeta fare per kete, megjithese ishte evidente nga rekomandimi, sic duket filmi i Dumont uzurpoi momentin…
Mjaft intriguese cfare po thua, mezi po pres te mbarojme, ta kerkoj ne net qe ta bej plan per ta pare

person to person, film simpatik mbi marrdheniet midis disa te rinjve ne nju jork mes tyre por edhe nder veti. mjaft i shikueshem

Ka nja dy tre mérita autentike “Person to person”. Psh muzika, é cila jo vetem eshte pjese intégrale e filmit, por kthehet gati-gati në personazh ‘më vetë’. Ka shume pak regjizore qe ja arrijne nje gjeje të tille. Jim Jarmusch psh eshte njeri prej tyre (por ate é ndihmon fakti qe eshte meloman i paparë).
Po ashtu, New Yorku nuk pershfaqet në vertikalitetin é tij, por më se shumti në horizontalitet. Jo pak (si ide kinematografike, dua të them ).

ps: dhe skena é fundit fare (deklarimi i dashurise se njerit prej personazheve, mikeshes se tij), qe për mendimin tim ka dicka prej divineje (eshte é nje vertetesie qe evokon lumnimin - si të thuash )

po muzika eshte mjaft e vecante, dhe me pat lene mbrese.
New york shfaqet mjaft popullor kesaj rradhe, kategoria e personazheve eshtw ajo e individeve ne kerkim te nje dickaje.
Skena e fundit fare qe permende duket sikur i jep dhe klimaksin, konvergimin final filmit, there is still hope sikur do me thene per real love, pas gjithe atij kalvari ftohtesie e perpleksiteti mes personazheve te humbur mes asaj xhungle egoizmi qe eshte new york.
Por do vecoja edhe skenen e dorzimit te gazetarit
te deshperuar perballe paaftesise se tij te rradhes per tu lidhur emocionalisht me te punesuaren e re, e cila nga ana e saj kupton qe nuk mund ta gjej veten ne ate ambjent, mjaft autentike.

Absolument ! Kemi pare te njejtin film

ps: muzika e filmit eshte e perbere nga kenge, te cilat sigurisht qe duhet te kene arsyen e tyre pse jane zgjedhur.
ps2: besoj se horizontaliteti I filmit eshte zgjedhur pikerisht si antiteze e vertikalitetit shtypes. Edhe “Good time” ishte film goxha horizontal. Fiks si fotoja e meposhtme:

BC09DFD1-8FFD-4220-A07B-9205195391A9.jpeg1200×675 145 KB

me sa duket, pershfaqjen Horizontalite te NYC kritika reklamuese e percakton si: A loving picture of New York City’s je ne sais quoi.
po aty pak sek. me pas, min 1:11 traileri mesiper, shfaqet Benny Safdie dora vete,

Duhet te kete autore te tjere sidomos vitet 70-80 karakteristike ne kete pershfaqje. Meqe e kishe sugjeruar (per koincidence tek “Good Time”, pyes nese “After Hours” e Scorcese ka nje karakteristike te tille). Person to person ka atmosfere vitet 70-80 prej horizotalitetit dhe soundtrack.

Person to person eshte NY-u i sotem, ai i shek XXI, vetem se filmit nuk i interesojne salarymen-ët (per te folur me gjuhen e nje tjetri kapitalizmi: atij japonez), por banoret e ‘rendomte’ te qytetit.

me thene te drejten nga c’pashe, edhe duket edhe s’duket si i sotshmi. Por me pelqen ashtu si ka dale. Dmth syte qe e kane pare si te tille.

shtese: ose me sakte horizontaliteti ia ka hequr elementin mainstream me te cilin stereotipizohet NYC. Dhe ai qytet mund te jete underground-i i cdo metropoli amerikan qe nga philadelphia deri tek LA.

Po pra: filmi e zhvesh NY nga stereotipizimi dhe merret me personazhe qe jemi mesuar te mos u kushtohet vemendje, por qe jetojne, punojne, studjojne… në NY e shek XXI

tani qe e mendoj, eshte e veshtire ta imagjinosh ameriken vetem me keta njerez qe

sidomos ket shekullin e ri, pak kam pare te pasqyrohet metropoli amerikan ne kete menyre, ndoshta aspak, ne kinema. Prandaj ndjesia e dekadave te shkuara predominoi per mua lidhur me kete film duke qene se ne kinemane e shkuar ka mjaft emra qe e kane bere kete.

Percaktimi, emertimi qe ti i bere me “horizontalitet/vertikalitet” s’ka te cmuar jo vetem se vuri pikat mbi “i” por edhe se orienton.