Kinematografi dhe TV - 2019

tv_0.jpg1122×630 118 KB

Mirseerdhët tek tema e kinematografisë dhe televizionit. Këtu mund të diskutoni apo të ndani me të tjerët përshtypjet tuaja mbi filmat, dokumentaret apo serialet/ngjarjet televizive sipas dëshirës tuaj.

Star treku i ri eshte njesh. Edhe orville nuk eshte keq

Lanthimos, pak me human, por prape ‘sadist’. Lufta per mbijetese e pushtet dhe natyra njerezore, mbeshtjelle ne nje komedi te zeze.

lanthimos pak e njoh por besoj ai ben si sadist apostafat qe te te torturoje.
keto dite pash Two lovers, James Gray, 2009, pothuajse perfekt - ne fund sikur e humbi pusullen.

The Party, i papare

The Lobster?

Venom shume i lezetshem. Sidomos muzika e eminem ne fund …chef d’oeuvre!

https://www.netflix.com/watch/80145200?trackId=252072904&tctx=0%2C0%2C86a135fd-128b-4ee9-b232-3d8cb9f1b754-20680283%2C79491bed-509a-4eb6-a25b-19f6f2d0e531_7293375X20XX1548711214877%2C79491bed-509a-4eb6-a25b-19f6f2d0e531_ROOT

Nje review nga The Guardian:

filma24 paska dy pune te Jake Kasdan, bad teacher & sex tape

Mos promovo platforma pirate, pasi nuk eshte morale/legale, po te vihet policia dixhitale e ed rames nga pas

m’u kane c’akorduar butonat e tastieres, meqe dukesh kompetent, si t’i rregulloj se problem sa s’behet

Sa transgresiv (pra kurajoz) eshte Bad teacher, aq i qullet (zhgenjyes) eshte Sex tape (dmth: kohe e humbur…)

Palé sa me virtuozitet luajne Olivia Colman, Rachel Weisz apo Emma Stone (zaten te treja jane kandidate per Oscar)
drama, drama, drama, oh mama

review-ja per ate te fundit nuk eshte ne blog, dhe kur googlloja per autorin per tu habitur sa tituj te tjere koti kishte nga Kasdan.

Blej tastiere tjeter, po nuk e zgjodhi problemin, blej kopiuter te ri. Jam i sigurte qe nje nga dy opcionet do funksionoje

Thua ta kem komentuar? Më duket se po! (por nese eshte keshtu, eshte nga te paktit qe ka humbur. Flas per review-në

sa i keq behesh. komedi e zeze me shume se drame. film argetues.

Coleman me gjase e fiton. une i kam qejf aktoret qe vijne nga karriera modeste. kam pas ndjekur nje serial britanik ku ajo luante rol polici dhe te hyn ne zemer krejt natyrshem. pak a shume me kujton Frances Mcdormand.

si kompetent qe je jo keq e zgjodhe problemin tregon potencial per me shume, variteneqen

po e konfirmoj vecse blogu s’i ka postimet e 2014

Personnalisht kete punen e aktoreve e lidh vetem e vetem me faktin nese i ‘perdor’ filan apo fistek regjizor: eshte i vetmi raport qe kam me konceptin e aktorit/es.

Shembull ilustrues : Robert Pattinson (i lindur ne Londer por tashme aktor amerikan) ka qene revelacion nepermjet sagës me 3 kapituj Twilight” (2008-2011), por duke filluar nga 2012 bashkepukon dy here me Cronenbergun (Cosmopolis dhe Maps to the stars), pastaj me James Gray (The Lost City of Z), pastaj me vellezerit Safdie (Good time) dhe se fundi me Claire Denis në filmin e saj “High Life” (mundohu ta gjesh, do te pelqeje).

Dua te them : nese Robert Pattinsoni do vazhdonte me Twilight-ërira (dmth: blockbuster te parafabrikuar, se ka EDHE blockbuster te mire !!), nuk do më interesonte si aktor. Qe prej momentit qe luan ne filma te Cronenbergut, Gray-t, Safdies brothers etj etj, më intereson. Et pourtant, eshte i njejti aktor !! (ne kete sens eshte dhe shprehja provokuese : aktoret nuk ekzistojne; ekzistojne vetem regjizoret)

debati mbi aktoret me kujtoi Phantom Thread ne peshk si moment i ngjajshem tematik

Elena ne Amazon

ne jutube pas 13 vjetesh

film gjenial ! gj e n i a l !

i eshte rritur vlera me kalimin e kohes, mendoj

film24 ka The Mule, cilesi e mire imazhi dhe perkthimi (me ndonje gje te falshme psh HOME DEPOT = Magazina e Shtepise )
i pelqyeshem sidomos ne fillim, por Eastwood eshte mjeshter…

@Albano-id

Jarmusch hap festivalin e Kanes dhe eshte ne konkurim per Palmen e Arte:

me Bill Murray, Iggy Pop, Adam Driver dhe Steve Buschemi !!

56673011_2400809103274567_5698814868941963264_n.jpg647×960 93.2 KB

trailer i filmit te ri te De Palma-s !!

skuader e sprovuar bashkepunetoresh
interesant Adam Driver sesi ca nga ca ka zene vend te mire ne kinemane cilesore, qe nga patersoni i Jarmusch, silence i Scorsese, while we’re young i Baumbach etj etj deri tek Spike Lee Blackkklansman.

nga titulli ngjan si homazh ndaj George Romero

De Palma-n ta shohim

qe ne titull paralajmerohet ironia. Zombiet jane metafora me e goditur per shoqerite e sotme.
Ne kinemate e Tiranes po ben kerdine filmi skec i Mamaqit dhe Elvana Gjates.

E kam vene ré “fenomenin” Mamaqi (Dy gisht mjalte). Regjizori qenka turk (Emir Khalilzadeh).

Dicka e tille ka ndodhur edhe në France me “Bienvenue chez les Chti’s” në 2008 (20 miljone spektatorë).

vjen ne mend qe s’para e kam ndjekur De Palma-n

Me i miri (po po!) nder amerikanet e viteve 70-80-90. Pra më i afert per ty. Shiko psh «Raising Cain » ose «Femme fatale » meqe’ jane me te vone (vitet 90-2000). E them kete sepse kam vene ré se jo pak kinofilë ‘bllokohen’ nga estetika goxha e forte (pra qe nuk te le indiferent) e filmave te tij te viteve 70 (ka plot qe mendojne se “Phantom of Paradise” apo “Obsession” apo “Blow out” jane plakur, gje qe nuk eshte hic e vertete). Ndaj nganjehere them se, zgjidhja me e mire në kesi rastesh eshte me fillu me filma me te vone te tij (vitet 90-2000), meqe kemi qene bashkekohes te asaj periudhe

po mire po e filloj keshtu kete rrugetim per te,
te shoh si do pergjigjet interneti, me cfare titujsh, dhe kjo gje kushtezon pak
sh sh flm

wow me i miri i 70-80-90

ndoshta eshte dhe estetika e dhunes qe i bllokon. Filmat e de palmes kane goxha aksion dhe mund te perfundojne te paragjykuar. Eshte pasardhesi me i denje i hitchcock gjithsesi.

Pervec Cassavetes, Scorseses (jo gjithmone!), Cimino (ky po!), Coppolas (sigurisht!), nuk shoh tjeter qe mund ti beje hije. Dhe flas për regjizore qe kanë bere shume filma, pra kanë qene produktive (me kete nuk dua të them qe prodhimtaria eshte kriter kryesor, por qe eshte dhe ajo nje farë kriteri, gjithsesi eshte).

Më shume se estetika e dhunes, besoj se lidhet me modernitetin e tyre. Filmat e tij nuk janë klasike (në sensin, për shembull, të filmave klasike të Eastwoodit, në të njejten periudhe, pra vitet 80-90-2000). Ka qene zgjedhje e De Palma-s, e drejte e tij. Ose siç thosh Godard në nje interviste krejt të fundit të tij, “unë nuk jam kthyer (si regjizor) në nje regjizor klasik. Nje gje e tille nuk me ka interesuar”.

keta emra konkretizojne dhe vertetojne faktin “me i miri” ndersa habia ime ish me teper retorike
ja te lexojme godard - goxha i gjalle dmth aktiv te pakten nga fytyra

Albano, do e shoh doc serb e kisha hapur me shpresen te qe i shkurter por do rezervuar kohe per te

mrekulli intervista (gjeniale ideja e dekorimit te kabineteve te bardhe ne guzhine me tablo ) godard vazhdimisht me ide te reja, rinon. Sigurisht s’ish qellimi i tij te beje kinema klasike, kinemaja e tij e orientuar drejt se ardhmes lidhur pashkeputur me te shkuaren, godard ka bere nouvelle vague ne cdo epoke, dhe se fundmi ndoshta edhe prej prapaktheses ku mund te jemi, cdo film i godard eshte nouvelle vague e re vetem se asnje s’e ndjek dot pas me hapin e tij, thanks god this man’s mind and hands still generate new film every other year. Nja dy imazhe ne Livre d’image ishin nga Adieu philipine autorin e te cilit Jacques Rozier mbetur si i vetmi bashkeudhetar ne jete me Godard, qe prej vales se re. Imazhe lufte te tmerrshme ky njeri ka gjetur c’te germoje per kinemane e tij aq te bukur te Livre d’image, gati gati si nje homazh i “A Space Odyssey” e kubrick. Lum ju qe do e shihni perfundimisht ne tv ate film.

Do te jete per 3 muaj falas tek “Arte replay” por besoj se funksionon me zona gjeografike…

ne ketej e sigurt nuk do kemi akses,
psh raiplay s’na lejon te shohim megjithe rregjistrimin

as une nuk e kam pare, por gjithnje me ka interesuar kendveshtrimi i pales tjjeter, e solla instiktivisht

@Stalker, versioni shqiptar i filmit te ri te jarmusch me zombie qe vijne verdalle pa asnje qellim😁

Interesante, mona keto dy muaj proteste ka pasur kohe per te bere nderhyrje ne nofull

spikeri sapo falenderoi me te madhe gazetaret e terrenit meqe i dhenkan mundesi te informohen
sinqerisht pas parasysh gazetarine idiote qe behet ne shqiperi, news24 ne vecanti, ne vend te falenderimit me mire t’me hiqen sysh dhe stop pretending se bejne pune
shyqyr qe ben opozit’e vjeter proteste se u ka gjet kola n’pune

kanalet news ne shqiperi bejne politiken e pronarit, oligarkut te dikurshwm. Kasta e gazetareve eshte teresisht anti rame. Arritja e madhe e ranes nese shben lidhjet Gazetare-pronare. Rrogat e tyre ndonjehere kane qene astronomike per mesataren e rrogave shqiptare dhe niveli i gazetarise as ne nivelin e rrjeteve sociale.

pyetje retorike, si i behet kur ata qe duhet te sjellin problemet ne qender te debateve kombetare pra gazetaret, jane vete te molepsur me ato probleme. Le ta kerkojne zgjidhjen nga perbrenda sistemit te tyre te mbyllyr profesional, po i ngeli rames kjo pune si shume te tjera s’eshte faji i tij pse akuzohet se fut hundet gjithandej si autokrat. Rastesi por Blendi Mane me lart ka dhene nje reagim pikerisht per ket problem te gazetarise i motivuar pasi pa “The Post” te Spielberg.

Nuk mbaj mend te kete patur kaq shume humor sa sot ne peshk ne nje dite. Njeri mbas tjetrit.

Eshte per tu bere pesimist kur partia qe pretendon te vije ne pushtet neser ofrohet nepermjet fabrikimeve dhe mashtrimeve dhe njerzve si Salianji.
Analistet 5-6 vete qe popullojne tv sot jane faqe te zeze. Deshmijne dhe njehere qe nuk kane afetsi ose nuk duan te lexojne realitetin politik duke mbeshtetur artificialisht nje kauze te fabrikuar, ate te djegies se mandateve ashtu sikurse paten lakuar per muaj me rradhe ceshtjen Babale, qe sot i nxorri te gjithe me rradhe qesharake e qenie te neveritshme.

edhe mua nuk me besohej qe do ta beja nje konstatim te tille, por asgje nuk eshte e cuditshme ne shqiperi, dhe paradoksalisht eshte e vertete.

Marriage circle - 1924, silent film, si duket, nga te paret hollywoodiane te E. Lubitsch

STALKER, pashe kete “the wild boys” qe ne mos gaboj cahiers e kishte ne vend te pare te listes se fundvitit. Shume ‘visceral’ dhe onirik. Jam kuteshtar per opinionin tend.

Trailer:

shume flm., me duhej kjo permbledhje hyrese para se t’ia filloja me te
vec te tjerash nga kjo permbledhje doli qe nja 5-6 tituj te tij i paskam pare (gje qe nuk eshte pak krahasuar me emra te medhenj psh tarkowski gjithsej i ka 7 a 8), De Palma duket te jete ne grupin e amerikaneve cilesore e njekohesisht popullore. Permbledhje nga Arte eshte gjithnje dicka e vlefshme, rrofsh.

nuk duhet te jesh keq per te lokalizuar vende filmash ne net por nese duhet nje me shume gjeta nje sit mjaft premtues dhe kinofilik, ku mund te seleksionosh edhe sipas regjisoreve e ku per secilin nga keta madje ka permbledhje te shkurter te aktivitetit te tyre. Filma24 eshte sit i pasur shqiptar por deri ketu s’kane arrit ende…

Bonne question !

E kam parë “The wild boys” (biles me duket se me pat pyetur edhe @korriku vjet, nese e kisha parë, sepse edhe asaj i kish rene ne sy vendi i 1 ne top10 te Cahiers).

Jam plotesisht dakort me cilesimin qe i ke bere: film ‘viceral’ dhe onirik, at the same time.

Nuk me ka pelqyer fare. Por kam qendruar deri ne fund ne kinema per ta parê (edhe pse tundimi ishte i madh per te leshuar sallen e kinemase, jo si revolte por me shume si mos-interesim).

Jam bere boze duke e thene ketu por personalisht, une jam bazinian në raportet e mia me kinemane. Domethene: besoj se gjithmone duhet te kete nje baze realiste në te berit kinematografi (realizmi jo si rryme, por si lëndë - por ti me kupton). Per shembull, per mua, David Lynch edhe pse eshte onirik dhe ‘viceral’, prap se prap eshte realist. Dhe insistoj: jo tek historia qe tregon, por tek “kinematografia e vogel”, tek materja kinematografike, tek montazhi i saj, tek micro-kinemaja (njesoj siç flasim per micro dhe macro ekonimi).
Ose per te marre nje shembull te kollajshem: nje reportazh nuk eshte kinematografi, sikurse nje fature dritash nuk eshte letersi (edhe pse, fatura e dritave permban shkronja te shkruara).

“Cahiers du cinéma” historikisht kane qene, qe prej themelimit te saj pikerisht nga André Bazin dhe Eric Rohmer (Godard dhe Truffaut shkuan pak fare më vonë) thellesisht realistë (ose siç shprehej Bazin: realizmi ontologjik i kinemase). Ose per te folur me referenca: Bazin vinte perballe dy referenca: ate te vellezerve Lumière vs. ate të Georges Méliès. Dhe sigurisht qe ishte per te parën.

Mua më beri pershtypje se, në listat e top10 te fund-vitit 2018 të 13 gazetarëve/kritikëve te revistes ne fjale, “The wild boys” nuk figuron pothuaj vetem tek ajo e Jean-Philippe Tessé, zv. kryeredaktor dhe nje nga me te ‘vjetrit’ gazetarë te saj (edhe pse i ri ne moshë).

DthI-u1XQAAFigr.jpg900×1200 258 KB

Kam patur gjithmone afëri gustosh me të, dhe nuk e dija mendimin e tij per filmin ne fjale. U desh te “prisja” fund-vitin per te konstatuar se dhe ai nuk e kish pelqyer “The wild boys” (perndryshe, besoj, filmi ne fjale do figuronte ne listen e tij, qofte dhe ne nje vend nga fundi!).

Pêr mua, filmi eshte pozë, edhe pse, gjithmone per mendimin tim, regjizori eshte munduar jo pak per ti shpetuar (pra si te thuash, eshte koshient se kufiri midis pozës dhe jo-pozës, ne nje film te tille, eshte shuuuume i holle). Ose më sakte: do thoja : what a waste !

Tjeter gje qe me ka bere pershtypje eshte fakti se, review-ja e revistes kur doli asokohe filmi (shkurt 2018) nuk ishte bindese pra, më së shumti e ‘perkedhelte’ filmin (lenden e tij) se sa e ‘çponte’, per ta kuptuar (analizuar, to dissect). Provë (sipas meje) qe provon se filmit s’ke çi çpon, dissection, sepse i mungon lënda, materia, micro-kinemaja.

Do kisha dashur shume (po shume amà!) ta pelqeja kete film, kete fantazmagori (ta quajme keshtu), kete delir rimbaldo-romantik qe per mua, in fine, eshte veçse nje “exercise in style” dhe… kaq.

ps: here tjeter, vër një @ perpara emrit tim, qe te mund ta shikoj në kohë postimin…

@Albano-id, @squarepusher

Nuk ka shume shance te funksionoje aty ku jeni, por gjithsesi po ve adresen :

filmi i fundit i Godard ne web-site e ARTE (France).

rrofsh, u be prova nga celli dhe sic pritej … ncuk. ama shpresat s’i kemi humbur
Psh. kam mundur te gjej Adieu Langage.
yahoo !! (ne sitin per te cilin flas me siper)
sot do jete darka qe do e shoh

kam pas kujtu se e ke pas parë (Adieu au langage, aka “Goodbye to Language”)

jo
ndoshta albano,
mezi e pres

kujtoj review-ne tende atehere, ne te nxehte
edhe ajo e pazakonte nga forma (e te gjitha) si vete filmi i godard

.

e kote perpjekja nga siti Arte per te folur ne ate menyre mbi Le livre d’image jo vetem se eshte nje shikim teper literal dhe mikro per te, por dhe se mendoj kinemaberja e Godard shkon kundra gjuhes se folur si mjet komunikimi, kinemaja e Godard vjen si alternative ndaj gjuhes se folur dhe ajo propozon menyra te tjera komunikimi te qenies se njeriut, jashte gjuhes dhe narracionit linear. Prandaj permbledhja e sitit vjen si nje rrobe e ngushte por dhe demode.
megjithate vecova aty:

chez Godard, les images sont aussi volatiles que fissibles

si dhe

Avec cet incroyable film d’artisan-penseur, Jean-Luc Godard élève le montage au rang d’art majeur.

per arsye se te cojne padashje te mendosh jo pak per tjeter emer ne kinema, Terrence Malick

“Femme fatale” ehste nje nga filmat më të paragjykuar të De Palma-s (shpesh i konsideruar si kitsch, i sajuar, kot…). Mua me pelqen shume. Shume biles!

eshte film shume i mire. nuk pata mundesine ta shoh me titra, por mund te shihet fare mire pa to fale modernitetit te de palmes. Do ti rikthehem. Kete here personazhi femer eshte ne fokus, ndryshe nga filmat e tjere ku kemi male desire me se shumti. Fundi eshte mjaft i denje per filmat e de palmes.

E kam ‘zbuluar’ vone, para 3-4 vitesh (fare mire mund ta kisha pare ne 2002, vitin e daljes ne kinema, por nuk me kujtohet fare ta kem vene ré).

Ajo qe me ka pas bere pershtypje eshte fakti se filmi më eshte dukur si nje far «Mulholland Drive » i De Palma-së! Sepse, edhe pse trajtimi i ngjarjes permes mizaskenes eshte i ndryshem (Femme fatale eshte disi më realist, nderkohe qe Lynch tek MD proçedon me shtresa më onirike), tek te dy filmat pjesa qendrore e tyre eshte… nje ënderr ! (ose nje «enderr »). Por duke qene se te dy jane realizuar ne te njejten kohe pra ne 2000-2001, nuk besoj se behet fjale per ‘frymezim’ te njerit nga tjetri por “thjesht” per tendence te kohes, te kinematografise. Biles eshte edhe nje film i trete ne te cilin po ashtu nuk merret shume vesh nese eshte realitet apo enderr, «ExistenZ » e Cronenbergut. Realizuar ne te njejten periudhe !!
Pra 3 emra te medhej te kinematografise (Lynch, De Palma, Cronenberg) me 3 filma qe levrojne te njejten venë kinematografike (enderr/realitet)

Kam pare nje me Penelope Cruz. Everybody knows quhej…sa bukur kane luajtur aktoret…ai Pako sidomos edhe soundtracku…shume nice.

mua mu duk i merzitshem ky film me penelope cruz ( aktore gjithnje sensuale duhet thene, e rendis pas scarlet johansson), nuk di pse. Ndoshta nuk arrita ta shoh me perqendrim per hir te kinemase se dobet. Kinema agimi sucks anyway.

I merzitshem cne? Mua me pelqeu ne total, fabula tip telenovele, te mbante pezull, edhe historia e dashurise e ringjallur por e frenuar nga rrethanat i jepte lezet. Penelope gjithashtu eshte e pamerzitshme me lojen e saj aktoriale. Kurse per personazhin e Pakos, kishin gjet fytyren ideale te burrit me zemer qe i jep 300 mije euro pa bere llafe.

“Grass” paska dale ne net, sit aziatik
v. nice

Po sikur “piece to camera” i parë në historine e kinemase të mos jete tek “Monika” e Bergmanit (1953) por që në 1936-n tek kryevepera “By the Bluest of Seas” e gjeniut rus Boris Barnet? (filmi i te cilit eshte në YouTube) :

image.jpg2048×1536 186 KB

vivre sa vie ka skene ku Nana i drejtohet audiences
ndoshta dhe Pierrot le fou

4 min e para ne filmin rus - nje kamere magjepese

mu kujtua Stalker i Tarkowskit me monologun e se shoqes ne mbyllje qe i drejtohet audiences

Po, Godard e ka perdorur shume ‘piece to camera’, shume shume biles, por zyrtarisht, i pari eshte Bergman ne vitin 1953 me skenen e fundit tek ‘Monika’.

Po, ashtu siç e filmon detin Boris Barnet, nuk di ta kete filmuar njerí. Dhe të mendosh se jemi në 1936, periudhe kur pothuaj të gjithe kompanite filmike amerikane e riprodhonin natyren me dekore në studio (si teater). Dhe asokohe, kamera peshonte realisht nje ton!

Boris Barnet ka qene po aq poet sa, të themi, Murneau (për ta krahasuar me dike të se njejtes periudhe)

Me duket se e kishte parë tashme filmin në fjale

femme fatale gjendet dhe youtube falas,

ky osht film i modh, film me t’pallume!

e kam ne plan te bej kohe se afermi ta shoh
De Palma-n po i sillem verdalle e nuk ulem dot - ose procrastination ose nje fare dekurajimi prej dhunes se tij sic cilesove ti, nuk di. Por kjo e fundit, perderisa ia hodha me Verhoeven s’ka pse mos e gjej me De Palma-n

po s’e ke gjetur Grass ta nis sitin ne PM

Bergman kisha tentuar dikur t’i hyja, me dukej i veshtire, po ja qe verteta eshte u be kaq kohe bej llafe per kinema … etjera, dhe ka klasike te medhenj qe as i di c’jane…

deti ishte nje mrekulli e tere dhe sic thua ti behet fjale per vitin 1936 akoma
per nje moment kujtova te ishte silent film E megjithate drite hija dhe kontrasti ishin pertej edhe periudhave pasuese qe do ishin filmi noir … ndoshta njelloj me neorealizmin italian a dicka e tille
Zotesi vetem e kineasteve te medhenj, me plot gojen, kjo e kineastit rus
ps. kolona hapse zanore ngjau mjaft me tematika te Kinostudios “Shqiperia e re”, ajo cka mendova qe perse tanet nuk filmuan dicka te tille ndonjehere si deti i Boris Barnet

Bergman (me disa perjashtime, si “Persona”) nuk eshte hic i veshtire, sepse goxha psikologjik (edhe pse asnjehere psikologjizues). Mbreti i dramacitetit ne kinematografi (fundja vinte nga bota e teatrit, dhe jo si per shembull nga bota e kritikes konofilike si psh Godard apo nga piktura si Antonioni - sa per ta krahasuar me disa syresh te te njejtit ‘kaliber’, ta themi keshtu) prej nga influenca e teatrit në vêpren e tij.

Kinematografia shqiptare nuk kish si te bente filma si te Boris Barnet sepse edhe vete ajo sovjetike, pas 1940 (pak a shume) nuk beri me filma te tille. Vitet 20-30 jane vitet e arte te kinemase sovjetike, periudha poetike e saj.
Une mendoj se ka dy shpjegime : se pari, AS NË ARTET e tjera nuk ka patur më autorë dhe vepra si te asaj periudhe (‘20-30) : psh, nuk ka patur më Majakovsk në poezine sovjetike pas viteve 30
Se dyti, keshtu ka qene EDHE tendenca boterore : nuk beri më Hollywoodi filma lirikë si ata, per shembull, te Murnau (per te hequr nje paralele me Barnet).

ps: prap nuk e kuptova: kam nje pershtypje se e kishe parë tashme filmin e Barnet

Ps: jane dhe dy tre regjizorë te tjere sovjetikë te asaj periudhe qe u duhen parë punet (jane te gjithe ne YouTube ) si Alexander Dovjenko (me dy kryevepra : Arsenal dhe Zemlya (Toka); Dziga Vertov (kete ti e njeh), Vsevolod Pudovkin (me dy filma po aq te shquar: The end of St Petersburg dhe Storm over Azia

nuk ia pashe akoma filmin, e shoh tani ne mbremje me patjeter

faleminderit per shpjegimet gjithnje me themel te thelle. Paralele te mprehta keto te Bergman, Antonioni, Godard, mes backgroundieve respektive te tyre.
Boris Barnett me kete film qe solle mesova se e paska perdorur Godard ne Adieu au langage

Grass e kam pare qe kur doli.
De Palma eshte kryesisht hictchcokian. perziere me rryma te ndryshme autoresh. Dhe te femme fatale sikurse te femrat e filmave te hitch kemi nje bjonde te ftohte e cinike, vojerizmi qe dominon apo iluzioni i asaj qe duket ne shikim te pare ( vertigo). Ska si mos te pelqeje hitchcock. Satira Depalmiane vjen kryesisht ne formen e stilizimit te skajshem e formalizmit kesaj here.

nuk e ve ne dyshim duhet te jete sic thua vecse sic thosha diku me lart, ato 4-5 tituj qe kam pare te tij nuk jam ne gjendje t’ju verej lidhjen autoriale qe i pershkon, psh mission impossible dhe carrie apo redacted apo scarface. Sidoqofte kjo duhet te jete e justifikueshme pas parasysh syrin e pa trajnuar te shikimit kohe e kohe me pare, hiq menjane Redacted.

Carrie eshte i bazuar mbi nje novele, por me kujtohen disa skena dreamlike sequence, perdorimi i ngjyrave te ndezura dhe disa elemente te tjere te levizjeve te kameres ne traditen e filmave te hitch apo dhe godard.
Ndersa Femme fatale nese e sheh eshte transhendental, Hidhi nje sy, lexo kete analize http://reflectionsonfilmandtelevision.blogspot.com/2008/10/cult-movie-review-femme-fatale-2002.html?m=1 dhe shihe perseri

Ajo qe eshte e lezecme eshte se 4 filmat qe ke pare nga De Palma nuk janë më Depalmianët e tij ! Mission Impossible eshte ‘control film’, pra De Palma ka marrë në dorë skenarin, leket dhe i kanë thene “beje filmin”.
Carrie ehste film i mirë por i bazuar mbi nje novele. Eshte nga filmat më të njohur (më të suksesshem nga ana komerciale) të tij, por për mendimin tim, jemi vite drite larg nga filmat e tij kinofilikë si puna e “Blow out” apo “Dressed to Kill” apo “Phantom of paradise” apo “Body double” (ah ç’ film! tani qe e përmend më hyp qejfi me e ri pa right now !).
Redacted eshte i shkelqyer ok, por eshte më shume ‘essai’, pra nuk bën pjese tek perlat e tij depalmiane të periudhes 75-85 (periudha kur De Palma la pa fjale boten kinofilike).
Dhe Scarface eshte, fundja, remake, pra edhe ai (film sh i mirë ok) nuk eshte nga ata 100% De Palma (tek ata qe siperpermenda, duhen shtuar, doemos, edhe “Passion”, “The bonfire of the vanities”, “Raising Cain”, “Snake eyes” dhe “Famme fatale”)

Po dé! Filmi i Barnet ka qene reference për gjithe Valen e Ré Franceze !! (më duket se, kur i pyeten se cili ehste Filmi më i bukur në botë, vellezerit siameze të aoskohe (Truffaut & Godard) thane respektivisht: “Sunrise” e Murnau dhe “By the bluest of seas” e Barnet

+

ngusheluese kjo

Redacted me ka pas pelqyer, Carrie eshte pare keq nga une besoj, me ka lene vetem friken si i vetmi emocion me te cilin identifikonim nje film horror dikur

Carrie eshte nga filmat më demaskues të atij fenomeni qe sot e quajme bullying (horrori eshte vetem pretekst për të dalë tek kjo qe them, dmth bullying-u).

fakti qe vihet prane Murnau dmth se s’duhet humb koha,

do kem parasysh dhe titujt e tjere jutubse permendur nga epoka,
e quajte epoke e ARTE jo shaka

shife shife kete… wow

very true, kam per ta mbajt mend kete!!

Ti do-shkrihesh-fare-fare kur ta shikosh. Lum ti

te falemnderit per prurjen & gjithe shpjegimet

me thene te drejten eshte me kollaj per ta pelqyer sesa Sunrise,
plus i dedikohet barabar sa dashurise aq edhe detit po aq dhe sovieteve
ky film la shenje te forte ne kinemane qe njoh dhe s’do harrohet me
Godard eshte tjeter kamere e fuqishme ne marrjen e detit, anijet krocera kane qene disa here pretekst i gjetur per t’iu kushtuar trupit te detit ku ato lundrojne

u shkri Korriklsja u shkri, u shkrite te dy dhe gjithe peshqit me filma me t’pallume! Bordello fare e keni bere blogun! Edhe une bashke me ju! Titulli i filmit U shkrime me seks fatal.

Mendoj se eshte nga ata filma qe mund ti quajme perfektë (në te njejtin sens siç kemi folur per filma gjenialë, qe jane tjeter gje nga ‘i mrekullueshem’, ‘kryeveper’, ‘madheshtor’ etj etj). Nuk di se me ç’epitet do e cilesonim asokohe me optiken e sotme te cilesimeve në fjale (mos harrojme se në 1936-n, kinemaja nuk kish veçse 30 vjet jetë! sot ajo ka gati 120 vjet jetë), por “By the bluest of seas” te jep relaisht ndjesine e filmit perfekt, dmth te nje filmi të bërë vetvetiu, pra si “te rënë prej qielli”, qe s’ke ç’ti heqesh, s’ke ç’ti shtosh: te nje filmi qe i ka mbijetuar gjithe dekadave (mund themi edhe shekullit) dhe eshte kthyer në të perjetshem (dolem tek perjetesia, tek ata njerez dhe vepra qe prekin perjetesinë, sepse kane te bejne me te Vërtetën, ose me te verteten absokute, themi nganjehere ne në shqip). Serge Daney, biri i të Atit (te kritikes kinematografike, dmth dhe vete te kinofilisë) thosh se, bashke me “Anatomy of a Murder” te Otto Preminger-it dhe me nje tjeter qe nuk po më kujtohet, i kishte ata filma-komodine (siç kemi ndonje liber-komodine), pra filmat e tij më te shtrenjtë, referencialë. Dhe kete e thosh Daney ! (bej hesap vetë). Shto faktin qe dishepuj te kinematografise se Barnet-it kane qene emra te tille si Godard, Bertolucci, Iosseliani, Tarkovski apo Rozier. Dhe “kaq” mjafton…

Kur e rishikon (dhe tashme e di se si eshte ngjarja, historia), filmi merr gjithe dimensionet qe evokoj me lart: rrjedhshmerine e planeve filmike, “saktesinë” e tyre (gjithe duke qene te natyrshem), lirizmin, burkeskun, ekscentrizmin e personazheve etj etj, gjera qe i konformon akoma me shume fakti qe asokohe, filmi eshte kritikuar dhe etiketuar nga burokratët (déjà, në 1936, dhe ish krijuar burokracia kinematografike!!) si naiv dhe formalist (prej nga dhe lënia ne harrese e regjizorit, pas “By the bluest of seas”, deri sa vdiq ne 1962).

POEZI, ja thone emrin…

Godard levdon shume edhe filmin e fundit te Boris Barnet ( The Wrestler and the Clown, 1957) por personalisht nuk kam mundur ta gjej e ta shoh

faleminderit sepse ishte nje film qe sheron. Tamam si i rene nga qielli, perfect !!! Ky ishte nje gje e rralle, perle. Film poezi. Rrofsh!! Edhe une do ta shikoj shpesh, nuk behet dot ndryshe. Tamam filma te shtrenjte !!
Po filmat e Zhak Rozier (meqe e njoh pak dhe pse s’ia kam pare Maine Ocean) kane mjaft nga perfeksioni si i ketij filmi.
Boris Barnet mora vesh ka vdekur pasi vari veten. Nuk mund ta quash film naiv dhe formalist, nuk dine cfare flasin. Zakonisht te persosures i prishin pune pseudokompetenca, qe sic ke thene diku se fundmi e ka mbushur kinemane me keqkuptime dhe klishe. Pseudokompetenca behet armikja me e lige dhe vrasesja e te vertetave.
Ky film do me shtyje me sh. deshire te kerkoj autiret e tjere qe permende te periudhes . Dy prej tyre iu gjeta pak nga punet tashme.
Faleminderit per reviewn-ne e vogel qe i bere, percaktimet e atyshme ndihmojne pa mase, dhe i kam perseritur ato vete se s’kam kapacitet t’i tejkaloj te tuat.

qenka 21 vjet me vone se By the bluest of the seas,te shoh mbase kam fat dhe e gjej

nese e gjen, bej shenje

Edhe Stalini thuhet ka rrudhur turinjt asokohe kur e ka pare (realizimet kinematografike kane qene shume te vogla në numer asokohe, dhe te gjithe filmat besoj se shiheshin nga elita politike e kohes).

Mendoj se do ishte gabim sot te thuhet se Stalinit nuk i ka pelqyer filmi sepse i qé dukur jo fort brenda normave sovjetike (realizmi socialist etje etj) : asokohe, nuk mund te flitej ende per to, shto qe kinemaja kish nje status te veçante (ne sensin: ishin te paket ata qe dinin te benin nje film, ishin me pikatore biles, per shembull, Eisenstein hynte e dilte ne SHBA si ne shtepine e tij). Dua te them: jemi ende larg luftes se ftohte edhe artistike midis Lindjes dhe Perendimit (s’kishte ende “Lindje” asokohe).

Besoj se qendrimi i tij lidhej me burokratizimin (domethene, borgjezimin) e sistemit dhe, akoma më sakte, me borgjezimin e elitave politike (e ne kete rast, edhe te vetë Stalinit). Borgjezim do te thote rehati, komoditet, instalim. Gje qe provon (pra, qofte dhe nje film i vetem mund te provoje kete!) atë qe mendojne jo pak njohes se periudhes sovjetike pas revolucionit te tetorit: sado paradoksale ne dukje, ka qene pikerisht Stalini (dhe korenti qe ai perfaqesonte ne hierarkine e larte te kohes) ai qe instaloi burokracine e pare sovjetike.

Por kohes i rezistoi pikerisht ai art per te cilin ata rrudhen buzet (ose ndryshe: komunizmi i vertete i arteve).

nuk kam c’them se e gjitha super e sakte. Mua m’u duk sic thashe filmi i dedikohej ne menyre te barabarte sovieteve e komunizmit ashtu si dhe dy ideve te tjera. Madje ne, konceptin e sovieteve e ndeshim gjithandej e mjaft aktiv e jo per ilustrim. Masha eshte personifikimi me i mire por jo vetem: qendrimi i saj, qasja e saj ne ngjarjen eshte superinteresant dhe surprizues, pervecse i bukur der ne perfeksion sic vete filmi.
Film i veshtire per mendjengushte, kisha shkruar shpejt e shpejt

Ambicja me siperane e komunizmit ishte bukuria, pra kuptimi me sipëran i komunizmit ishte estetik. Komunizmi nuk metonte vetem arte te bukur (… se Sanremo zotrie …), por mbi te gjitha nje jete te bukur, me njerez te bukur, jo te qime n’mythe siç i ke njerzit mendjehapur dhe bytheçpuar sot.

Ne kete kuptim Avangarda (korpusi qe do te realizonte ambicjen me siperane te komunizmit) nuk ngordhi prej katunarise mizore te Stalinit, por sepse ngordhi Avangarda (deshtoi ne misionin e saj), prandaj erdhi ne fuqi Stalini qe jua futi n’sume ca kermave avangardiste te mbetura.

Per voi il Cinema è spettacolo.
Per me è quasi una concezione del mondo.
Il Cinema è portatore di movimento.
Il Cinema svecchia la letteratura.
Il Cinema demolisce l’estetica.
Il Cinema è audacia.
Il Cinema è un atleta.
Il Cinema è diffusione di idee.
Ma il Cinema è malato.
Il capitalismo gli ha gettato negli occhi una manciata d’oro.
Abili imprenditori lo portano a spasso per le vie
tenendolo per mano.
Raccolgono denaro commuovendo la gente
con meschini soggetti lacrimosi.
Questo deve aver fine.
Il Comunismo deve togliere il Cinema di mano agli speculatori.
Il futurismo deve far evaporare l’acqua stagnante
della lentezza e della morale.
Senza di questo avremo o il tip-tap d’importazione americana
o i soli “occhi con la lacrimuccia” dei vari Mozzuchin.
La prima cosa ci è venuta a noia.
La seconda ancora di più.

Vladimir Majakovskij

Raising Cain, gjithe duke qenr nje homazh per Psychon e Hitchcock, arrin te jete nje kryeveper me vete kinematografike. Si kudo ne filmografine e de Palma-s dominon ideja e identitetit te dyfishtr apo qe jo gjithcka qe duket ne pamje te pare eshte e vertete. Filmi fillon me nje pamjete nje familje normale, permes flashback te shumte apo long take arrin te jete vizialisht po aq mbreselenes sa citizen kane, le te themi.
Nga filmat me te mire te de palmes per mendimin tim.

muhabetin e hapa une por me De Palmen je ti qe po merresh, sh mire keshtu
kam mbetur mbrapa sepse si te mos mjaftoje lista e materialeve per te lexuar a ndjekur me fiku deren interneti per te cilin kompania dhe pse nga me te vjetrat e internetit ketej, e standarteve dhe reputacionit, s’me ofron sherbim tekniku me shpejt se 1 jave kohe. Praktikisht mungesa e internetit sot dmth izolim
Mos u ankoni ne shqiperi.
urime per ikonen krejt ne kontextin tend, cili eshte kameramani

Meqe jemi ne kontekstin e krijimtarise se de palma-s edhe ikona vjen si nje imazh huazuar i nje prej filmave te tij. Po e le enigme se prej kujt.
pa internet si peshku pa uje dmth.

Albano-id, ma gezofsh stemen e re.
Kape ket, bashke me Stalker:

ahaha pikerisht

tani i bie ne te’, besoj
kinemaja duhet te kete qene i vecante si art ne ato kohe, jo popullor (masiv) dhe aspak industri sic eshte sot.
Stalini njihet per komunizmin nacionalist qysh heret dhe qe nga kjo premise mund te hamendesosh dicka mbi reagimin e tij vs. reagimit nje komunisti internacionalist te themi, ndaj ‘By the bluest of the seas’.
Dhe ky film (by the bluest…) paska pas fatin e keq te “linde” ne 1936 sapo Stalini po niste fushaten e perndjekjeve pra paska qene i denuar…

“… se Stalini zotrie …”

Fiks ketu e kisha

Fiks si arti preihistorik, ky ishte art, jo psh si arti sot qe eshte industri per te fitu pare me çmime nga Ministrija:

Ka bere woodi allen nje film nidnight in paris rreth nostalgjise per epoken e arte 20-30. Sigurisht nuk eshte me i miri i tij, por te paktwn prove e faktit qe kohet, ideologjite prodhojjne dhe artin.

ne fakt qe Hollivudi nuk beri me filma lirike si ne kohen e arte te Leninit, ishte faji i Stalinit qe ishte mendjengushte, nuk ishte mendjegjere si Korriksja.

kot nderhyj por pershtypja personale me woody-n eshte se vitet 20-30 jane teme qe ai i referohet ne menyra te ndryshme ne shume pune te tijat.
Mindight in Paris megjithate i dedikohet specifikisht kesaj teme sic thua.

Kinemaja nuk ka pse ti shpetoje aforizmes se famshme Heideggeriane “vetem fillimet janë të bukura”…

i vetmi qe e mban kinemane e vet ne ate nivel te fillimeve mbetet i shumeperserituri emer i godard

jo vetem fillimi i kinemase eshte me i bukuri, por eshte me komunisti, tregon se si dalin puntoret nga puna. Dziga Vertov eshte nje kopjac:

dy komente jane per tu dhi gazit:

Prando 99
Se solo quel cane sapesse che è stato il primo cane videoregistrato nella storia…

saverio rodi
ma c’è anche un cane tra i dipendenti?

Histori e ngaterruar… . Për t’ja arritur asaj gjeje, Godardit i eshte dashur të vdese të pakten 2 here (artistikisht), nga të cilat nje herë biles dhe fizikisht (permes nje kome pothuaj vdekjeprurese).

Nga 9 filmat e përmendur, cili të ka mbetur ende pa parë ?

gjeja me e veshtire ne bote
Duhet te kete kapur dicka shume mire qe ne nisje te rruges e cila sherben per magnet terheqes qe e mban ankoruar prane objektivit te duhur

kurse ky ketu eshte filmi i dyte:

njetjeter koment interesant:

Armand Rustisky
roberto giordano Non è stato il primo…in realtà il primissimo è “l’uscita degli operai dalla fabbrica”,che è anche il primo ad essere stato presentato al pubblico.Infatti è considerato il punto di partenza della storia del cinema.Fra l’altro la reazione del pubblico fu’ quasi simile a quella dell’“Arrivo del treno”:le persone più benestanti si sentirono profondamente disgustate

passion, dhe snake eyes nuk mbaj mend ta kem pare. Teknikat qe perdor ne filmat e tij jane te ngjashme ne te gjithe, qe megjithate gjejne nje fare vecantie me kalimin e viteve. Raising Cain psh te jep pershtypjen e nje filmi te bere me pak mjete financiare.
ps. Nuk di a e ke pare kete filmin e ri te jordan peele, us.
Vihet te nje lloj pjekurie ne krahasim dhe me filmin e pare, se paku nga mjetet teknike, nje film horror por dhene me mjaft realizem.

fimat horror jane te bukur, por po s’pati filmi i pjese me t’qime s’o gjo!

Snake eyes mbahet mend kollaj (nese e ke parë apo jo) nepermjet planit të fundit filmik (kamera-sy e ngulitur në beton) :

Passion eshte i 2012 (dhe eshte mesatar). Eshte gabim shtypi imi, kam dashur të them: Obsession por qe ti besoj se e ke parë…

“Us” e pashe para nje muaji (edhe për të kam dash me shkrujt). Më pelqeu, sigurisht, por më duket më interesant fillimi (dhe mesi, të themi keshtu) se sa “mbyllja”. E vë në thonjeza, sepse, meqe e ke parë, sekreti skenaristik jepet nga trecereku, pra nuk eshte pune mesi apo fundi. Por e kam fjalen qe, në pergjithesi, duke filluar nga 50-60% e tij, mu duk sikur fillon e humb nje çikë nga ‘magjia’ e tij, nga ‘çmendia’ e tij: behet më racional, më didaktik… . Pra, nese (padiskutueshmerisht!) Jordan Peele eshte më i pjekur (regjizorialisht) se në filmin e tij të parë, më duket se paralelisht ka humbur dicka nga ‘çmendia’ (crazy) e filmit të parë (sindrome e njohur tek autoret qe bejne nje film të shkelqyer dhe të papritur që me heren e parë : tek filmi i dyte ndjehet nje far’ rënieje e vogel e autenticitetit, ekscentrizmit, çmendisë, e qe zakonisht rekuperohet në filmat në vazhdim).

Gjithesi, regjizor qe meriton më shume se plotesisht ti shihen filmat pasardhes. Pa më të voglin diskutim

Sigurisht, i pari ishte me i shkujdesur si film.
Mbyllja mu duk me teper nje mesazh politik anti trump, ikja ne meksike. Megjithate eshte e njejta gjuhe artistike si ne filmin e pare, tashme me i permbajtur.
Me pelqen si rregjizor pasi arrin te perfshije politiken pa u kufizuar vetem te antirracizmi, por me gjere ideologjikisht.

E di qe kameraman i “Us” eshte Michael Goulakis, i njejti kameraman i “Glass” dhe “It follows” ?

Anatomi of a murder
perseri, sepse do rishikim
se kur s’ka internet iu kthehesh cd-ve & usb-ve

o gra, a i keni la leveret?

https://www.chicagotribune.com/news/ct-xpm-2004-02-06-0402060449-story.html

nje jave retrospektive per Barnet ne usa 2004, artikulli i prezantimit sh i mire

shihe ketu https://sovietmoviesonline.com/drama/676-borec-i-kloun.html

link i rreme, filmi nderpritet sepse me pagese

Hahaha qeshi miza me te madhe
kur pa lopen me vertikale

Keta ne Cannes po bejne sevap per fansat e cmendur shqiptare qe prenontonin bileten e kinemase 1 jave para, per shkak se etja per ta pare kete film tejkaloi kapacitetet e kinemave pa cka se filmi jepej nga mengjesi ne darke, s’kishte bere kurre vaki nje dyndje e tille. (Nuk e di a e ka pare ndonjeri nga ju te na shpjegoje pse gjithe kjo buje e ky interes, cfare kishte filmi aq te vecante se nje internet nuk s gjej per ta pare plus une pertoj me pa filma) Nuk e ke idene sa do jene lumturuar gjithe shqiptaret me kete parade ne tapetin e kuq. Kot lodhet ky gazetari te sqaroje se nuk ka per ta lexu njeri. Suksesi i tyre tashme eshte bere si nje ortek, i pandalshem.

Nuk ka asnje shpjegim (saç nuk kishte shpjegim 20 miljoneshi i spektatoreve franceze per kete) :

The film is the highest-grossing film of all time at the box office

Ndoshta ngaqe spektatoret duan komedi dhe aq iu mjafton. Dmth s’paskan dale pa gje edhe ne France kta te dy, miliona franceze duke ia pare filmin. Epo kur do fati, do!
Ah tani e pashe qe paska qene film tjeter. Thashe se mos po benin namin dhe ne france, se ngelen duke fol per suksesin e filmit ne zvicer.

https://archive.org/search.php?query=vsevolod

Ahahaha, jo jo, francezet nuk jane marrosur deri ne ate pike sa te thyejne rekordin e box-office me nje kemedi-pisllek te huaj, aq me pak shqiptare. U mjaftojne pislliqet e tyre (Bienvenue chez les Ch’ti’s). Per me teper qe filmi ne fjale nuk ka patur asnje dalje ne kinemate franceze dhe artikulli e shpjegon shume mire:"2 gisht mjalte thjesht ka marre pjese ne Tregun e Festivalit (le Marché du festival) ku marrin pjese qindra filma (ne fakt merr pjese vertet kush te doje).

ps: nuk e dija qe filmi kish dale ne rrjetin e kinemave ne Zvicer; por nuk habitem, sepse ka diaspore shqiptare e kosovare te mjaftueshme, e gatshme per tu marrosur

sic e ka thene artikulli s’ka ndonje ndryshim mes ermalit e elvanes ne Kane dhe jonida maliqit me 5 valixhe ne eurovizion

rrofsh; por çfare duhet te bej aty? (gjithsesi filmat e tij jane ne youtube)

jutube i hodha nje sy por s’para ndihmoi, ndoshta ka te beje fjalekerkimi
ndersa ky sit publik eshte i organizuar ne arkivin e tij.

Në ang .

te parin e pashe nga arkivi i mesiperm, mos beso po deshe ne mrekulline e imazhit, mbi 2 ore film me nje narrative te ngjeshur i afte te te mbaje, pa degjuar as edhe nje fjale…
te 2tin e shoh keto dite

Filmat franceze te barabarte me ata amerikanë per nga pjesemarrja ne festivalet nderkombetrare te filmit (rreth 16%) :

forca! indikator qe duhet te favorizoje distribuimin

Kete jave ne Düsseldorf Ermali me Elvanen. Jane bere si Enca me koncertet e saj.

The end of Petersburg, 1927 edhe me i mire se Storm over Asia, 1928. Shume figura stilistike, tematike nga revolucioni, i dedikon 1 ore e gjysem lidhjes se fshataresise me revolucionin iniciuar nga proletariati. Do pare se jo vetem jashte streotipizimit ideologjik por dhe si e vertete e ringjallur. Keto 2-3 dekada sa jetoi demokracia eshte degjuar shpesh se duhet te behet me keq pa te behet me mire. The end of Petersburg tregon shkallen e se keqes ku do zbritet pasi demokracise shume shpejt t’i jepet lamtumira me hyrjen ne epoken e trumpizmit

dit’e fundit

vellezerit Dardenne goxha cmim i mire ai regjisorial
edhe keta mjaft prodhimtare thuajse pervit titull i ri ne Kane

E kisha parashikuar pike për pike (mesazh privat). Por prap se prap, lajm i mirë.

Filmin më të mirë (me sa duket) kete vit e kish, paradoksalisht, Almodovar, dhe jo pak ishin pref qe të merrte edhe Palmen (qofte edhe si keqkuptum, pra në sensin "meqe nuk e ka marrë asnjehere"). Por nese festivali ishte nga më të miret e ketyre 10 viteve të fundit, juria ishte mizerabel, me në krye krye-mizerabilistin (nga gjithe ajo juri, mund të shpetoje pothuaj vetem Kelly Reichardt (regjizoren e Certain woman), beji vete llogarite (bej hesap…).

Ndofta shkruaj neser cik më shume

me doli perpara “Barefoot Contessa”, me ndricoi paraditen

e kisha marre per filmin e plote dhe s’e kisha klikuar se kush ka kohe
sa vura re titullin,
jo keq, mevlan shanaj,

per arsye nostalgjie me teper prurja, filming location.
film televiziv pa ndonje pretendim te madh sjelle me nje atmosfere filmike te vecante prej melvan shanaj.

si Berati m’u duk

Hyrja e Permetit, disa pjese te filmit jane xhiruar aty. Berati nuk eshte dhe aq i vogel

ura me ngjajti me uren e Gorrices, Berat, prandaj
ok

s’gjeta gje te vleresuar per kete autor, mixed appreciation, e vetmja pune kryesore nga interneti mainstream qe romeo & xhuljeta
E megjithate emer i madh

paska bere " Taming of the shrew" 1967,
goxha veper por s’hyn ne kinema mendoj, me shume nje film televiziv

nga Zeffirelli, “Hamlet”

recensure model dhe informacion i ngjeshur
rastesisht kete jave:

natyrisht por varet nga këndvështrimi

!

po ka ngel vetem nje kendveshtrim: Prostitution: dans la rue, kurvlliku ne sinema na ka marre te keqen, jane mbyllur sinemate ne Paris per shkak te Covid. Kinofilet franceze mund t’i bine me dore vetem para TV e kompiuterit.

ku e ke gjet karikaturen me kamer siper kamasutra ne pozicion shtrire mer ku e ke gjet, un e kisha harru fare. Sa kom qesh, se ke idene sa ne forme erdha.

mirjam, ku e lamë muhabetin?

fort bukur

Një shenjë e sigurtë se në Shqipëri po ndrrohet klasa politike, bashkë me elitën kulturore si gjë e ngjitur ose shpesh deri e identifikuar me të, është se vitet e fundit janë shtuar shumë intelektualët disidentë që tregojnë në publik historinë e jetës së tyre me intimitete që nga fëmijrija: “m’ka than nëna dhe baba mue”, histori dashurie dhe mallëngjyese me gruan dhe kalamajtë, shokë e miq etj. Me parandjenjën e ardhjes së fundit si klasë, edhe si individë meqë tashmë moshë e shtyrë, janë duke lënë amanetet e tyre me rrëfime gjysëm të vërteta dhe gjysëm kujtime që ndryshojnë formë sa herë tregohen. Këto rrëfime në Shqipëri nuk para shkojnë, në katund të gjithë e njohin njëri tjetrin me dhëmbë e dhëmballë, ose informacionin për tjetrin e gjen kollaj dhe gratis, sepse të gjithë llapin mbas shpine kundër njëri tjetrit, ndërkohë që në bejleg i bëjnë furçe njëri tjetrit si mafiozët.

Po të ishin të gjitha të vërteta çfarë thuhet për të ndjerin në ceremoninë e varrimit ose përvjetorin e tij, atëherë Utopia ishte bërë realitet.

Vetërrëfimi në TV i historisë së jetës dhe motiveve jetësore të veprës së intelektualit të shquar në moshë afër pensioni, është një formë e redaktuar e fjalimit të ceremonisë së varrimit të tij e mbajtur nga vetë kufoma.