Forever Godard! — Peshku pa ujë

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 04:39 e paradites

korriku @korriku 16 prill 2018 në 07:30 e paradites

Me pjesemarrjen e tij Fesivali Kanes ka marre nje cmim (vs. e anasjellta). Regjisoret pjesemarres do mburren qe punet e tyre u rreshtuan krah Godard-it.

Me duket e ke zbardhur tashme, kryetar jurie ket vit eshte Kate Blanchet.
Te shpresojme ne mencurine e kurajon e saj.

..... ...... @InkuizitoriMoth 16 prill 2018 në 08:02 e paradites

Eshte turp kjo qe kan bere me Godard gjashteteshin. Por nuk kane ç’te bejne tjeter perveç turpit, siç e kam thene edhe here te tjera, Perendimi nuk mund te beje me gje tjeter me teper revolucion se rev. 68, dmth te kaloje nga thanatos ne eros - mos beni lufte, beni seks - dmth te rrije ne vendnumro pallo! duke pergatit luftra te ardhshme vetem periferike qe dalengadale i afrohen qendres, derisa te mos kete as qender. Kjo eshte shenje qe Perendimi eshte perfundimisht i ezauruar, e ka mbetur vetem nje vdekje e bute.

Vete Godard e ka pranuar nga vitet 90-te se brezi i tij ka deshtuar ne nje interviste me Enzo Biagi dhe nje shoqe armesh Maria Mafai, fatkeqsisht video nuk gjendet me ne jutub. Dhe ne qoftese ka gje per tu admiruar Godard eshte kjo vetedije. Qe ben sikur e harron, tregon qe e ha turpin me buke, gje qe nuk eshte hera e pare qe e ben.

ha ha turp me buke o Godard macron, hahahaha o Katror qe voton Trump.

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 09:30 e paradites ↩ #2

Jurite e Kanës si jurite e Kanes… : varet se sa do e kapin mesazhin. Sepse mund te mendojne qe Godard nuk ka nevoje per çmim (gje plotesisht e vertete!!), dhe nuk u shkon mendja tek e anasjellta

Te shohim! (8-19/05/2018)

..... ...... @InkuizitoriMoth 16 prill 2018 në 09:47 e paradites

Aqua, si te duket arti modern krahasuar me ate klasik?

Arti modern nuk eshte elitar qe te kete nevoje per çmim. Shkrimtari i modh s’ka nevoje per çmim qe te jete i modh.

korriku @korriku 16 prill 2018 në 10:02 e paradites ↩ #4

dhe nuk u shkon mendja tek e anasjellta

Kjo eshte edhe me shume e vertete ne fakt. Qe Juria, dhe spektatori ne pergjithesi, te mos iu shkoje ne mendje se Godard eshte aq i perulur/humble si krijues dhe hyn per konkurim barabar si te gjithe.
Emri i madh i tij dhe historia qe ka bere ne fushe, per spektatorin e keqedukuar por dhe Jurine ndoshta njelloj, barazohen me kult te individit qe ata vetekrijojne mbi Godard. Nderkaq hyrja e vazhdueshme e Godard ne konkurs, ne rradhe me te tjere, deshmon qasjen e kundert te tij, ate qe ai ka mbetur me kembe ne toke ashtu sic presupuzohet te jete dikush nese pretendon te jete krijues…

varet sa do e kapin mesazhin

!!

..... ...... @InkuizitoriMoth 16 prill 2018 në 10:33 e paradites

çfado te beje Godardi mbete nje artist i modh!

Nuk merr pjese ne Kane, Godardi eshte i modh, nuk e ul vehten ai per te mare çmim ne Kane!

Merr pjese ne Kane, eshte i modh prap, shum i modh, nuk ka nevoje Godard te tregoje qe eshte i modh duke mos marre pjese ne Kane. Ai eshte i modh edhe kur si gjithe te tjeret merr pjese ne Kane, tregon anen njerzore te tij, biles pranej osht i modh, se osht i vogel.

Dhe mbi te gjitha eshte i modh qe na i shkeleu vazhdimisht neuronet tona duke e justifikuar çfardo qe te beje, edhe kur vepron kunder. Le qe i here vetem kunder vepron gjithnje, s’eshte si te tjeret qe jane servila peqe lepe.

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 10:42 e paradites ↩ #6

Ky eshte tashme lejtmotivi i filmave te tij qe nga vitet '90: “Kinemaja vdiq. Rrofte kinemaja!” : nje prej kryeveprave te tij (ne mos kryevepra absolute !!), eseja kinematografike 260 minuteshe “Histoire(s) du cinéma” pikerisht kete teme ka ne qender te saj

Ose siç e thote shume shpesh edhe ai vete: “Une jam i famshem, por filmat e mi askush nuk i sheh” (nepermjet frazes-lojë : “Je suis connu, mais je ne suis pas reconnu”).

korriku @korriku 16 prill 2018 në 10:44 e paradites ↩ #8

I fshiva (cfare me citove) m’u predikim nga ana ime

korriku @korriku 16 prill 2018 në 10:50 e paradites ↩ #8

Kultet mbi individin, si nxjerrje e tij krejt jashte kontekstit real dhe perfshirje te tij ne kontekst pushteti/power qe eshte dominance sociale.

Nderkohe kjo eshte e fundit ku mund te synoje nje si Godard. Ajo cfare do ai jane filmat e tij bere per shikim e reflektim. Tragjedia e rraces se njeriut.

Albano-id @Albano-id 16 prill 2018 në 11:15 e paradites

nga lista me rane ne sy tjeter dy iranianet, farhaadi, dhe italiania rohrvacher. Ndersa Garronia nuk me le shije shume te mire.
Shenjat jane te mira, dominance e kinemase jo mainstream.
Godard tashme eshte bere sinonim i kinemase rioshe rivoluciinarizuese qe permbys veten.

..... ...... @InkuizitoriMoth 16 prill 2018 në 11:16 e paradites

Capitolo 4(b): Les signes parmi nous
L’ottavo episodio è una sorta di epilogo delle Histoire(s).
“I segni fra noi” segni non spiegati, ma disseminati dal cinema. Tutto è in continuo divenire, muoiono gli stati e l’Europa. Così l’autore si concentra sull’immortalità dell’arte e soprattutto delle immagini forti; l’episodio si chiude poi con la sua immagine sovrapposta ad una rosa gialla. Questa rosa a sua volta si trasforma, finché alla fine sullo schermo si alterna l’immagine in bianco e nero di Godard e l’immagine a colori del quadro di Francis Bacon del 1957 “Étude pour le portrait de Van Gogh”.

Ky eshte fund i filmit “Histoire(s) du cinéma" te Godard, vdesin shtetet dhe Evropa, jeton vetem arti i pavdekshem ne hava, dmth arti i Godard, portreti i te cilit shkrihet me nje studim te Francis Bacon (artist i modh, mjeshter, psikopat sums) qe i ka bere riprodhim modern nje portreti te Van Gogut (artist i modh, mjeshter, psikopat qe preu veshin e vet dhe ja dhuroi nje prostitute):

t’gjithe jon t’mdhej, edhe mjeshtra t’mdhej qe ta marre vesh Aqua se t’mdhej qe jane artistet e mdhej qe jane kunder kultit te individit, dhe pranej shpresonin tek Mao Ce Duni.

korriku @korriku 16 prill 2018 në 12:49 e pasdites

“Kinemaja vdiq. Rrofte kinemaja!”

Tjeter arsye qe Godard anashkalohet nga cmimet.
Kinemaja e sotshme e devijuar aq shume, saqe punet e Godard shihen si objekte kurioziteti, gje qe ia zhvesh seriozitetin konsiderates se gjykuesit trushpelare, duke i lene te shihen si dicka pa lidhje me kinemane, nderkohe qe puna e Godard kembengul te jete kinemaja sic u shpik ne origjine, e gjeneruar prej te njejtave shqetesime origjinale qe e linden.
Cannes eshte konkursi ku gjykohen e vleresohen keto pune, prandaj merret pjese. Nese Cannes ka nderruar funksion a qellim, eshte gje qe mund te dyshohet, por jo te lejohet.

Aqif @Katror 16 prill 2018 në 01:03 e pasdites

Ai lloj “revolucioni” qe elita e mbaruar kinematografike e Brezit 68 po perpiqet te rievokoje me emrin e Godard eshte i mbaruar. Eshte njesoj si te perpiqesh te fusesh Brixhit Bardon si nje seks simbol i rizbuluar ne filmat e sotem per adoleshente. Njerzit jane te lodhur nga 50 vjet zderhallje neper perversitetet frojdiane dhe kane nevoje per nje terra ferma ku te hedhin rrenje per te ndertuar jeten, familjet dhe marredheniet sociale te shkaterruara nga dekadat e liberalizmit dhe kaosit social e moral. Eshte e vertete qe ky brez i cili tashma biologjikisht do dale nga loja brenda nje dekade ka akoma fuqine e parase per te investuar ne propaganden dhe filmat e tyre, por edhe efekti qe keto po bejne tani mbi njerzit po shkon ne perpjestim te zhdrejte me leket e shpenzuara. Dhe ky eshte momenti i ktheses. Mjafton te shikosh idete dhe interesat e reja populisto-popullore qe po gelojne gjithnje e me shume ne Europe pasqyrimin e te cilave ky art i sponsorizuar perpiqet ta anashkaloje me cdo kusht. Lexo Houellebecq per ta kuptuar me mire kete qe po te them. Kerko dhe listen e filmave qe luajne sot ne nje movie theater ne Amerike dhe perpiqu t’i pergjigjesh pyetjes se pse 99% e filmave zhvillohen ne shoqeri distopike te instaluara ne bote te panjohura, ose jane thjesht soft-porn comedies.

..... ...... @InkuizitoriMoth 16 prill 2018 në 03:13 e pasdites ↩ #14

o Katror mir ja ke bo kritiken kapitalizmit, por nuk je mire me çfar do vije mbas kapitalizmit. Shpresa jote eshte Houellebecq? Por ky eshte plehre fare, me keq se Godard, me keq se eshte me degradim ne kohe, jo se Godard eshte me i mire. Houellebecq eshte qelbsin fare, mund te lexohet si art, jo per t’iu referuar si orientim i kohes.

megjithse asgje te re nga fronti i perendimit, per ty eshte i mire kush eshte kunder komunisteve, nderkoje qe komunistet jane fenomen historik, nuk ka mbet asnje per be. Tani ka vetem godarde dhe houellebecqe.

he se harrova, ka edhe trumpiste qe bejne hahahaha

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 03:56 e pasdites ↩ #11

Garronia eshte tmerr, por ka blere aboné në Kanë kshu qe… . Shto qe duhen gjithmone nje a dy filma italianë në konkurim (eshte në traditen e atij festivali kjo gje: kinemaja franceze e ka parë gjithmone si motren e vogel te pertej Alpeve ate italianen por dhe kjo é fundit, vdes të marrë vizen e mirarimit intelektual nga motra e madhe).

Nuk di c’ka qullosur Spike Lee, ka vite qe nuk kam parë nje film të tijin. Por ndofta mund të na surprizoje! Ishallah!

Kam nje parandjenje qe surpriza kete vit mund të vije nga David Robert Mitchell, nje regjizor indipendent amerikan i cili para nja tre vjetesh kish realizuar “It follows”, në mos më të bukurin, nje nga më të bukurit filma horror-fantastikë qe mund të kem pare keto vitet é fundit (për dreq, nuk e kam komentuar në blog, por perpiqu ta gjesh: eshte nje meteor kinematografik i bere me të njejtin pasion e talent si psh “Kaili blues” - permenda nje film i bere nga nje regjizor shume i ri, meqe edhe amerikani eshte i tille; besoj se gjehet pa shume veshtiresi).
Por dhe vete plot-i i filmit eshte interesant (për më teper qe kam parasysh se si filmon ky regjizor) :

" Sam, an affable but aimless young man, becomes an unwitting detective who quickly finds himself in over his head as he investigates the mysterious disappearance of his beautiful neighbor, with whom he has fallen in love. As he combs through Los Angeles searching for any kind of clues he can find, he stumbles upon a larger, more sinister conspiracy than he ever imagined, involving billionaires, celebrities, urban myths, and even pop culture as we know it"

É deri dhe posteri eshte i bukur:

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 04:00 e pasdites ↩ #16

Traileri (qe po e zbuloj right now) paska goxha tone Lynchiane (Mulholand Drive).

Albano-id @Albano-id 16 prill 2018 në 04:26 e pasdites ↩ #16

it follows eshte bere me mjaft mjeshtri, e kam pare gjysmen, per mungese kohe. Dikur e kemi permendur ketu ne blog, pasi gjendej me titra shqip, merite ndoshta e te qenit film horror, thriller. Vizualisht te kujton traditen e filmave amerikan horror te viteve 40, tip cat people 1942 te tournier.
Sot pashe ready player one, ja vlente.

squarepusher @squarepusher 16 prill 2018 në 04:43 e pasdites

a me duket mua apo ky vit ka goxha prurje nga autore te mire?

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 05:08 e pasdites ↩ #18

Në kinema? (pyetja eshte në sensin: ka dale atje?)

Albano-id @Albano-id 16 prill 2018 në 05:18 e pasdites ↩ #20

po sigurisht ne salla, ka 2-3 jave qe ka dale, 3d, nese e ke fjalen per filmin e spielberg.

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 05:35 e pasdites ↩ #11

Farhadi (nje tjeter i abonuar në Kanë) vetem emrin ka tashme iranian. Mua NUK më ka pelqyer qe në fillim. Biles keto 2-3 filmat é fundit as qe ja kam parë më.
Kete rradhe ka bere film spanjoll, në të cilin luajne bashke, siç nuk kanë luajtur bashke asnjehere, nje çift prej verteti: Penelope Cruz & Javier Bardem.
This not my cinema (but you know that). Farhadi bën nje kinematografi aimable (qe vdes ta duan) por jo aimant (qe dashuron). Eshte pak a shume si puna e atyre gocave qe vdesin tu shkojne nga prapa, në vend qe të dashurojne vetë

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 05:36 e pasdites ↩ #21

Po, për atë é kisha fjalen.
Ketu pothuaj janë hequr 3D. Nuk pati sukses komercial. DHE aq më mirë

STALKER @STALKER 16 prill 2018 në 05:44 e pasdites ↩ #19

Ka plot gabime ajo liste, në fakt. Eshte é marsit. Brian de Palma, për shembull, nuk eshte ne festival (alas). As Xavier Dolan (aq më mirë - edhe pse ndonjehere ai ka nje far talenti); as Paolo Sorrentino dhe Terri Gilliam (aq më mire !!!) , as Lars Von Tier (për fat te keq )

ps: listen definitive e ke tek postimi kryesor i kesaj teme

korriku @korriku 16 prill 2018 në 05:55 e pasdites ↩ #24

Cfare kategorie konkuron Goard sivjet
Do kisha qejf ta shihja filmin e David Mitchell.
(Interneti kish te dy filmat me te fundit te Sang-soo, 2017 e 2018, i cili by the way, sikur s’eshte ne listen e Kanes)
It follows nuk te besohet te mund te jete bere nga nje regjisor i ri

Albano-id @Albano-id 16 prill 2018 në 06:00 e pasdites ↩ #22

Panahi doja te shkruaja, se farhadit me duket nuk i kam pare asnje, di vetem ka qene aktor dhe tip asistenti ne disa nga filmat e Kiarostamit.

squarepusher @squarepusher 16 prill 2018 në 06:12 e pasdites ↩ #24

ajo eshte wishlist e publikuar para, po i hidhja nje sy per te pare cfare filmash priten te dalin.

p.s. m’u duk se pashe dhe emrin e Harmony Korine

Albano-id @Albano-id 16 prill 2018 në 06:22 e pasdites ↩ #22

krahasim shume i goditur , per disa lloj rregjizoresh quasi narcizist, por jo vetem.

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 03:20 e paradites ↩ #28

Ekzakt. Dhe eshte më e ngaterruar se kaq (por jo vetem - thua ti) pra nuk eshte vetem pune narcisizmi: ka diçka edhe prej putassier, thote frengu, pra prej kurviceje, pra qe lyhet e perlyhet qe ta pelqejne sa me shume; shembull i fresket: “Call me by your name” ka diçka te tille edhe ne ate film (dhe kjo ishte pothuaj gjeja kryesore qe me bezdisi tek ai).

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 03:21 e paradites ↩ #27

as ai nuk figuron ne listen finale te 18 konkuruesve kryesore (por nuk e kam pare as ne listen e dy kategorive te tjera paralele, më pak te rendesishme)

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 03:52 e paradites ↩ #25

Konkuron në kategorine KRYESORE! (në 18-ëshe). E kam shkruar edhe tek postimi kryesor (perndryshe nuk kisha pse thoja qe do i bente nder Palmes se Arte nese atë ja jepnin filmit te tij : vetem 18 filmat e kategorise kryesore (sélection officielle) e kane ate te drejte.

Por Godard nuk ka bere kurre si kalama tekanjoz, as si “Perëndi” qe i duhet bere fresk. Kur Komisioni i Kanes i tha në 2010-n qe “Film Socialism” eshte ne kategroine “Un certain regard” (qe nuk eshte kategoria kryesore e festivalit, pra filmat e saj nuk mund te konkurojne per Palmen e Arte), nuk prishi qejf: ku te doni futeni -tha, jallaaa, vetem pa kategori mos e lini"
Në 2014-n, “Goodbye to langage” ishte ne Kategorine Kryesore (sélection officielle) prej nga u kthye me Grand Prix (çmimin e Trete, ja dha ajo budallaqja australiane e “The Piano”).

Por dhe nga ana e produksionit, Godard kurre nuk ka bere naze. Asnje nga filmat e tij nuk i ka shtyre afatet e xhirimit, as buxhetin. As edhe nje cent më teper se kontrata (ndofta ketu ka te beje edukimi i tij ne nje familje tipike protestante, te njohur per korrektese)

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 05:51 e paradites ↩ #25

ah po, ti e ke pare “It follows” !!

shkelqyeshem! Me siguri behet fjale per keto 2 filma te tijte:
“On the Beach at Night Alone” dhe “The Day After”, dy mrekulli te tjera nga Hong Sang-soo.

Fakti qe gjehen ne internet keto dy filma (nese behet fjale per to), lidhet me aktoren kryesore tek te dy: Kim Min-hee, aktorja më e famshme (më e bukur, më…, më…) mainstream aktuale ne Korene e Jugut e cila, prej 2-3 vjetesh eshte jo vetem muza kryesore e Hong Sang-soo, por ka zaptuar kopertinat e revistave me skandale të ati vendi: Hong Sang-soo, pasi ra ne dashuri me të, ndau gruan e tij

ps: “The Day after” ka qene vjet ne festivalin e Kanes, ne kategorine kryesore (por nuk mori çmim).
Ndersa “On the beach at night alone” ka qene vjet ne festivalin e filmit ne Berlin, nga i cili u kthye me Ariun e argjendte per aktoren më te mire (per Kim Min-hee)

I kam pare te dy, por filmat e jug-koreanit i adhuroj gati-gati ne menyre unconditional (pa kushte) dhe ‘harroj’ ti komentoj. Ndersa prezenca e tyre ne Top10 ne fund te vitit po ashtu varet nese arrij ti shoh brenda vitit (duke qene se dalja e tyre ne kinema eshte me pikatore dhe shume e reduktuar në kohë: më ka ndodhur te shkoj ‘enkas’ ne kryeqytet per te pare ndonjerin prej tyre)

korriku @korriku 17 prill 2018 në 07:37 e paradites ↩ #32

Po per keta behet fjale
Nisa ‘On the beach at night alone’ dje por s’te le lodhja e dites t’a perfundoja. Aq sa pashe ben mjaft pershtypje zgjedhja e soundtrack, megjithqe Hong Sang-soo gjithnje shquhet per to.

Informacioni i aktores qe dhe’, mjaft intrigues. Per koincidence keto dite tek verdallosesha youtubit mesova te njejten histori (si Sang-soo & Kim) mbi Roberto Rossellini & Ingrid Bergman, terheqje e iniciuar nga qendrimi mbi kinemane ne radhe te pare ku Bergman si personalitet Hollywoodi u godit (moved) prej neorealizmit te Rossellinit, me pasoje lindjen e bashkepunimit e dashurine e divorcin qe pason per Bergman. Ne Amerike historia behet subjekt i debatit te Kongresit, ku asaj i ndalohet hyrja ne usa si denigruese e familjes. Media e opinioni skandalizohet e gjera te tilla te paimagjinueshme per sot. Madje sic thote vete Bergman vite me vone, ditet e sotshme eshte e veshtire te besh nje skandal. Nejse, pak rendesi ka kjo.

Rrofsh per gjithe opinionet e informacionet pacmuara…

..... ...... @InkuizitoriMoth 17 prill 2018 në 07:47 e paradites ↩ #32

squarepusher @squarepusher 17 prill 2018 në 08:05 e paradites

shume prodhimtar Godard, shume pak kam pare prej tij. film socialisme e kisha te veshtire te perqendrohesha ta shihja.

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 08:13 e paradites ↩ #34

Misteret e Dashurise

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 08:16 e paradites ↩ #33

si gjithmone me Hong-un: pak (muzike), por sakt!

ps: mbaroje (filmin) dhe flasim

..... ...... @InkuizitoriMoth 17 prill 2018 në 08:44 e paradites ↩ #36

misteri i dashurise eshte Dashuri e Dashurise, pra eshte bere mister si dashuri e pakuptimte, siç eshte pa pike kuptimi misteri fetar. Per çdo pyetje logjike qe i behet priftit, merret pergjigja standard:

è un mistero!

Po per demasku fene dhe kleriket me logjike ju leverdis, per te demasku artin po me te njejten logjike nuk ju leverdis, se i keni zene vendin priftit te hershem te katunit si sacerdote estete qe ruani misterin e artit ne altar te estetikes.

korriku @korriku 17 prill 2018 në 08:51 e paradites ↩ #37

I drejte konstatimi per qarkullimin ne internet te titujve te Hong, shkaku duhet te jete sic thua ti.
Jo se interneti s’ka te tjera pune te tij, e verteta eshte se ka, por merr kohe sa te hyjne ne qarkullim masiv pune autoriale te mirefillta dhe keto te dyja jane hedhur right away ne net sic shihet nga diferenca e vogel me kohen e promovimit te filmave, me shkak patjeter aktoren mainstream.
Nga ana tjeter mjaft prodhimtar Hong Sang-soo, tre filma ne me pak se 2 vjet.

Ps. Edhe Godard sh. Prodhimtar, si mjaft tituj te tjere te tij, e kam edhe Histoire de cinema te Godard prej kohesh te shkarkuar, ka ardhur koha ta marr seriozisht e ta shoh…

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 08:51 e paradites ↩ #35

Godard ka folur jo rralle per kete: edhe pse njeri erudit, i kultivuar etj etj, asnjehere nuk ka mundur te shprehet (artistikisht) per Boten perveçse permes… imazheve ! (psh, nuk ka shkruar asnjehere nje roman, ose pikturuar nje tablo - David Lynch psh eshte piktor i jashtezakonshem!! ).
Pra, ne nje fare menyre, eshte i ‘denuar’ te beje filma (mosha pataj, eshte tjeter gje).

Nga ana tjeter, siç thosha ne nje postim me lart, Godard eshte nje regjizor qe KURRE (po kurre ama! pra as pergjate periudhes se tij te kinemase militante- periudha Dziga Vertov: 1969-1976) nuk ka vene ne veshtiresi producentet e tij (se paratë per te bere nje film nuk bien nga qielli !). Në kete sens, filmat e tij, edhe pse nuk kane qene suksese te papara financiare, kane nxjerre gjithmone leket e tyre, pra nuk i kane kaluar harxhet. Nê kete sens, nuk ka patur kurre veshtiresi per te gjetur nje producent.

Ka plot regjizore te talentuar qe kane qene problematikë me producentet e tyre (po me kujtohet Michael Cimino, per shkak te te cilit falimentoi nje Kompani e tëre produksioni - dhe qe prej atij momenti, regjizori nuk beri pothuaj më dot filma - nja dy-tre në 20 vjet, pra me pikatore, edhe pse nderroi producent. Por besimi ishte zero)
Ne France, nje regjizor i tille (edhe pse tmerresisht i talentuar: ne vitet 80 konsiderohej si i vetmi trashegimtar i denje i Godard) ka qene Leos Carax: tmerresisht problemantik me financat !

STALKER @STALKER 17 prill 2018 në 08:55 e paradites ↩ #39

qe kur rà ne dashuri !

ps: kater filma, ne fakt. Eshte dhe “Claire’s Camera” (qe e pashe para 3 javesh)

..... ...... @InkuizitoriMoth 17 prill 2018 në 09:04 e paradites ↩ #41

tomber amoureux dans la tombe

..... ...... @InkuizitoriMoth 17 prill 2018 në 09:17 e paradites

po po, beji yzmet kishes godardiane te seksit, pagu mire Vatikani i Seksit, ne natyre dhe me rroge.

«On ne tombe pas amoureux, on le devient»

– Votre ouvrage est truffé de références littéraires. Expliquez-nous ce choix.

– La littérature nous a appris à identifier l’amour mais aussi à nous comporter amoureusement. J’ai donc construit mon livre en racontant une histoire avec un début, un centre et une fin, qui peut faire écho au vécu du lecteur. Mais si l’amour naissant a été abondamment traité par la littérature, il y a très peu d’écrits sur l’amour lorsqu’il dure, et seuls les aspects les plus tragiques du désamour sont explorés.

– Pourquoi, selon vous?

– On a tendance à identifier l’amour à ses débuts. Ce qui suit serait une dégradation inévitable. Or il y a beaucoup de couples stables que l’amour n’a pas désertés. D’où l’intérêt de se pencher sur les pratiques. On ne peut pas parler de l’amour comme si c’était une affaire purement intérieure, il faut le considérer dans sa matérialité.

korriku @korriku 17 prill 2018 në 09:23 e paradites ↩ #41

Po, ajo duhet te jete. Mesiguri edhe cilesia … hmm.
On the beach at night alone dukej premtues dhe nuk doja te shkeputesha. Dukej me me shume ngjyra sesa skicat e lehta qe Hong vizaton si, ta zeme, Yourself and yours.

Claire’ camera nuk ishte ne net, ndaj siduket doli nga mendja.
Rrofsh, dita e punes na therret e duhet ta leme ppu.

..... ...... @InkuizitoriMoth 17 prill 2018 në 09:27 e paradites

Tomber amoureuse, tomber malheureuse, on ne peut pas tomber un peu, quand on tombe c’est toujours de haut - Justine Lévy, Rien de grave

“Tomber amoureuse”, c’est une drôle d’expression. Pourquoi ne dit-on pas “s’élever amoureuse”? Probablement parce qu’on est conscient qu’il sagit d’une chute, d’une pente. Un amour “profond” est un amour dans lequel on se perd - Bernard Werber

squarepusher @squarepusher 17 prill 2018 në 04:58 e pasdites

korriku @korriku 17 prill 2018 në 09:25 e pasdites ↩ #41

filmi mbaroi dhe duket qe eshte sic thua.
Nuk mund te flasesh per te, te qepet goja. Film autobiografik (?)
Soundtrack i On the beach at night alone, funksionon si ai i Mepris te Godard (interesant si u kthyem ne temen e godard) edhe pse njeri eshte muzike origjinale (kompozuar apostafat per filmin), e tjetri jo. Ne fakt, edhe reagimi pas filmit te Hong, eshte si reagimi pas Mepris.

STALKER @STALKER 18 prill 2018 në 04:39 e paradites ↩ #47

Nje film, dhe dy zona gjeografike:

Ne pjesen e pare te filmit, Hamburgu, qytet gjermano-verior ne buze te lumti Elba:

Ne pjesen e dyte, Gangneung, qytet bregdetar koreano-jugor :

Nje film në dy pjese.

Hong Sang-soo ka shume pika te perbashketa me kinematografine e Eric Rohmer:

personazhi kryesor shpreh nje deshire, nje vullnet moral, i cili me vone do te perballet me realitetin (kjo pasqyrohet permes bisedave dhe debateve mes personazheve)
forma kinematografike eshte fort elegante (“shot revers shot” nuk ekzistojne, por vetem plane filmike te gjera, te nderprera nga zoom-e te herepashershme, zoom nga afer ose nga larg, gjithmone ne funskion te permbajtjes;
ngjarja e rrefyer zhvillohet ne disa’ copeza’, po aq kohore (time) aq edhe vendore (place)

Mund ti marrim me rradhe:
Kur heroina gjunjezohet krejt papritur tek parku, i thote shoqes se vet (pak a shume): “po bej nje lutje: premtoj te njoh vetveten, dhe te çoj nje jete qe i ngjan vetes sime”.

fiks si personazhet rohmerianë: premtimit qe heroina i ben vetes, me pas ajo perpiqet ti jape zgjidhje nepermjet vetmise, vetmi e desheruar dhe me koshience, accentuated (e nenvizuar) permes muzikes qe ti permend (adaxhio e Shubertit). Leitmotiv i personazhit kryesor, melodia ne fjale degjohet sa here heroina i del zot vetmise se saj melankolike por dhe te mrekullueshme.

Edhe ne pjesen e dyte (e cila fillon me heroinen tek shikon nje film ne kinema, fiks si nje spektatore qe kundron nje deshtim te parë te jetes se saj (pjesa e pare e filmit), heroina u thote miqve te saj: "Askush prej jush nuk eshte i denje te dashuroje. jeni te gjithe dhjaksa; ju vazhdoni te beni gjasme dhe vazhdoni te beni gjera te shemtuara. Ju nuk mund te kualifikoheni per te dashuruar".
Sa per veten, ajo thote se do te vazhdoje te besoje ne dashuri, te besoje ne kete Bote, dhe nje dite te vdese me elegancë.
Sigurisht qe shume elemente autobiografike - siç ke shruar edhe ti me te drejte.

E te tjera e te tjera.

ps: po 'i cmenduri’ qe shfaqet dy here ne film (nje here ne fund te pjeses se pare, ne plazh, dhe heren tjeter prapa xhamave te viles, ne Kore, kush eshte??

korriku @korriku 18 prill 2018 në 07:35 e paradites ↩ #48

Filmat e Eric Rohmer shijojne shume dhe kjo s’ka diskutim, por s’jane aq te lehte sa e ben te duket aparenca e tyre. Me duket, njejte edhe Sang-soo, sic sapo vertetove se cfare shkruajta per Godard & Mepris nuk hyn fare, literalisht, me On the beach at night alone. Film eedhe me i bukur pas shpjegimit qe dhe.

STALKER @STALKER 19 prill 2018 në 11:16 e paradites ↩ #6

ja dhe Juria:

Dmth:
presidente e Jurise: Cate Blanchett – aktore australiane

anetare te Jurise:

Chang Chen - aktor kinez
Ava Duvernay - skenariste dhe producente amerikane
Robert Guédiguian - regjizor francez
Khadja Nin - kantautore burundeze
Léa Seydoux - aktore franceze
Kristen Stewart - aktore amerikane
Denis Villeneuve - regjizor kanadez
Andrey Zvyagintsev - regjizor rus

..... ...... @InkuizitoriMoth 19 prill 2018 në 11:25 e paradites ↩ #50

sikur kjo kryetarja e jurise te kishte pak me te spostuar stofen e gjoksit derisa t’i dukeshin paksa kokrrat kafe te cicave, nuk do ishte keq.

korriku @korriku 19 prill 2018 në 01:51 e pasdites ↩ #50

Jurite e Kanës si jurite e Kanes

S’kam kerkuar ndonjehere per festivalin/et e filmit pavaresisht se flas ne blogje. Nga fytyra juria qenka sic ke thene. Por dhe nga emrat.
(S’para kerkoj as mbi nje film, si duket shkurt i shoh & shijoj)

korriku @korriku 19 prill 2018 në 02:13 e pasdites ↩ #49

Ne fakt ndodhi dicka, pas shpjegimit qe dhe mbi “On the beach at night alone”, vec te tjerash e te tjerash (nuk me erdhi mire qe kisha qene larg kuptimit te vertete te filmit, sic e solle ti. Por hajde se kjo s’eshte e 1re here me mua, ka bere vaki plot here. Etj).

Pas pertypjes se shpjegimit, filmi mori nje hije te rende, dhe u be shkak per merzi. Nuk ka bere vaki me pare ky lloj shnderrimi nga filmi.
Film i erret, i cili evidenton mungesen e drites ne fund te tunelit. Gjithe duke qene i bukur e i lehte ne qasje te pare, u be ne te njejten kohe i thelle e i rende. Nje pesimizem i pamate.

STALKER @STALKER 19 prill 2018 në 04:19 e pasdites ↩ #53

STALKER @STALKER 19 prill 2018 në 04:48 e pasdites ↩ #53

Kjo puna e pesimizmit po më kujton efektin çarmatoses qe më la njeri prej romaneve të Toni Morrisson, Beloved : Hatà! (si nuk e kisha lexuar më parë nje kryeveper é tille??? Ta keshilloj nese nuk e ke lexuar)

korriku @korriku 19 prill 2018 në 04:56 e pasdites ↩ #55

‘I cmenduri’ shfaqet me se 1 here te pj. 1re, psh. ne park ai therret nga larg e pyet per oren. Dhe kur e shofin te afrohej ndersa dy shoqet bisedojne ne stol e ngrihen e ikin nga frika se mos iu flet.
Ti e kuptove qe s’ia kam idene c’perfaqeson ai.
Ndonjehere ne raste si ky film ku kisha humbur goxha, vjen ne mendje Godard qe ne nje inerviste te hershme thote se, per publikun e gjere, filmat autoriale mire eshte te paraprihen nga nje ‘parafjale’ e autorit para se te shihen.

STALKER @STALKER 19 prill 2018 në 06:13 e pasdites ↩ #56

E ke shume mirë, i cmenduri shfaqet më shume se dy-tre here.

Për mendimin tim, ka dy kuptime:

nga njera anë (dhe për kete jam i sigurt), eshte personazh-homazh ndaj nje filmi të Truffaut : “Baiser volés” (në të ka nje personazh qe po ashtu ndjek here pas here heroinen kryesore dhe i flet à saj vetem në fund fare).
nga ana tjeter, duhet patur parasysh qe, nese në pjesen e parë ‘i cmenduri’ merret seriozisht (dhe krijon pershtypjen e dikujt qe di mirë se ç’ do), në pjesen e dyte ai eshte ‘i padukshem’: askush nuk é shikon prezencen é tij.
Për mendimin tim ai eshte vdekja (“dhe në fund të vdes me élégance” - thote heroina në nje moment), por mund të jem edhe gabim…

korriku @korriku 19 prill 2018 në 06:24 e pasdites ↩ #57

Poo, mund te jete vdekja vete.
(Ose homazhi ndaj truffaut)
Hong ne kete film, na prezanton here pas here me personazhe te rinj, qe i bejne shoqeri heroines, te cilet pastaj largohen pa u ndjere.

STALKER @STALKER 19 prill 2018 në 06:28 e pasdites ↩ #53

korriku @korriku 19 prill 2018 në 06:58 e pasdites ↩ #59

momente carmatosese & me rendese te papare. very dark.
me vijne ne mend te tjera momente te paperkthyeshme ne fjale, si keto.
Per keto raste nuk ka gjuhe tjeter qe flet me mire se gjuha e heshtur e imazhit.

Edhe Le Livre d’image i Godard, the’ se rrotullohej rreth Heshtjes, si heshtja e madhe qe ngrene keto imazhe.

STALKER @STALKER 20 prill 2018 në 04:44 e paradites ↩ #60

Po sigurisht: vertet ka “Phantom Thread” apo “The Post” (shyqyr qe ka filmat të tille!), amà ka edhe “On The beach at night alone” (akoma më shyqyr!!)

korriku @korriku 20 prill 2018 në 08:07 e paradites ↩ #61

Prandaj filmat e koreano-jugorit e meritonin te ndalej per ta me recence individuale (ose te perbashket, 3 in 1, meqe duhet te kete shume fije lidhese mes tyre, bere ne kaq kohe te shkurter)
Nje lexim te dy review-ve online, edhe pse veshtrime jo per t’u marre per baze shume, pasi zgjedhur rendom, edhe ato qene ne gjendje te evidentojne copeza mrekullie nga filmi.
Megjithqe interneti po pelcet nga recensurat e filmave, eshte mekat te lesh jashte trajtimit kinemane e Sang-soo 2017-18, per vete motivimin e madh te brendshem te saj.
Mbase s’eshte e sakte, por (dhe kjo shton te tjere tituj per tu paralelizuar, krahas The Phantim Thread, The Post etj.) ne veshtrim makro, On the beach at night alone, ngjan se merret me metafizike, ate te vetmise, pak a shume sic ben Patterson i Jarmusch. Vetem se tek Hong, ajo vjen si nje dhimbje, si semundje qe lengon njeriu. Ndersa Jarmusch eshte i qete ne metafiziken e tij.

STALKER @STALKER 20 prill 2018 në 11:11 e paradites ↩ #62

Mbi te gjitha, eshte mënyra e te berit filma qe e dallon HSS nga e tjeret, pra edhe nga Jim Jarmusch: ka shume shume pak pergatitje në filmat e tij (thuhet se ai shkon në platetë e xhirimit vetem me nje flete A4 ne dore (gje qe supozon qe aktoret nuk ja kane idene de cfare do thone, c’rol do luajne etj etj). Kjo eshte sh e rrezikshme per nje regjizor (eshte thike me dy presa), sepse po aq sa jep LIRI, aq edhe mund te rezultoje deshtim total.
Avantazhi i HSS eshte se AI DI se per c’flet në filmat e tij. Avantazhi i dyte (qe prej dy-tre) vjetesh eshte lidhja e tij sentimentale me aktoren në fjale (gje qe e ka ndihmuar dukshem në rinovimin e filmave te tij). Perndryshe s’ka si shpjegohet qe, gjithe duke qene ne dukje ‘te njejte’, ata jane kaq te ndryshem!

Hong Sang-soo eshte gjení ! (dhe s’ka gje qe nuk e kam pas vene tek 5 regjizoret aktualë te mi te preferuar: tani qe Kiarostami nuk eshte më në kete bote, HSS ja ka zene plotesisht vendin ne zemren dhe syte e mi)

STALKER @STALKER 20 prill 2018 në 11:26 e paradites

STALKER @STALKER 20 prill 2018 në 11:36 e paradites

Per tja bere qokën deri në fund:

korriku @korriku 20 prill 2018 në 11:59 e paradites ↩ #63

Sigurisht qe jane te ndryshem e nuk krahasohen (Jarmusch vs. Sang-soo), nuk e thashe nje gje te tille…
Une me kete film kuptova Sang-soo s’ka qene aq lehte sa e pata marre. I bukur mbetet, por do duhet t’i rikthehem per ta kuptuar.
Kiarostami ishte nje yll qe me te paren.
Kjo s’do te thote se s’do mund t’i afrohem me mire HSS. Ajo qe eshte lehtesisht e kuptueshme per momentin eshte gjenialiteti qe thua.

korriku @korriku 20 prill 2018 në 12:14 e pasdites ↩ #64

Faleminderit per ket segment.
(Do ripare i gjithi me patjeter)

korriku @korriku 21 prill 2018 në 05:16 e pasdites

‘The Day after’ u pa mbreme, ai vjen me i drejteperdrejte, me specifik, se On the Beach at Night Alone, por ky i fundit qendron me lart.
Te dy sebashku ama jane me fuqishem se punet e zakonshme te HSS dhe mjaft autobiografike.
Jane definitivisht filma dedikuar Kim Min-hee e permes te cileve flet HSS.
Nje shikim i dyte qe bera per On the Beach qe mjaft i dobishem e nevojshem per nje kuptim me te konsoliduar mbi filmin. Dhe u vertetuan lehte dy avantazhet e HSS per te cilet fole me lart, se ai di per cfare do te flase, si dhe faktori sentimental.

STALKER @STALKER 22 prill 2018 në 04:15 e paradites ↩ #68

Mund te me japesh ndonje liste te filmave te HSS qe ti mund ti gjesh kollaj dhe keshtu mund të sugjeroj disa syresh (edhe pse duhet pranuar qe
HSS ben pjese tek ata pak regjizore per te cilet eshte pothuaj e pamundur te besh top liste, ngaqe pothuaj te gjithe filmat jo vetem jane te se njejtes cilesi, por edhe sepse ata komunikojne me njeri-tjetrin: te tille jane filmat e Godard apo Rohmer dhe aferia e atyre te HSS me kete te fundit ka te beje edhe me natyren e tyre ne formen e nje opusi, ku pjeset perberese komunikojne mes vedi)

korriku @korriku 22 prill 2018 në 12:19 e pasdites ↩ #69

eshte e drejte kjo qe thua per keta autore. Ke shume shume te drejte.
ja lista e titujve te HSS te disponueshem ne internet. te faleminderit:

The day a pig fell, 1996
The power of Kangwon Province, 1998
Woman is the future of man, 2004
A tale of cinema, 2005
Woman on the beach, 2006 (do ripare)
Night and Day, 2008
Oki’s movie, 2010 (do ripare)
The day he arrives, 2011 (do ripare)
In another country, 2012 (pare)
Our Sunhi, 2013
Right now, wrong then, 2015
Yourself and yours, 2016 (pare)
The day after, 2017 (pare)

STALKER @STALKER 22 prill 2018 në 05:16 e pasdites ↩ #70

The day after ka histori kryesisht te thjeshte, ama ka jo pak ‘flash back’ (te cilet mund te dallohen vetem nepermjet veshjeve te personazheve - une dua ta rishikoj sepse heren e pare, jam i bindur qe nuk i kam kapur te gjitha).

Nga lista jote, «Right now, wrong than » eshte i vetmi qe nuk kam pare (biles eshte i vetmi film i HSS qe nuk e kam pare kurre). Ka qene roli i pare fare i partneres se tij ne nje film po te tij.

Woman is the feature of man eshte filmi i HSS qe kam pare me shume here (e kam ne dvd). Kur ta shohesh, bej kujdes per flash-back dhe endrrat.
Night & day po ashtu eshte i shkelqyer.

Por Wooman on the beach eshte vertet i shkelqyer, mos hezito ta rishohesh. Jam i bindur qe do te te shijoje shume, pasi tani je gjithe e me e mesuar me filmat e HSS

korriku @korriku 22 prill 2018 në 06:14 e pasdites ↩ #71

The day after eshte sic thua dhe nuk u duk i veshtire. Ose ndoshta s’e pashe mire. Ka mjaft elemente autobiografike, ndonese jo i drejtperdrejte.
Right now, wrong then jam duke e pare.
Woman on the beach, e vlen ta rishohesh, edhe Oki’s movie.
Po, Hong i perdor mjaft flash backs, perseritjet, endrrat, rrofsh per verejtjen, vete s’do kisha dhene rendesi.
sh. flm gjithnje.

“Right now, wrong then” qenka ne dy pjese qe merren me takimin e pare te heroines me regjisorin, ku sejcila e trajton ate ne menyren e vet, egzakt sic parathuhet nga titulli. Sa vjen e behet me i bukur. Mbyllja gjithe duke qene tipike e Hong prape ka tere ate frymezim.
Ka mundesi pjesa e dyte e ketij, te kete lidhje me pjesen e dyte te On the beach at night alone, per shkak te skenes se kinemase, meqe eshte e mundur qe filmat e Hong lidhen/komunikojne me nj-tj.

Definitivisht On the beach at night alone eshte vazhdim i pj. 2te e Right now, wrong then

..... ...... @InkuizitoriMoth 23 prill 2018 në 02:43 e paradites

Godard rrenacaku forever thote te verteten sa here qe rren!

STALKER @STALKER 26 prill 2018 në 06:17 e paradites

yes !!

TRAILER:

korriku @korriku 1 maj 2018 në 10:59 e paradites

tani e pashe ket prurje te prezantimit te filmit

korriku @korriku 1 maj 2018 në 12:19 e pasdites

Ato pak minuta prezantimi me fragilitetin e imazhit te kthejne tek kinemaja pa ze & pa ngjyra, kinemaja e pare me tabela.

STALKER @STALKER 2 maj 2018 në 03:20 e paradites ↩ #76

Besoj se ai eshte dhe subjekti i filmit: imazhi, kaq shume i keqperdorur sot

STALKER @STALKER 2 maj 2018 në 04:36 e paradites ↩ #75

Në maj 1968, Godard shkoi fizikisht ne Kanë dhe festivali u anullua.

50 vjet më pas, festivali vazhdon te ekzistoje por Godard nuk shkon më atje…

korriku @korriku 2 maj 2018 në 07:25 e paradites ↩ #78

E sigurt qe kritiket do rreken njeri pas tjetrit me kuptimin e imazheve te ketij filmi si me qene puna deshifrim i ndonje mbishkrimi egjiptian

korriku @korriku 2 maj 2018 në 07:37 e paradites ↩ #78

E pabesueshme qe Kana te mos i kete akorduar cmimin e vet te madh Godardit qofte edhe njehere !!

Ne kerkim e siper te ketij fakti, pashe ne liste sesi festivali 20te ne rradhe eshte nderprere:

STALKER @STALKER 2 maj 2018 në 08:15 e paradites ↩ #79

ahahahaha

STALKER @STALKER 2 maj 2018 në 08:45 e paradites ↩ #80

Ne fakt, mardheniet e Godard me ate festival jane shume më pak ‘legjendare’ seç kujtohet. Në konkurim, pra ne listen e 20 filmave kryesorë per Palmen e arte, Godard ka qene per here te pare veçse ne vitin 1980, me filmin e tij “Sauve qui peut la vie” (Every man for himself) vit qe shenon edhe fillimin e peridhes se trete artistike te tij (pas dy te parave : ‘Nouvelle vague’ (1960-1968) dhe asaj militante me grupin Dziga Vertov (1969-1979).

Pastaj ka qene ne konkurim me filmat “Passion” (1983) , “Détective” (1985), “Aria” (film kolektiv, 1987), “Nouvelle Vague” (1990) dhe “Eloge de l’amour” (2001) - perpiqu te gjesh e shohesh “Passion” ! Me asnje prej tyre nuk ka marre qofte edhe më te voglin çmim.

Pastaj vijme ne vitin 2010, ku filmi i tij “Socialism” ishte ne kategorine “Un certain regard” (kategroia e dyte e filmave, pra jo kryesorja).
E pastaj, në 2014, me “Adieu au langage” (Goodbye to language) i cili ishte ne listen kryesore te festivalit te atij viti prej nga u kthye (ti e di) me “Prix du Jury” (çmimin e trete)

Kesaj rradhe ai eshte perseri (per here te 7 qe nga viti 1980) ne listen kryesore per Palmen e Arte me “Le livre d’image” (Libri i imazhit).

korriku @korriku 2 maj 2018 në 08:55 e paradites ↩ #81

E kam me shume per kritiken e ketejshme qe ben sikur e merr vesh dhe e di per cfare ben fjale Godard ne filmat e tij, me cfare kam lexuar si shkruajne. Sikur i kam parasysh shkrimet ne indiewire e shoqet e saj.

korriku @korriku 2 maj 2018 në 08:56 e paradites ↩ #81

Nderkohe Godard e refuzon ate qellim, dmth deshifro enigmatiken … e perrallat e ngjajshme te pseudokritikes

STALKER @STALKER 2 maj 2018 në 08:57 e paradites ↩ #83

qarte; çoju nje e-mail e thoji: " a ta shkruaj une artikullin ne vend tuajin,"

korriku @korriku 2 maj 2018 në 08:57 e paradites ↩ #85

Yes

Ika ika, se shefi & puna

korriku @korriku 2 maj 2018 në 02:24 e pasdites ↩ #82

legjenda ka eklipsuar krejt realitetin e punes se tij, dhe megjithqe e merituar, eshte bere po aq e demshme.

Fazat e transformimit te tij eshte nje llaf goje t’i permendesh por po krahasoja duke sjelle ne mend “Piero le fou” apo “A bout de souffle”, vs. “Film Socialisme” & “Adieu langage”, dhe distanca mes ketyre fazave eshte e tille qe duhet ta perjetosh permes imazheve perkatese te filmave, qe ta perceptosh magnituden e transformimit ne fjale… pershfaqja e imazheve eshte ajo qe pershkruan rrugetimin, te cilin fjalet thjesht e stereotipizojne…

Kjo copa nga Livre d’image ka lidhje me ekrane e zinj qe godard perdor, me duket.

STALKER @STALKER 2 maj 2018 në 04:35 e pasdites ↩ #87

Patjeter!

ps: kam pershtypjen se behet fjale për credits në fund të filmit, por edhe mund të gabohem. Gjithsesi, eshte e habitshme se sa shume kinematografi (sa intriguese janë) qofte dhe aq pak sekonda.

korriku @korriku 2 maj 2018 në 05:29 e pasdites ↩ #88

Shume e dendur si kinematografi !
Duhet te jete karakteristike e Godard kjo dendesi.

korriku @korriku 13 maj 2018 në 08:28 e pasdites

stalker ti ia ndoqe intervisten besoj, pse nuk e lidhen transmetimin ne nje ekran te madh por u perdor celulari?

STALKER @STALKER 14 maj 2018 në 08:36 e paradites ↩ #90

Nuk ishte interviste por nje koference shtypi me nota ‘surrealiste’, dmth: nje sfilate gazetaresh te akredituar në Kanë qe u falen para orakullit, e gjitha nen veshtrimin e Belmondos dhe Anna Karines tek puthen (pankarta e ketij edicioni te 71-te). Thene ndryshe: zgjedhje e vete Godard-it.

ps: filmi eshte pritur ‘paradoksalisht’ shume shume mire: pak sekonda perpara fillimit te shfaqjes se tij, ashtu sikurse dhe në vitin 2014 me “Goodbye to language”, dikush nga salla therriti “GODARD FOREVER”; pastaj nje heshje varri u vendos per 90 minuta dhe, ne fund te shfaqjes se tij, çuditerisht, nje stuhi duartrokitjesh shpertheu ne salle.

(filmi, “i mrekullueshem dhe i tmerrshem njekohesisht” sipas disa kritikeve, më accessible se zakonisht, “dokumetar” dhe fiksion njekohesisht, thuhet se eshte nje meditim poetik mbi boten, mbi dhunen qe njeriu ushtron mbi te; i ndare ne 5 kapituj, njeri prej tyre i titulluar “Happy Arabia” eshte nje reflektim mbi Boten Arabe dhe nje nga kapitujt me te bukur te gjithe filmit).

Po ashtu, atmosfera e “konferences se shtypit” ishte fort gazmore: Godard, tek të 87-at, amà ne humor te mire, leshoi disa aforizma (tipike kjo per te), evokoi numerizmin, Katalonjen, etj etj, e deri dhe ju pergjigj ne japonisht nje gazetareje japoneze.

anglisht:

STALKER @STALKER 14 maj 2018 në 10:02 e paradites ↩ #90

"Beaucoup d’acteurs aujourd’hui contribuent au totalitarisme de l’image filmée, contre l’image pensée"

(“Sot, shume aktorë kontribuojne per totalitarizmin e imazhit te filmuar, kunder imazhit te menduar - reflektuar”)

JLG

..... ...... @InkuizitoriMoth 14 maj 2018 në 10:27 e paradites ↩ #92

shkruj, shkruj ndonje shkrim te lexojme qyfyret e fundit te Godardit.

korriku @korriku 14 maj 2018 në 10:43 e paradites ↩ #91

Ishte surreale sic thua, e papare
te gjitha sa tha ishin per tu rimenduar, dmth nuk mund ti dialogoje aty per aty, mendoj.
Flas me vone por u kenaqa me pergjigjen qe Godard i dha gazetarit te NY Times.s

korriku @korriku 14 maj 2018 në 10:59 e paradites ↩ #93

Ou sa shume gazetare nga gjithe bota kemi ketu po asnjeri nuk flet ne gjuhen e vet, shpotiti godard me sinqeritet
…

..... ...... @InkuizitoriMoth 14 maj 2018 në 11:02 e paradites ↩ #95

godard eshte si puna e del-tes pa dhembe, çdonjeri ne Bruksel duhet te flase ne gjuhen e vet kur kerkon te haje sufllaqe.