Eastern («Western» – film gjerman me regji te Valeska Grisebach)

Mos ka qene fshati shqiptar i mandrices ne bulgari

stalker je nje poet.

valeska grisebach i paske pare nje pune me pare, “deshirat”.

Si rralle ndonjehere, nuk me kujtohej që kisha parë edhe nje tjeter film nga kjo regjizore !!! É mbaj mend fort mirë “Deshirat”, por ka 10 vite dhe Valeska Grisebach nuk ka bere tjeter film qe prej asaj kohe! DHE é kisha harruar KOMPLET !

Sa për “poetin”, pertej shakase: kjo puna e poetit me bën të mendoj dicka per epoken qe jetojme.
Duke qene se ajo eshte cinike e reaksionare, me sa duket ajo ka mundesuar qe JO rastsisht, heronjte kryesore te filmave me të mirë të ketyre viteve të fundit të kene dicka të perbashket. Konkretisht: ata mund të quhen Ventura (Juventuda Em marcha), Mr. Merde, Chen (Kaili Blues), Paterson apo Toni Erdmann dhe se fundmi Meinhard (Western); ata mund të flasin respektivisht portugalisht, merdikisht, kinezçe, anglisht apo gjermanisht; ata mund të jene respektivisht muratore, lypsqarë, mjekë, shoferë, pesnionistë apo ish-legjionarë, amà e kane nje gje të perbashket: të gjithe janë…poete !
Ekzistenca e tyre (rrjedhoje e kohes qe jetojme) ka mundesuar realizimin e filmave me të bukur për secilin nga keto 10 vitet é fundit !

Prova në imazh:

Poetet e shekullit të 21 (“Na të birtë e shekullit të ri,
që plakun e lamë në “shejtnin” e tij” - do thosh Migjeni) :

image.jpeg1920×1080 101 KB

image.jpeg960×384 233 KB

Boh, sa filma shikoni dhe ju! lol. i beni zbor kokoshkave.

Jo, ka dicka tjeter shqiptare në film. Në fund të tij, kur shfaqen titrat, janë titujt é disa kengeve qe degjohen gjate tij (si pjese intégrale é tij, se filmi NUK ka muzike fare). Njeren prej tyre duket se e kanë shkruar dy shqiptare (tekstin dhe muziken) : dallohen qartazi nga emrat. Por nuk po jap’shume detaje për natyren é kenges se ka të beje me vete filmin…

E kish cekur Maren Ade temen e takimit te vendeve te Ballkanit (ne BE), me Gjermanine, qysh me Rumanine e Toni Erdmann. Kesaj here ka vendosur ta takoje Gjermanise, me tjeter vend Ballkanas te BE, Bullgarine. Nuk di ku deshiron te dale permes perplasjes se ketyre kontrasteve.

sa per “poetin” une s’para i kam qejf keto percaktime, plus, ka marre konotacion demode fjala, me ndryshimet e koheve. Por fola pa shaka, me vjen ta mesoj permendesh review-ne me fjalite e saj gjithe percaktime matematikore, e njekohesisht mbushur me muzike.

Nga poetet e shekullit XXI me siper perzemer kam me shume Kaili Blues dhe Paterson. Nuk distancoj dot mes tyre dhe te dy jane te medhenj. Menjehere pas vjen Toni Erdmann.

Asgjekundi dhe gjithkund. Analizë e realitetit europian te sotem. Por jo vetem (radiografi shpirtrash njerezore, njekohesisht - sa per te permendur nje tjeter aspekt).

Kinematografia e mire eshte shumeplaneshe, ashtu sikurse shpesh i ka brenda disa zhanre (ja, ky i fundit, qe evokon filmat western amerikanë, gjithe duke i zhvilluar ngjarjet ne nje fshat bullgar!), disa tonalitete (drame, satire… etj etj).

Wealthiness ! - me duket se i thone andej nga anet e tua

po patjeter, wealthiness, richness, etc.

(mendoja tani, Maren Ade me tematikat e Evropes lindore eshte njeriu i Evropes perendimore qe eksploron realitetin e ri, tashme jo ne shtepi te vet, permes nderveprimit me emigrantet nga lindja. Por ne shtepi te tyre, te emigranteve, ne territorin “e huaj”, ne token e lindjes. Keto udhetime eksploruese japin mundesi njohje tjeter, si nje lloj “New World” i Terrence Malick ne kontekst eastern european. E mbyll ketu se s’kam pare vecse trailerin)

Zeqo ke nis dieten

nuk e di se si i ka shpetuar grupit kinofiloid komunisto-id antimperialistoid antifashistoid qe dergimi nga Evropi i puntorit gjerman ne katundet bullgare eshte pushtim ekonomik neokolonial i Rajhut te Trete, e duke qene ekonomik eshte me pushtim se pushtimi politik, dmth ushtarak, i Rajhut te Dyte hail hitler.

per te kuptu idene, kapeni ket citim nga nje analize e librit “Puntori” te fashistit Junger:

“L’operaio” – che discende direttamente dal combattente delle grandi “battaglie del materiale” – è una specie di soldato della società industriale pel quale la tecnica è divenuta una misura fine a se stessa, non un mero ritrovato sulla via del benessere e della borghesizzazione. L’“operaio” svincola la tecnica dal servizio della società borghese e la afferma come una grandezza autonoma, unità di idealità e di pratica, di fede e di stile. Egli appartiene al tipo umano messo a nudo dalla guerra, non quella facile ed entusiastica del ’14, ma quella aspra, arida, durissima del ’16, del ’17, del ’18, che ha educato a una tenacia mai conosciuta, una pazienza fine, fredda, metallica. È un tipo che lo Jünger, con quella mistura d’osservazione astratta e concreta che salda in lui il teorico al letterato, descrive fisicamente: «il viso ha perduto la varietà dei tratti individuali mentre ha guadagnato quanto a decisione e durezza dei lineamenti. È divenuto più metallico, quasi galvanizzato alla superficie; l’architettura delle ossa ha più risalto, vi è una semplificazione e una tensione delle linee. Lo sguardo è fermo e calmo, addestrato alla osservazione di oggetti da cogliere in stati di alta velocità. È, per questo, il volto di una razza che comincia a trasformarsi nelle esigenze speciali d’un nuovo ambiente, nel quale l’individuo non rappresenterà più una persona o un individuo, ma un tipo»

L’uniforme fa la sua comparsa in ogni ambito della vita, gli operai assomigliano così ai soldati e i soldati sono operai.

o kinofilida stalkoida, lexoni mer ketu gjermonet, çer lesh komunistash jeni ju, lexoni per puntorin se çfar figure osht! ahahahaha . O komunista te fendur, akoma me te fendur se antikomunistat antifende!

Il soldato che ha saputo affrontare il pericolo della prima linea e l’operaio che ingaggi una lotta per il dominio con la potenza tecnica sono entrambi tipi umani appartenenti alla stessa figura, entrambi mossi da quello che Jünger definisce realismo eroico, un atteggiamento coraggioso e al tempo stesso disincantato di fronte ai rischi che ci si trova ad affrontare. Un comportamento che, ancora una volta, differenzia l’operaio dal borghese e dalla sua mentalità “romantica”, incapace di agire concretamente nel mondo.

La guerra ha segnato dunque la fine per il mondo delle certezze e delle comodità borghesi. Rompendo con la concezione borghese del lavoratore, Jünger sostiene che «gli autentici movimenti operai devono essere considerati, contro l’opinione del borghese – comunque egli li abbia accolti, approvandoli o respingendoli – non come sollevazioni di schiavi, bensì come mascherate azioni di signori e dominatori». Il movimento dell’operaio, la sua capacità di imporre il suo dominio e di porre fine alla società borghese sono la manifestazione di un impulso prometeico affine alla tensione al Superuomo. I nuovi valori, i valori a cui la forma dell’operaio dà vita, i valori che devono sorgere e che per sorgere devono annientare i vecchi valori, non hanno niente a che fare con i valori del progresso. Si prefigura così il sorgere di un mondo nuovo, sorto sulle macerie del mondo borghese, costruito attorno alla forma del soldato operaio, capace di dar vita a nuovi ordinamenti che non si fondano più su base statale, ma planetaria.

Ku e pe!?

Ndjehet ke komenti…i beni zbor kokoshkave thua e jo filmave…te shqeteson i ngreni gjate movie watching…

Do ta shoh, faleminderit!

Kam pare keto dite “Cemetery of Splendour” dhe m’u kujtua qe pate shkruar dicka per te, por s’e gjeta me te paren. Mbreme pashe nje film brazilian me nje aktore vertet te mire. “Aquarius” quhej filmi; aktorja Sonia Braga.

Cemetery of Splendour duhet te jete fantastik ne ekran te madh (qe s’kam pas mundesine), gjithsesi sh i bukur por jo aq i kollajte. Gje e mire qe eshte blogu i cili ndihmon (dhe sugjeron).

Aquarius eshte film çarmatoses (sepse mbahet mbi të gjitha nga loja é nje aktoreje, dhe aktoret kanë armet é tyre kur luajne - prej nga çarmatosës). Por DHE regji (mizaskene) ka goxha ai film (unë adhuroj pjesen é parë, ate të viteve 70). Dhe mbylljen!!

Ka qene në top10 tim të 2016 (por ‘review’-ja për të ka humbur…)

nje vleresim nga review e Aquarius qe ka shpetuar “gjalle”

por ajo qe bie mbi te gjitha ne sy eshte atmosfera douce-amère (bittersweet) e filmit

Cahiers du cinema e paskish vene ne top 10 2017. Twin peaks e ri te Lynch. Une vete ende nuk i kam hedh nje sy se ajo seri me duket epope me vete. Misticizmi i lynnch duket se permblidhet.

Nga 12 numra revisite të ketij viti, Cahiers i ka kushtuar (ne kopertine) 3 prej tyre sezonit te trete te serise « Twin Peaks ». Kaq do mjaftonte per te kuptuar jo vetem adhurimin por interesin e revistes per eposin e fundit Lynchian.
Nuk e kam pare. Se pari se do kohe (nese nuk gaboj, zgjat rreth 22 ore) por edhe sepse pervec «Fire Walt with me » (filmit të bazuar ne serine ne fjale), nga vete serite, më duket se kam pare vetem 3 a 4 episode nga sezoni i pare, nderkohe qe ai permban 8. Sezonin e dyte nuk e kam prekur fare. Pra nuk jam i sigurte nese ben sens ti futem sezonit te 3, nderkohe qe nuk kam pare dy te paret (pasi skenari, narracioni, qofte ky EDHE Lynchian, ka rendesi tek serite, biles eshte pothuaj gjithshka). Po aq i pa sigurt per kete gje ishte nje i njohur qe i ka pare të gjithe episodet e dy sezoneve te meparshme (e qe po ashtu e ka vene Number One te top10 te tij 2017 kete sezon te fundit).
Qe une jam refraktar ke zoti ndaj serive, kjo u mor vesh por prap, jam cik kurioz per kete sezonin e fundit (kam lexuar qe ‘imagjinata’ e Lynch shkon vertet larg ne te 18-a episodet e tij dhe mbyllja eshte…

I hodha nje sy shpjegimeve te serise twin peaks ne youtube( ka mjaft video qe perpiqen tia dekodifikojne kuptimin) qe jane mjaft te koklavitura kur nuk ke pare serite e para, se me habiti fakti qe cahiers i ka kushtuar kaq vemendje kete vit, u hedh nje sy here pas here kopertinave. Sight and sounds me duket nuk e kish perfshire.
Po shof mos gjej keto te tjerat, dumont e kelly, e hong he per he.

Sille nese e gjen listen e ‘Sight & Sound’.

ps: nga kjo e Cahiers, vetem ‘Certain Women’ nuk kam pare. Mu be qejfi qe figuronin Shyamalan dhe «Get out », edhe pse e dija qe i kishin mbrojtur fort keta dy filma, sidomos te fundit. Sa per «Good time » isha i sigurte.
PS2: edhe pse i nominuar nga disa prej 12 apostujve, më fal, kritikeve te revistes, «Nje grua e re» (Jeune femme) nuk ka mundur te hyje ne 10shen finale. Gjynah se, me gjithe Kameren e Arte në Kane, nje gje e tille do e ndihmonte çik me shume regjizoren te gjente më lehtesisht fonde per filmin e saj (te supozuar) të radhes (listat e fundvitit jane goxhà të konsultuara nga producentet e kinemase indipendente- gje normale)

me twin peaks mendoj se nuk ka nje perqasje lineare apo te logjikshme. just do it. e fillova sezonin e trete, por e ndalova pasi do nje fare perqendrimi me te larte se nje seri e zakonshme/se dy sezonet e para.

Duhet te jete pikerisht kjo arsyeja pse «Cahiers du cinéma », ndryshe nga dy sezonet e para, e konsideron sezonin e trete më të afert me kinematografinë (le cinéma) se sa me serite televizive (zakonisht, skenare të kthyera ne pamje) dhe per hère të pare, vendos nje seri televisive ne tradicionalin top10 te fundvitit (number one, per më teper !!)

50FFE5F5-1648-4466-A194-6E57C61697241000×680 587 KB

Listat e fundvitit jane nje festival me vete filmi sidomos Cahiers.
“Get out” nuk e aprovoj dhe vazhdoj te mendoj qe ai film eshte racizem ( i orientuar ne kah tjeter tashme) dhe pse i mbuluar me dantella artistry-e.
Me vika keq qe 'Western"-i gjerman s’ia ka dale (dhe pse flas pa e pare).
Nga Lynch, rastesisht po merresha me Inland Empire pardje, dhe tmerresisht i veshtire me duket (nje shkalle te tille veshtiresie kam hasur me Antichrist te LVT). Seria 1re dhe 2te e Twin peaks jane pare, por me c’kujtoj zbehej interesi drejt episodeve te fundit te sez.2.
Mjaft autore amerikan ne liste, numurova nja 5.

certain women e pashe dje, ka tre intriga te ndryshme te nderthurura. Ajo qe pashe, filmi shihej kollaj, pershfaqet mjaft mire, pa shume fjale
Klasifikimi sight and sound vjen dhe me nje nje kolazh video por edhe si renditje, ka mjaft me te cilat nuk do biesh dakort ne to si the sacreed deer, juria duhet te kete qene me heterogjene.

video

Alban, eshte dhe çik çeshtje visibiliteti kjo puna é listave sepse nese nje votues NUK e ka parë filan film, automatikisht shtohet mundesia qe ai të MOS figuroje në liste. Keshtu qe mu be shume qefi qe “Western” JO vetem figuron në të, por ka nje vendi sh sh të mirë !! (nderkohe qe filmi, në nje vendi sh kinofil si Franca, ka dale me pikatore - bej hesap në vende të tjera).
Lista eshte é mirë pergjithesisht. Sigurisht, ka brenda tmerre të tilla si “Loveless” (ta kisha perballe regjizorin, të vetmen pyetje qe do i beja do ishte : "ore, kush je ti qe etiketon jo vetem personazhet e tu por nje gjenerate të tere si të-pandjenje, si “zero-dashuri”??) por edhe shume nuk habitem se psh në France nje pjese jo neglizhuese e kritikes pseudo-intelektuale e ka levduar në kulm si film).
Më behet qejfi për “Good time” sepse vellezerit Safdie heqin picir për të gjetur fonde për filmat é tyre (të rralle, sh të rralle !!) si dhe për “120 BPM”, film sh i mirë francez (Grand prix of Jury në Kanë kete vit) qe ka meriten të evitoje natyralizmin, semundje fort e keqe e kinemase aktuale indipendente

Nga ana tjeter, mungesa é filmit të M Shyamalan (Split) në liste nuk më habit (edhe pse jam 100% i bindur se të gjithe kritiket e kanë parë si film) sepse Shyamalan eshte kontraversal pra, pikerisht ata qe adhurojne tmerre të tilla si “Sacreed deer” (sikur NUK é pashë në liste ??! - aq më mirë xhanem) apo “Loveless” apo nje tjeter tmerr qe figuron në vend goxha të mirë në liste (You Were Never Really Here), janë po ate qe i bejne gjyqin Shyamalan-it (si më demek regjizor hilacak !! pffff…).

ps: “Paterson” i Jarmusch konsiderohet si film i 2016. Në France doli në fund dhjetori të atij viti por unë é pashe në janar të 2017 keshtu qe do é llogaris për kete vit. Fundja edhe Sight & Sound ja ka fut me top sepse vjet é kanë vene “Moonlight” te dytin në liste, ndersa kete vit é kanë rivene prap (si të 19in). Lind pyetja : dy vjet rresht i njejti film??

Edhe “Personal Shoper” figuroka edhe tek lista e 2016s, edhe tek e 2017

Lemsh hesapi

perjashtuar tre-kater syresh (twin peaks, western, good times, let the sunshine in,) nga Sight & Sound ndoshta do shihja punen e Guillermo Torros, tjeter gje sikur s’nuk. Aq me teper “Moonlight” apo “I’m not your negro” te cilet se bashku me “Get out” kam pershtypjen do jene mesazhere te nje reflektimi te paplote mbi racizmin dhe te rene ne akademizem mbi ate fenomen.
Sight &Sound paska “Silence” te Scorseses, ne fund te 25-shes. Non-reliable si reference sivjet, me gafa te listes me perseritje titujsh…

I bie qe te kesh pare te gjithe episodet e sezonit te pare dhe te dyte ??
Nese po, mos hezito te shikosh sezonin e trete (aktualin). Do ishte gjynah mos e shihje !!

shpresoj ta shoh se shpejti
Dy te parat shihen me qejf dhe shijojne tej mase saqe nuk e ndjen kohen.

Ama se pari ajo duhet gjetur.
Koha pra mo

kohe s’ka as ketej por Twin peaks vetem sa ta fillosh, dhe do kesh te besh me nje indulgjence e cila pastaj do te shtyje te harrosh detyrimet e tjera.
Amazon prime e dispononka sezonin “The return” (tarife jo e keqe per nje vit te tere mundesish - te kufizuara ne sasi e cilesi megjithate - filmi, muzike, libri, e njecike skonto ne blerje online)

Désha te thesha : serite televizive marrin me shume kohe se filmat (ose me sakte : filmat artistike, sic i quanim fort drejtesisht dikur ne shqip filmat me métrazh te gjate)

gjithe e me i madh hendeku midis ish-vendeve Lindore dhe vendeve Perendimore te BE :

me duket te lexova diku ketu se Certain women kishe arrit ta shihje por dueht te jem gabim se nuk e gjej.
E pashe sot kete film te Kelly Reichardt, imazhe hipnotizuese (do e krahasoja me hipnotizmin e imazheve te Lynch tek Twin Peaks, por i natyres tjeter. Madje ndoshta edhe Godard, ne kete aspekt).
Gjithashtu Reichardt e respekton & vlereson spektatorin. Ka momente domethense ku ajo eshte pragmatiste ne zhvillimin e idese per ne.
Por filmat e saj une s’arrij te shoh me shume se kaq. Per kete arsye imazhet e saj aq te arrira sipas meje jane ne kufi te formalizmit, sigurisht duke mos qene formaliste.
Cahiers e ka te 3ten Certain women, vecse.

a deshiron ta rishohesh, per mua ja ka arrit qellimit.
filmi flet me imazhe, por aspak i lodhshem. mua me pelqejne shume filmat e saj, kryesisht aspekti formal qe perputhet mjaft mire me poetiken e filmit. ne qender jane dashurite e pamundura, pasioni, por ky i filmuar jo treguar.

Kete pikerisht e rishikoj me “ndoshta”, por nje tjeter te saj “Old Joy” dua ta rishoh me qef,
Sic thua, formalja e saj i jep poetiken filmave te saj, nese i rikthehesha ndonje fimi te Reichardt do e beja vec per t’ia shijuar ate sensacion, eshte nje perjetim i pacmuar filmik, pershkrimi yt i ka rene ne koke.

Edhe une dua ta shoh “certain women”, eshte ndofta i vetmi film i 2017 (qe me intereson) e qe nuk e kam pare; kam qene i zhgenjyer nga “Meek’s Cutoff”; per me teper qe pas tij, ajo realizoi “Night Movies” qe ishte vertet i dobet.
Por Certain Women duket te jete film i shkelqyer, jam paraprakisht koshient.

Eshte dhe nje tjeter regjizor amerikan qe ben filma te perafert me Reichardt: Ira Sachs. Dhe filmat e tij jane te gjithe shume shume te mire !

Rrofsh. Kujtoj fole per filmin e fundit te Ira Sachs si bittersweet, por atehere nuk e gjeta dot ta shoh ate.
Certain woman do doja ta kishe pare e mbase flisje, qe te shihja cfare me shpeton se kuptuari nga ai film - une nuk kam te njejtin entuziazem per te si Cahiers dhe Albano.

Ndersa une pashe mbreme nje film te mire qe mund ta shohesh edhe ti (apo cilido tjeter) ne po te njejtat kushte si dhe une (dmt, ne ekran kinemaje, ku luhet aktualisht)

interesting (megjithmend)
Thank you

midis ‘i mire’ dhe ‘shume i mire’ !!

wow… ka kohe qe e shoh ne internet (ashtu si mjaft te tjere) por nuk merr dot kollaj vendim per te pare nga Hollywoodi. Ja psh. “I, Tonya” i kane dale thashetheme jo per mire sa i takon te vertetes se historise se saj e qe do thoja, ndikojne ne integritetin e krejt filmit.
Thx much per rekomandimin.

Ti e di fort mire qe, me perjashtime më shume se te rralla (vellezerit Safdie, Ira Sachs, Tod Solondz apo Jim Jarmuech), disa prurje te Hollywoodit si filmat e Spielberg, Scorsese, Coen’s brothers, Woody Allen, Paul Thomas Anderson (per filmin e tij te ri kam degjuar fjale sh te mira), David Gordon Green e ndonje tjeter qe mund te harroj, vlejne shuuuume hère me teper se budalliqet qe vijne nga Sundance apo me demek ‘kineaste independente’.
Sa per “I, Tonya”, zor se problèmi i filmit qendron tek vertetesia e ngjarjes (zakonisht kete optike perdorin mediumet mediokre te kinemase) por me c’kam lexuar (personalisht nuk kam asnje deshire ta shoh atë film, kur kam parasysh se c’plera ka bere me pare ai regjizor), pra me c’kam lexuar, problemi qendron tek determinizmi social qe regjizori ka zgjedhur si horizont te mizaskenes se tij pertace. Sa per Ngjarjen ne vetvete (agresioni), ai duket te jete filmuar alla “Coen’s brothers for dummies”, dmth nje perzierje shkeleshko midis ‘film noir’ dhe ‘komedi e budallikut’. Gjithmone sipas asaj qe kam lexuar, do ish 100 hère me interesante qe filmi te demaskonte perdorimin sportivo-mediatik te ngjarjes, se sa vete agresionin. Ne vend te kesaj, filmi bie pikerisht ne kete loje, duke I shkel syun here pas here spektatorit, sa ne nje drejtim aq edhe ne tjetrin

Ok keto rreshta sherbejne mjaftueshem si review per “I, Tonya” (regjisorin e se ciles nuk e kerkova hic por u motivova nga Margot Robin).
E keqja me pune te hollywoodit eshte se problemet i kane te shumta, dhe ato nderthuren se bashku, sic edhe eshte evidente ne review-ne tende te permbledhur. Keshtuqe eshte nje perpjekje e tere te harxhohesh ti analizosh ato. Ndaj rrofshin emrat autore dhe rekomadimet, si ky qe bere per “The Post”.
Kelly Reichards vjen nga Sundance, ka hije autoreje prej Sundance, por ka evoluar goxha dhe eshte diferencuar prej shumices.

zere se e ke pare, ne kete prizem filmi figuron skematik, personazhet po ashtu, madje tmeresisht mizore. eshte mjaft hollywodian. Nuk pashe pstaj ndonje skene mbreselenese, qe te kompesonte te pakten difektet dhe vaktesine. edhe personazhi tonya, protagonistja nuk u zberthye sic duhet. jam kurioz ca do shkruaje po ta kishe pare

filmit sikur i vjen zor te tregoje se goca merret me rreshqitje artistike ne akull, dhe perpiqet ta mbuloje ket aspekt me violencen sepse forca ndryshe nga patinazhi eshte aftesi per t’u krenuar, ndersa patinazhi konsiderohet nga filmi dobesi.

Pashe trailer-in e “I, Tonia” per te krijuar nje idé edhe me te sakte.

Po ashtu, ne kinema, rastisi qe pashe trailer-in e nje tjeteri film qe do dëndet ne Oscar ne 4 mars : “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”, e qe duket, regjizorialisht, shume i afert me “I, Tonya”.
Dhe po mendoja:

Nga ç’shihet ne trailer, pergjate dy oreve te filmit, shohim fytyren e nje aktoreje (qe per me teper, eshte aktore qe me pelqen, por varet se ne ç’film luan, pra si “perdoret” nga nje regjizor), pra shohim nje aktore qe pergjate dy oreve, e ben pak a shume keshtu surratin:

maxresdefault.jpg1280×720 247 KB

Dmth: meqe heroina kryesore eshte e inatosur, do shohim pergjate dy oresh vetem kete surrat. 24h/24.

Problemi eshte se, megjithate, ka filma shume te mire, pergjate te cileve shohim heroin/heroinen kryesor(e) te beje te njejtin surrat gjate gjithe filmit. Dhe filmat jane te shkelqyer!

shembuj:

Per shembull, Xavier Bardem tek “On Counrty for old men” e vellezerve Coen :

ose Laura Dern tek “Inland Empire” e David Lynch :

Si ta shpjegojme nje gje te tille? Filmat e lartpermendur jane sh te mire (ne mos te shkelqyer!!).

Arsyeja, mendoj, eshte e meposhtmja:

Qofte David Lynch, qofte vellezerit Coen jane regjizorë-formalistë, dhe kjo s’ka asnje dyshim. Por ata nuk perdorin psikologjine per te dale aty ku duan te dalin (supozoj qe tek filma si “I, Tonya” apo “3 Billboards”, psikolgija ben kerdine!!) por perdorin mjete krejt te tjera te mizaskenes (loje “te ftohte”, gati teatrale te aktoreve, mungese muzike ilustruese etj etj). Shkurt muhabeti, problemi vjen nga ajo qe quhet dramaturgji e filmit e qe sigurisht ka te beje me mizaskenen.

Ne kete menyre, shprehje te tilla si “mizaskene alla-Coen’s brothers for dummies” (filmi “I, Tonya”), ose “Bresson for dummies” marrin kuptim dhe nuk jane thjesht loje llafesh. Pra kemi te bejme me regjizore qe imitojne regjizore te tjere, por u kopjojne vetem fasaden. Eshte njesoj siç themi se, Tarkovski apo Pasolini apo Kubrick sot, më shume keqkuptohen (“Tarkovski for dummies”) se sa mirekuptohen. pra, jane regjizore qe, ne fund te fundit, më shume i kane bere dëm se sa mirë kinemase autoriale europiane. Sepse jane kopjuar keq (dhe jo si homazh).

E gjitha kjo, thene ndryshe: ka formalizem e formalizem. Biles ajo qe i dallon, eshte se, ai i miri, eshte formalizem qe i del zot vetes (assumed - ne anglisht, në shqip eshte veshtire ti gjesh nje fjale). Ai i keqi, eshte thjesht nje imitim i vaket i formalizmit te regjizoreve te mire (nje shkelje syri dhe kaq), dhe pjesa tjeter, psikologji vuuuu (dramaaaa, drama drama!). Rezultati: blozë !

Problemi është dhe pretendimi që këto filma duan të bëjnë shumë brenda një filmi, duke kopjuar mekanikusht sa njërin sa tjetrin, sa coen, sa scorsese, dhe përfundojnë që nuk bëjnë asnje. Mungesa e mizanskenes mbetet sërish problemi.

fiks ! Dhe kjo, sepse nuk i dalin per zot asaj qe bejne(assumed), pra ‘asaj qe duan te thone’ (ne fakt, ata s’kane asgje ç’te thone, ky eshte problemi). Ndaj dhe perfundimi eshte qullac, qulls, soulless

ps: doja ti meshoja edhe kesaj: muhabet i ngaterruar edhe formalizmi: ka formalizem e formalizem

pyetje: ka dale ne Tirane “The Post” ? (Pentagon papers - eshte perkthy ketu)

Deri tani nuk ka dalë ketej, e pres po nuk duket as në horizont. Ketej dalin në përgjithsi vetëm filma pocaqi, se ato shiten, por Spielberg zakonisht del.

É vura re se dhe në USA nuk ka dale aq ‘masivisht’. Në fakt, haletë (menaxheret) e Hollywoodit bejne studime paraprake dhe e dine se cilat tema (histori) filmash mund të ngjallin kuriozitet. Filmt të fundit i Spielbergut, me gjithe emrin-reklame të regjizorit, ka fort mundesi të mos ja vari kush (histori e viteve 70), edhe pse me nje tingellim aktual flagrant. É vura ré se si vetem dy here ishte nominuar për Oscar (nderkohe qe, për mendimin tim, eshte pothuaj i vetmi film i mirë i nominuar për Oscar).
Tragjikomike… . Dhe të mendosh se behet fjale për nje film të Speilberg ! (ndofta i vetmi regjizor në bote, emrin é të cilit, edhe spektatori me injorant kinematografikisht, eshte i zoti ta thote - pa llogaritur turmat qe kujtojne se eshte me i madhi sot për sot)

Spielberg ka bere kete film te dashur, kenaqesi per syrin…nuk e pashe te plote fatkeqesisht se lodhja e dites me mbylli syte, por i vodha 35 minutat e para.
Ne stilin e “Bridge of Spies” duket gje e cila me ka pelqyer mjaft (dhe pse me vonese, atehere).
I kisha pare reklamat e The Post, por ato me shume te alienojne nga filmi, sidomos kur sheh se do kesh te besh me Merryl Streep dhe te superperdorurin Tom Hanks. Por ata te dy ishin perfectly in place !

@STALKER The post, ia vleu vertet, filmi e hedh fjalen nga aktualiteti politik amerikan. Nje kenaqesi per syrin, dhe surpriza pozitive e Merryl Streep, kete te fundit s’do ta kisha besuar po mos ish pare me sy (Kjo per argument mbase te debatit te aktoreve per te cilet flisje me lart).
Flm, shpresojme te shkruash per te, qofte edhe permbledhur…

Ne fakt ka edhe tematika te tjera te kohes (se ngjarjes) qe rezonojne me aktualitetin, pervec asaj politike. Disa syresh si te drejtat e gruas, trajtuar me elegance, bukur.

Kemi parë të njejtin film (por eshte dhe avantazhi i te qenurit film klasik- për nga mizaskena).

Mjaft klasik, dhe nse mund te them, tipik amerikan.
problemi me ndonje feedback qe mund te kem ketu (per kete film por edhe ne pergjithesi) eshte nivel i cili nuk i pergjigjet, e per konseguence, nuk i qendron dot, nje debati / bashkebisede me te pershkallezuar, analize etj etj…
Si i tille ai reduktohet ne " Like" per hir te shmangies se mediokritetit kur eshte e mundur (gje qe s’ndodh gjithmone).

Jo, klasik nuk e thashe ne sensin kritik, por si realitet.
Nejse, me kismet gjej kohe e hap nje teme me vete per filmin

no worries, se e kam te qarte s’behet me te shtyre ajo
skena e konversacionit ne kafe’ e Katherine me Ben (nga fillimi) eshte nje veper arti, apo jo

e kane nxjerr me titra ne shqip the pos-tin, klasik ne forme por i bere ne ndershmeri e mjeshteri.

edhe nje here tjeter do ta kisha pare, pas 2 heresh tashme, me vjen mire qe munde e pe